Είδα το βίντεο με τον Ιάπωνα διπλωμάτη που αποχαιρέτησε την Ελλάδα και ομολογώ ότι με συγκίνησε. Ένας άνθρωπος που έζησε τέσσερα χρόνια στη χώρα μας, έμαθε τη γλώσσα μας, γνώρισε τον πολιτισμό μας και, φεύγοντας, θέλησε να μας αποχαιρετήσει με στίχους του Καβάφη.
Χωρίς υπερβολές, χωρίς επιτήδευση. Με λίγα λόγια και πολλή ευγένεια.
Και σκέφτηκα πόσο σπάνια δίνουμε σημασία σε τέτοιες στιγμές.
Την ίδια ώρα, βλέπουμε να γίνεται ολόκληρη συζήτηση για την Κίμπερλι Γκιλφόιλ. Πού πήγε, τι φόρεσε, με ποιους φωτογραφήθηκε, ποιοι βρέθηκαν δίπλα της. Λες και αυτά είναι τα σημαντικότερα πράγματα που έχουμε να συζητήσουμε.
Δεν έχω τίποτα προσωπικό με τη συγκεκριμένη γυναίκα. Ούτε θεωρώ ότι πρέπει να κρίνουμε έναν άνθρωπο από την εμφάνισή του. Αλλά πραγματικά αναρωτιέμαι αν έχουμε χάσει λίγο το μέτρο.
Από τη μια, ένας άνθρωπος που δείχνει έμπρακτα τον σεβασμό του στην Ελλάδα, στη γλώσσα και στην ιστορία της. Από την άλλη, μια ατελείωτη δημοσιότητα γύρω από κοσμικές εμφανίσεις και φωτογραφίες.
Και το χειρότερο είναι ότι σε όλο αυτό συμμετέχουν άνθρωποι που θα περίμενε κανείς να έχουν άλλες προτεραιότητες. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, τηλεοπτικές εκπομπές. Αντί να συζητάμε για το έργο και την ουσία, ασχολούμαστε με τις εντυπώσεις.
Ίσως γι’ αυτό μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση το βίντεο του Ιάπωνα διπλωμάτη. Γιατί μου θύμισε κάτι που τείνουμε να ξεχάσουμε. Ότι η μόρφωση, η ευγένεια και η αξιοπρέπεια δεν χρειάζονται φώτα και κάμερες για να φανούν.
Και είναι πραγματικά κρίμα να βλέπουμε ανθρώπους από τόσο μακριά να αγαπούν και να σέβονται τον πολιτισμό μας, την ώρα που εμείς πολλές φορές τον θυμόμαστε μόνο όταν θέλουμε να καμαρώσουμε για το ένδοξο παρελθόν μας.
Δεν ξέρω αν φταίνε τα μέσα ενημέρωσης ή αν τελικά αυτά προβάλλουν όσα εμείς οι ίδιοι θέλουμε να βλέπουμε. Ίσως και τα δύο.
Ξέρω όμως ότι θα ήθελα να βλέπω περισσότερη δημοσιότητα για ανθρώπους που έχουν κάτι ουσιαστικό να πουν και λιγότερη για εκείνους που απλώς τραβούν την προσοχή.
Γιατί, κακά τα ψέματα, αυτό που επιλέγουμε να θαυμάζουμε λέει πολλά και για εμάς τους ίδιους.
