Από τις πλατείες των αγανακτισμένων του 2012-2015 στις καθημερινές καταγγελίες
(ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ/ EUROKINISSI)

Από τις πλατείες των αγανακτισμένων του 2012-2015 στις καθημερινές καταγγελίες

Όλοι (οι περισσότεροι τουλάχιστον) θυμόμαστε τις πλατείες των αγανακτισμένων, που άρχισαν να γεμίζουν από το 2012 περίπου και κορυφώθηκαν το 2015, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές.

Οι «αγανακτισμένοι» δεν ήταν αποκλειστικά αριστεροί. Στις πλατείες συνυπήρχαν διαφορετικά πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα, από την παραδοσιακή αριστερά μέχρι την ακροδεξιά. Δεν είναι τυχαίο ότι εκείνη την περίοδο η Χρυσή Αυγή, ένα κόμμα που μέχρι τότε κινούνταν σε ποσοστά κοντά στο 0,5%, έφτασε να καταγράφει στις δημοσκοπήσεις ακόμη και διψήφια ποσοστά. Ήταν επίσης η περίοδος κατά την οποία εμφανίστηκαν νέα πολιτικά σχήματα, αρκετά από τα οποία δεν άντεξαν στο πέρασμα του χρόνου: ΠΟΤΑΜΙ, ΑΝΕΛ, ΔΗΜΑΡ, ενώ ακόμη και η παλαιότερη Ένωση Κεντρώων απέκτησε μια νέα εκλογική δυναμική.

Οι πλατείες, πάντως, απέδωσαν. Προκάλεσαν πολιτική αλλαγή. Δεν εξετάζουμε εδώ αν αυτή η αλλαγή βοήθησε τελικά τη χώρα ή αν, σε κάποια στιγμή, την έφερε πολύ κοντά στα βράχια. Η ιστορία και οι εκλογικές αναμετρήσεις που ακολούθησαν(2019 και 2023) έχουν δώσει τις δικές τους απαντήσεις. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η αποτελεσματικότητα αυτού του τρόπου πολιτικής κινητοποίησης: οι μαζικές διαμαρτυρίες, η ισοπέδωση των πάντων, οι επιθέσεις σε πολιτικά πρόσωπα και, σε αρκετές περιπτώσεις, η βία.

Αυτός ο κύκλος φαίνεται να έχει κλείσει. Δύσκολα θα δούμε ξανά τις πλατείες των αγανακτισμένων με την ίδια μορφή και την ίδια δυναμική. Οι πλατείες πλέον δεν γεμίζουν εύκολα. Η διάθεση όμως για πολιτική «αλλαγή» δεν έχει εξαφανιστεί. Παραμένει εδώ και αναζητά έναν διαφορετικό τρόπο έκφρασης. Και, όπως φαίνεται, αυτός ο τρόπος βρέθηκε. Είναι η ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ.

Υπάρχουν πλέον συστήματα και υποσυστήματα που καθημερινά αναζητούν, εντοπίζουν και τελικά βρίσκουν κάτι για να καταγγείλουν. Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία το περιεχόμενο, ούτε αν η καταγγελία έχει πραγματική βάση ή αποτελεί απλώς μια προσπάθεια δημιουργίας εντυπώσεων. Ο στόχος φαίνεται να είναι άλλος: να πληγούν πρόσωπα, να δημιουργηθεί κλίμα και να καλλιεργηθεί ξανά η εντύπωση ότι όλα είναι σάπια, διεφθαρμένα, ξεπουλημένα και ότι κάποιοι «κονομάνε» εις βάρος των πολλών και αδικημένων.

Και δεν λέω, υπάρχουν περιπτώσεις διαφθοράς. Πότε δεν υπήρχαν; Είναι περισσότερες σήμερα; Δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να το υποστηρίξει εύκολα. Το ζήτημα δεν είναι αν πρέπει να γίνονται καταγγελίες. Φυσικά και πρέπει. Το ζήτημα είναι τι είδους καταγγελίες είναι αυτές και ποιος είναι ο πραγματικός τους στόχος.

