Το ούζο που παράγεται στη Λέσβο έχει μια μοναδική γεύση και άρωμα, κυρίως χάρη στον γλυκάνισο που καλλιεργείται στα χωράφια του Λισβορίου. Οι απόψεις διίστανται σχετικά με το τι το καθιστά ξεχωριστό, από το νερό της περιοχής μέχρι τις οικογενειακές συνταγές, αλλά όλοι συμφωνούν ότι ο γλυκάνισος είναι το κλειδί για την επιτυχία του.
Η παραγωγή ούζου στη Λέσβο άνθισε τον 19ο αιώνα, όταν το λιμάνι της Μυτιλήνης έγινε σημαντικό διαμετακομιστικό κέντρο. Μέχρι το 1880, υπήρχαν 18 αποστακτήρια στο νησί και η παράδοση της παρασκευής ούζου συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με κάθε αποστακτήριο να έχει τη δική του μοναδική συνταγή.
Ο Θοδωρής Χατζηπαναγιώτης, πρόεδρος της Κοινότητας Λισβορίου, περιγράφει την κατάσταση του χωριού, που έχει μόλις 160 μόνιμους κατοίκους. Παρά τις προκλήσεις, οι κάτοικοι διατηρούν ζωντανές τις παραδόσεις και την καλλιέργεια του γλυκάνισου, που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της τοπικής κουλτούρας.
Η διαδικασία παραγωγής του γλυκάνισου είναι επίπονη και απαιτεί προσοχή. Σύμφωνα με τον κ. Χατζηπαναγιώτη, το χώμα της περιοχής είναι μοναδικό και η ποιότητα του γλυκάνισου δικαιολογεί την υψηλή του τιμή στην αγορά. Η παραγωγή γλυκάνισου είναι μια παράδοση που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά, με τους κατοίκους να επιμένουν στη φυσική καλλιέργεια και την αποφυγή χημικών.
Ωστόσο, η φετινή χρονιά ήταν δύσκολη λόγω των καιρικών συνθηκών, με τις βροχές να επηρεάζουν την παραγωγή. Οι παραγωγοί ελπίζουν ότι οι επόμενες χρονιές θα είναι πιο ευνοϊκές, ώστε να συνεχίσουν να προσφέρουν το ποιοτικό γλυκάνισο που έχει καθιερώσει τη Λέσβο στη βιομηχανία του ούζου.
