Η φυματίωση αποτελεί μια σοβαρή απειλή για τη δημόσια υγεία στην Ελλάδα, με τους ασθενείς της να είναι οι άνθρωποι χωρίς φωνή. Η καθηγήτρια Πνευμονολογίας-Φυματιολογίας του ΑΠΘ, Κατερίνα Μανίκα, υπογραμμίζει το κοινωνικό στίγμα που τους αποτρέπει από το να αναδείξουν το πρόβλημα και να ζητήσουν βοήθεια.
Σύμφωνα με την κ. Μανίκα, οι ασθενείς δεν αναζητούν τρόπους να κοινοποιήσουν την κατάσταση τους, ενώ οι υπάρχοντες σύλλογοι δεν καλύπτουν τη φυματίωση. Η υποεκτίμηση της νόσου σε συνδυασμό με τις αδυναμίες του συστήματος καταγραφής καθιστούν επιτακτική την ανάγκη για μια νέα προσέγγιση, που θα μπορούσε να σώσει εκατοντάδες ζωές.
Πενταπλάσια τα περιστατικά φυματίωσης στην Ελλάδα από αυτά που καταγράφονται το 2024, με 400 περιστατικά ενεργού φυματίωσης, 19% λιγότερα σε σχέση με το 2023, λόγω υποδιάγνωσης. Η καθηγήτρια αναφέρει ότι μόνο το 1/3 έως 1/5 των πραγματικών περιστατικών καταγράφεται, με την πραγματική επίπτωση να υπολογίζεται κοντά στο 20/100.000 πληθυσμού.
Η έλλειψη καταγραφής της έκβασης των ασθενών ενισχύει την ανησυχία, καθώς η κ. Μανίκα επισημαίνει ότι δεν γνωρίζουμε πόσοι πεθαίνουν από τη νόσο. Η παρακολούθηση των ασθενών είναι κρίσιμη, καθώς οι ασθενείς που αισθάνονται καλύτερα μπορεί να διακόψουν τη θεραπεία τους, θέτοντας σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία.
Η καθηγήτρια αναφέρει ότι το 56% των νέων περιστατικών φυματίωσης αφορούν άτομα που έχουν γεννηθεί εκτός Ελλάδας, κυρίως από ευάλωτες κοινότητες. Η δημιουργία υποστηρικτικών δομών και η εφαρμογή ενός εθνικού σχεδίου για την αντιμετώπιση της φυματίωσης είναι επιτακτική.
