Η μετακίνηση με ΙΧ στις αστικές περιοχές της χώρας συνήθως καταλήγει στην επίπονη διαδικασία αναζήτησης στάθμευσης στον προορισμό. Σήμερα στην Ελλάδα κυκλοφορούν περίπου 5,5 εκατομμύρια ΙΧ, τα οποία απαιτούν συνολικά περίπου 144 τ.χλμ. για στάθμευση. Το μήκος των ΙΧ αυτών, αν στοιχηθούν το ένα πίσω από το άλλο, είναι 26 χιλιάδες χιλιόμετρα, σχεδόν διπλάσιο από την ελληνική ακτογραμμή. Αν αναλογιστούμε ότι ένα ΙΧ παραμένει σταθμευμένο για τουλάχιστον το 90% της ημέρας, είναι προφανές ότι η ανάγκη για στάθμευση απαιτεί συστηματικά την κατάληψη πολύτιμου αστικού χώρου, ο οποίος ενίοτε δεν είναι διαθέσιμος.
Η περιορισμένη διαθεσιμότητα στάθμευσης έχει αναπόφευκτα συνέπειες στην κυκλοφορία, στην οδική ασφάλεια και στο περιβάλλον. Η παράνομη στάθμευση αποτελεί ανεκτή έως και εύκολη λύση για πολλούς συμπολίτες μας, αν και συχνά είναι επικίνδυνη. Η αναζήτηση θέσης επιβαρύνει την κυκλοφορία και το περιβάλλον, ενώ αποτελεί χαμένο χρόνο για τους μετακινούμενους. Δυστυχώς, η ελληνική πραγματικότητα είναι διαφορετική. Οι Έλληνες οδηγοί προσδοκούν ότι θα βρουν μια θέση στάθμευσης, νόμιμη ή παράνομη, στον προορισμό τους.
Το ερώτημα είναι τι μπορεί να γίνει. Πρώτα από όλα πρέπει να εξαλειφθεί η παράνομη στάθμευση. Ο περιορισμός της προσδοκίας για εύρεση θέσης στάθμευσης «πάση θυσία» θα συνεισφέρει σε λιγότερη χρήση του ΙΧ στις πόλεις μας. Η δημιουργία χώρων στάθμευσης εκτός οδού είναι επιθυμητή αλλά ακριβή ως επένδυση και δεν μπορεί να είναι δωρεάν. Θα πρέπει να διαχειριστούμε τον διαθέσιμο χώρο, με μέτρα ελεγχόμενης στάθμευσης παρά την οδό, ώστε να αυξηθεί η λεγόμενη εναλλαγή στάθμευσης.
Σε κάθε περίπτωση, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η αύξηση της νόμιμης προσφοράς στάθμευσης προσελκύει ΙΧ, κάτι μη επιθυμητό, ειδικά στα κέντρα των πόλεων. Για τον λόγο αυτό, οι θέσεις παρά την οδό πρέπει να παρέχονται κατά προτεραιότητα σε όσους κατοικούν στις περιοχές αυτές, περιορίζοντας τη χρήση τους από επισκέπτες και εργαζόμενους. Ένα είναι σίγουρο, ο δημόσιος χώρος είναι λίγος και είναι άδικο να τον καταλαμβάνουν ΙΧ αντί για ανθρώπους.
