Η ολοκλήρωση της σεζόν για τον Παναθηναϊκό φέρνει στο προσκήνιο ένα έντονο αίσθημα ανεκπλήρωτων προσδοκιών. Η φιλοξενία του φάιναλ φορ στην Αθήνα, στο «σπίτι» του, σε συνδυασμό με τις ηχηρές μεταγραφές του καλοκαιριού, δημιούργησαν την προσδοκία μιας ομάδας έτοιμης να επιστρέψει στην κορυφή της Ευρώπης. Ωστόσο, η πραγματικότητα αποδείχθηκε διαφορετική.
Η ομάδα του Εργκίν Αταμάν δεν κατάφερε να επιδείξει σταθερότητα και συνοχή, πολλές φορές φαινόταν να λειτουργεί στον αυτόματο πιλότο, με τον Χρήστο Σερέλη να συνδράμει. Παρά τις στιγμές ποιότητας, ο Παναθηναϊκός υπέφερε από μεγάλες μεταπτώσεις στην απόδοσή του, με αποτέλεσμα η ευρωπαϊκή του πορεία να καταλήξει σε αποτυχία.
Ο σοβαρός τραυματισμός του Ματίας Λεσόρ επηρέασε την ισορροπία της ομάδας, κυρίως στην άμυνα. Παρ’ όλα αυτά, λίγοι περίμεναν ότι οι «πράσινοι» θα χρειάζονταν τη διαδικασία των Play In για να εξασφαλίσουν την παρουσία τους στα πλέι οφ. Η αποτυχία πρόκρισης στο φάιναλ φορ είναι ένα ισχυρό πλήγμα για την ομάδα.
Η αρχή της χρονιάς με τις νίκες στη Βαλένθια δημιούργησε ελπίδες, αλλά η συνέχεια αποκάλυψε τις αδυναμίες της ομάδας, με αποκορύφωμα την απογοητευτική εμφάνιση στο Game 5. Οι ευθύνες δεν βαραίνουν μόνο την αγωνιστική απόδοση, αλλά και τις μεταγραφικές επιλογές, όπως του Τι Τζέι Σορτς, ο οποίος δεν προσαρμόστηκε ποτέ πλήρως.
Η πίεση που δημιούργησε η προοπτική του φάιναλ φορ στην Αθήνα επηρεάζει την καθημερινότητα της ομάδας, με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο να έχει σημαντικό ρόλο στη δημιουργία ενός κλίματος που πολλές φορές ξεφεύγει από το αγωνιστικό. Η φετινή αποτυχία μπορεί να είναι η αφορμή για μια νέα αρχή ή μια περίοδο αμφισβήτησης.