Γιατί πλέον καταγγέλλονται τα πάντα. Μέσα μαζικής ενημέρωσης, δημοσκοπήσεις, υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί γραμματείς. ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Μάλιστα, υπάρχει πολιτικό κόμμα που έχει μετρήσει ότι από το 2019 μέχρι σήμερα έχουν παραιτηθεί ή απομακρυνθεί από τις θέσεις τους 19 υπουργοί και υφυπουργοί, παρουσιάζοντας τον αριθμό ως απόδειξη της κυβερνητικής διαφθοράς ή ανεπάρκειας. Μόνο που ένας αριθμός, από μόνος του, δεν αποδεικνύει τίποτα. Χρειάζεται να γνωρίζουμε τις περιπτώσεις, τις αιτίες και κυρίως τι ακριβώς έχει αποδειχθεί σε καθεμία από αυτές.

Γιατί άλλο είναι να καταγγέλλεις με στοιχεία μια υπόθεση διαφθοράς, κατάχρησης εξουσίας ή παρανομίας και άλλο να καταγγέλλεις για να καταγγείλεις. Να πετάς λάσπη στον ανεμιστήρα, να δημιουργείς αμφιβολίες και να αναγκάζεις πρόσωπα και οργανισμούς να τρέχουν για να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες. Και ακόμη κι όταν το αποδείξουν, η ζημιά μπορεί να έχει ήδη γίνει. Η καταγγελία παραμένει στη δημόσια συζήτηση, ενώ η αθωότητα σπάνια αποκτά την ίδια δημοσιότητα. Στο τέλος της ημέρας, η ρετσινιά μένει. Η αποκατάσταση, αν έρθει, συνήθως περνάει στα ψιλά.

Πώς λειτουργεί αυτή η τακτική; Ανακοινώνει ο πρωθυπουργός έναν νέο υπουργό, τον Λαζαρίδη, και αμέσως αρχίζει η αναζήτηση: τι έκανε ο Λαζαρίδης το 1990, τι είχε συμβεί τότε, τι μπορεί να βρεθεί για να αποτελέσει αντικείμενο καταγγελίας. Γιατί δεν μπορεί, κάτι θα έχει κάνει! Έρχεται στην επικαιρότητα μια υπόθεση που αφορά τον Τσαβδαρίδη και ακολουθεί συντονισμένη επίθεση. Αναλαμβάνει υπουργικό ρόλο ο Λιάκος και η έρευνα μπορεί να φτάσει μέχρι το επαγγελματικό περιβάλλον και τις δραστηριότητες της οικογένειάς του. Δεν εξετάζω εδώ αν σε κάποια από αυτές τις περιπτώσεις υπάρχουν πραγματικά ζητήματα. Μπορεί να υπάρχουν και πρέπει να διερευνηθούν.

Και ας δεχτώ ότι υπάρχουν θέματα σε κάποιες ή ακόμη και σε όλες τις περιπτώσεις. Γιατί, όμως, την τακτική των καταγγελιών τη χρησιμοποιούν μόνο συγκεκριμένα κόμματα ή πολιτικά σχήματα; Οι καταγγέλλοντες είναι παρθένες; Τα έχουν κάνει όλα τέλεια και τώρα κατηγορούν τους άλλους για ατασθαλίες; Και οι κυβερνητικοί, που δέχονται σχεδόν κάθε μέρα και από μία φάπα (καταγγελία), είναι τόσο καλοί άνθρωποι και τόσο υπεράνω ώστε δεν χρειάζεται να μπουν στον κόπο να ασχοληθούν με τις παρατυπίες των απέναντι ή μήπως είναι απλώς χαζοί;

Τι πιστεύετε ότι ισχύει από τα δύο;

Loading

Play