Ο Κίμι Αντονέλι πέτυχε χθες, 6/9, μια σπάνια νίκη στη Φόρμουλα 1, κατακτώντας το ιταλικό Γκραν Πρι ενώ είχε εκκινήσει από την 19η θέση. Το αποτέλεσμα φέρνει ξανά στο προσκήνιο μερικές από τις πιο εντυπωσιακές ανατροπές στην ιστορία του αθλήματος.
Ωστόσο, αυτό δεν αποτελεί ρεκόρ, καθώς το απόλυτο ανήκει στον Τζον Γουάτσον, που νίκησε στη Λαγκούνα Σέκα το 1983 ξεκινώντας από την 22η θέση. Αντίστοιχες επιδόσεις είχαν και οι Ρούμπενς Μπαρικέλο, από την 18η θέση, αλλά και οι Μαξ Φερστάπεν και Κίμι Ράικονεν, από την 17η.
Τζον Γουότσον στο Λονγκ Μπιτς το 1983: Μια δύσκολη ιστορία
Χωρίς να μειώνεται το ταλέντο του Γουότσον, που είχε δείξει ήδη στο Ντιτρόιτ το 1982 πως μπορούσε να ανεβαίνει θέσεις και να κερδίζει από την 17η θέση, το ρεκόρ του στο Λονγκ Μπιτς το 1983 συνδέθηκε σε μεγάλο βαθμό με ένα περιστατικό που είχε να κάνει με τα ελαστικά, σε μια εποχή που στο πρωτάθλημα συμμετείχαν τρεις κατασκευαστές, οι Michelin, Goodyear και Pirelli.
Στην McLaren του, ο Βρετανός οδηγός φορούσε ελαστικά Michelin, τα οποία ήταν ανεπαρκή στις κατατακτήριες δοκιμές, εξ ου και η 22η θέση στην εκκίνηση, αλλά αποδείχθηκαν ανώτερα στον αγώνα. Με βοήθεια και από ορισμένα περιστατικά στις πρώτες θέσεις, με τον Κέκε Ρόζμπεργκ, τον τότε πρωταθλητή, να βρίσκεται συχνά στη μάχη, ο Γουότσον έκανε τη διαφορά από τη μέση του αγώνα χάρη στα ελαστικά του. Ο αείμνηστος συναθλητής του, Νίκι Λάουντα, που είχε εκκινήσει 23ος, τερμάτισε ακριβώς πίσω του στη 2η θέση, κερδίζοντας επίσης 21 θέσεις.
Ο Ρούμπενς Μπαρικέλο στη Γερμανία το 2000, πιο δυνατός από τη βροχή
Στη μοναδική του νίκη το 2000, στο Χοκενχάϊμ της Γερμανίας, ο Μπαρικέλο πέρασε από πολλά. Αρχικά αντιμετώπισε μηχανικό πρόβλημα στις κατατακτήριες και στη συνέχεια βρέθηκε στη 18η θέση στη βροχή, η οποία επηρέασε και την επόμενη ημέρα. Ο Βραζιλιάνος έκανε δυνατή εκκίνηση, εκμεταλλεύτηκε και τον αποκλεισμό των Σουμάχερ και Τζιανκάρλο Φιζικέλα στην πρώτη στροφή και ανέβηκε 10ος μετά από έναν γύρο. Στον 12ο γύρο ήταν ήδη 4ος, λίγο πίσω από το βάθρο. Όλα άλλαξαν όταν εισβολέας μπήκε για πρώτη φορά στην πίστα, η οποία τότε είχε την παλιά της διαμόρφωση με τις μεγάλες ευθείες.
