Διαγραφές φοιτητών και οι συνέπειες τους στην ανώτατη εκπαίδευση στην Ελλάδα. Για κάθε άτομο που έχει εργαστεί έστω και για μία εβδομάδα σε ελληνικό πανεπιστήμιο, είναι σαφές ότι τα πανεπιστήμια ποτέ δεν είχαν πρόβλημα με τους αιώνιους φοιτητές. Οι διαγραφές φοιτητών, για τις οποίες πανηγυρίζει η κυβέρνηση και ορισμένα φιλοκυβερνητικά μέσα, δεν θα λύσουν κανένα απολύτως πρόβλημα. Αντιθέτως, θα στερήσουν τη δυνατότητα σε χιλιάδες φοιτητές να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους. Οι αιώνιοι φοιτητές δεν επιβαρύνουν τα πανεπιστήμια, καθώς δεν λαμβάνουν δωρεάν συγγράμματα, σίτιση ή στέγαση, ούτε υπολογίζονται για τη χρηματοδότηση ή τις στατιστικές που αφορούν τις διεθνείς κατατάξεις.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι ποτέ τα πανεπιστήμια δεν ζήτησαν διαγραφές, καθώς αυτό το ζήτημα κατασκευάστηκε για ιδεολογικούς λόγους. Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν, το ζήτημα αυτό άρχισε να συζητιέται στη Μεταπολίτευση, κυρίως από συντηρητικούς κύκλους. Στην εποχή αυτή, η πολιτικοποιημένη φοιτητική κίνηση είχε έναν ευρύτερο αντίκτυπο στην κοινωνία, η οποία αναζητούσε ριζοσπαστικούς δρόμους.
Το κλίμα που σχηματίστηκε εναντίον των αιώνιων φοιτητών αποτυπώνει μια συντηρητική και αντιδραστική νοοτροπία που εναντιώνεται στον εκδημοκρατισμό. Αυτή η νοοτροπία ενισχύθηκε με τον Νόμο 815/1978, ο οποίος προκάλεσε πανελλαδικό κύμα διαμαρτυριών και καταλήψεων.
Η τρέχουσα κατάσταση, με τις διαγραφές φοιτητών να προβάλλονται ως βήμα εκσυγχρονισμού, επηρεάζει φοιτητές που δεν μπορούν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους για λόγους όπως βιοποριστικές ανάγκες, οικογενειακά προβλήματα ή ζητήματα υγείας. Αντιφατικά, αναγνωρίζουμε ταυτόχρονα την αξία των φοιτητών που σπουδάζουν σε προχωρημένη ηλικία, ενώ διαγράφουμε άτομα που έχουν την ικανότητα να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους.
Αυτή η κατάσταση αποδεικνύει όχι μόνο τις επιπτώσεις του μίσους προς το φοιτητικό κίνημα, αλλά και τη γενικότερη αποδοχή ότι η γνώση πρέπει να παραμένει δημόσιο αγαθό. Το δημόσιο πανεπιστήμιο αντιμετωπίζει σοβαρούς κινδύνους, θέτοντας εν αμφιβόλω το δικαίωμα της ελληνικής κοινωνίας στη γνώση και την έρευνα.
Αυτή η πολιτική δεν αφορά μόνο τα πανεπιστήμια ή τους πανεπιστημιακούς, αλλά ολόκληρη την κοινωνία και το μέλλον της, απέναντι σε ιδεολογίες που βλέπουν τη γνώση ως εμπόρευμα και όχι ως μοχλό κοινωνικής προόδου.
in.gr
