Η συζήτηση για την ψηφιακή κυριαρχία επανέρχεται με αιχμές της ΕΛΑΣ προς την κυβέρνηση, η οποία ανακοίνωσε ως στόχο η Ελλάδα του 2030 να είναι ψηφιακά κυρίαρχη. Η οργάνωση υπενθυμίζει ότι μόλις πριν από λίγους μήνες, όταν γινόταν λόγος για εθνικές τεχνολογικές υποδομές και ρήτρες κυριαρχίας στις δημόσιες ψηφιακές συμβάσεις, η κυβερνητική στάση αντιμετώπιζε την έννοια με ειρωνεία.
Κυβερνητικά στελέχη, αναφέρει η ΕΛΑΣ, μίλησαν για ικανότητα επιλογής και δράσης, ανοικτά πρότυπα, ασφαλή δεδομένα και έλεγχο της πρόσβασης στις υπολογιστικές υποδομές. «Καλώς ήρθαν στη συζήτηση» σημειώνει χαρακτηριστικά.
Όπως υπογραμμίζει η ΕΛΑΣ, όμως, η ψηφιακή κυριαρχία δεν χτίζεται με αλλαγή λεξιλογίου, αλλά κρίνεται στις πολιτικές επιλογές.
Σύμφωνα με την ίδια, η μέχρι σήμερα κυβερνητική πρακτική βρίσκεται σε σαφή αντίφαση με τη νέα εξαγγελία, καθώς καταγράφεται περιορισμένος πραγματικός ανταγωνισμός σε μεγάλες ψηφιακές προμήθειες, συγκέντρωση έργων σε μικρό αριθμό μεγάλων αναδόχων, εξάρτηση του Δημοσίου από συγκεκριμένους προμηθευτές και κλειστά τεχνολογικά οικοσυστήματα, αλλά και συμβάσεις χωρίς επαρκείς στρατηγικές εξόδου. Πρόκειται, όπως σημειώνει, για ένα Δημόσιο που επενδύει τεράστιους δημόσιους και ευρωπαϊκούς πόρους στην τεχνολογία χωρίς να διασφαλίζει ταυτόχρονα τον μακροχρόνιο έλεγχο των συστημάτων, των δεδομένων και των επιλογών του.
«Αυτό δεν είναι ψηφιακή κυριαρχία. Είναι ψηφιακή εξάρτηση», σημειώνει και προσθέτει.
Ψηφιακή κυριαρχία σημαίνει το Δημόσιο να μπορεί πραγματικά να επιλέγει, να αλλάζει προμηθευτή χωρίς απαγορευτικό κόστος, να μεταφέρει τα δεδομένα και τα συστήματά του και να απαιτεί ανοικτά πρότυπα και πραγματική διαλειτουργικότητα. Σημαίνει επίσης να διαθέτει τα αναγκαία δικαιώματα και την τεχνογνωσία, να χρησιμοποιεί τη δημόσια δαπάνη για να διευρύνει τον ανταγωνισμό και τις τεχνολογικές επιλογές της χώρας, να στηρίζει την έρευνα και την καινοτομία, να ενισχύει τις ελληνικές επιχειρήσεις και την εγχώρια προστιθέμενη αξία και να προσελκύει παραγωγικές τεχνολογικές επενδύσεις.
Η ΕΛΑΣ καταλήγει ότι, αν η κυβέρνηση εννοεί όσα λέει σήμερα για ψηφιακή κυριαρχία, θα πρέπει να τα εφαρμόσει εκεί όπου κρίνονται πραγματικά: στις δημόσιες ψηφιακές επενδύσεις και συμβάσεις, στην πολιτική για cloud, δεδομένα και Τεχνητή Νοημοσύνη, στον σχεδιασμό των κρίσιμων ψηφιακών υποδομών και στη δημιουργία μιας ισχυρότερης εγχώριας τεχνολογικής και παραγωγικής βάσης.