Ο εισβολέας διέσχισε μάλιστα την πίστα, με αποτέλεσμα να βγει το αυτοκίνητο ασφαλείας. Με το γκρουπ να έχει ξαναμαζευτεί, ο Μπαρικέλο μπορούσε πλέον να στοχεύει στη νίκη. Για να την πετύχει, πήρε μια θαρραλέα απόφαση: έμεινε με στεγνά ελαστικά, τα αυλακωτά της εποχής, παρότι έβρεχε σε ορισμένα σημεία της διαδρομής. Η επιλογή του δικαιώθηκε, καθώς ο Βραζιλιάνος δεν έκανε λάθη στα πιο ολισθηρά κομμάτια και νίκησε τον Μίκα Χάκινεν με διαφορά 7 δευτερολέπτων.
Η νίκη του Κίμι Ραϊκόνεν στην Ιαπωνία το 2005, ένα συναρπαστικό φινάλε
Με το αυτοκίνητο ασφαλείας να εμφανίζεται νωρίς στον αγώνα και την επιστροφή του να κορυφώνεται με ένα έντονο φινάλε, η νίκη του Ραϊκόνεν στην Ιαπωνία το 2005, από την 17η θέση, είναι ίσως εκείνη που μοιάζει περισσότερο με τον ιταλικό θρίαμβο του Αντονέλι. Ο Φινλανδός οδηγούσε τότε μια εξαιρετική McLaren, με 7 νίκες συνολικά, όμως δεν κατάφερε να προχωρήσει στην κατάταξη λόγω της βροχής και αναγκάστηκε να ξεκινήσει από τη 9η σειρά.
Έκανε πολύ καλό ξεκίνημα και ανέβηκε μέχρι την 12η θέση, πριν ο αγώνας διακοπεί μετά από έναν γύρο, εξαιτίας του ατυχήματος του Χουάν Πάμπλο Μοντόγια. Το υπόλοιπο σκέλος εξελίχθηκε σε μακρά καταδίωξη, κυρίως απέναντι στον Τζιανκάρλο Φιζικέλα, που βρισκόταν στην κορυφή στην αρχή του τελευταίου γύρου. Με σαφώς πιο γρήγορο ρυθμό, ο Ραϊκόνεν τον προσπέρασε στην αρχή του τελευταίου γύρου.
Ο Μαξ Φερστάπεν στη Βραζιλία το 2024, μετά την πλημμύρα…
Όπως και ο Αντονέλι στη Μόντσα, ο Φερστάπεν ήταν επικεφαλής του πρωταθλήματος όταν έκανε την πολύ βρεγμένη επιστροφή του στη Βραζιλία το 2024. Έμεινε εκτός στο Q2 λόγω εξόδου άλλου ανταγωνιστή και τιμωρήθηκε επιπλέον, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει 17ος σε έναν αγώνα με επικίνδυνη πρόγνωση καιρού.
Η βροχή άρχισε ακριβώς στην εκκίνηση, αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον Ολλανδό να ανέβει 11ος μετά από έναν γύρο. Μάλιστα, βρέθηκε στην 6η θέση μετά από 11 γύρους. Η μεγάλη ανατροπή ήρθε όταν καταρρακτώδης βροχή έπληξε το Ιντερλάγκος. Οι Νόρις και Ράσελ, που ήταν τότε πρώτοι, μπήκαν στα pit για βρόχινα ελαστικά αντί για ενδιάμεσα. Ο Φερστάπεν έμεινε όμως στην πίστα, όπως και οι δύο Alpine, ο Όκον και ο Γκάσλι, που βρίσκονταν μαζί του. Η κόκκινη σημαία, που βγήκε μετά την πτώση του Χούλκενμπεργκ, επικύρωσε την επιλογή τους. Το τρίο άλλαξε ελαστικά στη διάρκεια της διακοπής, διατηρώντας τις θέσεις του. Με την επανεκκίνηση, ο Όκον κράτησε αρχικά πίσω του τον Φερστάπεν, πριν υποκύψει στην επανεκκίνηση. Ο Ολλανδός ήταν στη συνέχεια αλάνθαστος στις συνθήκες που στέγνωναν και πήρε μια νίκη-κλειδί στην πορεία του προς τον τέταρτο τίτλο του.
