Μας μιλούν καθημερινά για ανάπτυξη, επενδύσεις, επιχειρηματική επιτυχία και ισχυρή οικονομία. Μας παρουσιάζουν τα κέρδη των μεγάλων ομίλων ως απόδειξη ότι η χώρα προχωρά μπροστά. Εκείνο που αποφεύγουν να συζητήσουν είναι τι συμβαίνει στους χώρους όπου παράγονται αυτά τα κέρδη.
Δύο εργαζόμενοι στη Motor Oil έχασαν τη ζωή τους. Είναι δύο ακόμη θάνατοι που προστίθενται σε μια πραγματικότητα την οποία γνωρίζουν καλά όσοι δουλεύουν σε εργοστάσια, εργοτάξια, οικοδομές και βιομηχανικές εγκαταστάσεις.
Η εργασία γίνεται ολοένα πιο απαιτητική, η εντατικοποίηση θεωρείται φυσιολογική και η πίεση για παραγωγή δεν σταματά. Όταν όμως συμβαίνει ένα δυστύχημα, αρχίζουν οι ανακοινώσεις, οι έρευνες και οι διαβεβαιώσεις. Μέχρι το επόμενο.
Δεν είναι δυνατόν να συζητάμε διαρκώς για το πόσο αυξάνεται ο πλούτος και τόσο λίγο για το ποιοι τον παράγουν και κάτω από ποιες συνθήκες. Ούτε να θεωρούμε αυτονόητο ότι οι μεγάλες επιχειρήσεις πρέπει να προστατεύουν την κερδοφορία τους, αλλά να χρειάζεται κάθε φορά να διεκδικούμε το αυτονόητο: να μη σκοτώνεται κανείς στη δουλειά.
Για τους δύο θανάτους στη Motor Oil χρειάζονται απαντήσεις. Τι ακριβώς συνέβη, ποια μέτρα είχαν ληφθεί, αν τηρήθηκαν οι κανόνες ασφαλείας και ποιοι έχουν ευθύνη. Όχι γενικόλογες αναφορές στην κακιά στιγμή, ούτε συμπεράσματα πριν ολοκληρωθεί η διερεύνηση.
Γιατί το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη μεγαλόστομων δηλώσεων. Είναι ότι έχουμε φτάσει να αντιμετωπίζουμε τους νεκρούς εργάτες σχεδόν σαν συνηθισμένη είδηση.
Και όσο η δημόσια συζήτηση εξαντλείται στους οικονομικούς δείκτες, χωρίς να εξετάζει τις συνθήκες ζωής και εργασίας εκείνων που κρατούν την παραγωγή όρθια, τόσο η περίφημη ανάπτυξη θα παραμένει μια πολύ διαφορετική υπόθεση για τους εργοδότες και μια πολύ διαφορετική για τους εργαζόμενους.
Ο πλούτος παράγεται από ανθρώπους. Δεν μπορεί οι ζωές τους να αξίζουν λιγότερο από αυτόν.
