Η Ανατολή Γκαγκοπούλου μετέτρεψε την προσωπική της εμπειρία με τον καρκίνο του μαστού σε δύναμη προσφοράς και ελπίδας. Η φιλόλογος περιγράφει στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων τη διάγνωση που άλλαξε ριζικά τη ζωή της, τους φόβους της, τις προτεραιότητές της, τη δύναμη της αλληλεγγύης και το μήνυμα της πρόληψης.
Η Ανατολή Γκαγκοπούλου βρέθηκε αντιμέτωπη με τον καρκίνο του μαστού, είδε την ασθένεια να φέρνει ανατροπές στην καθημερινότητα και στην εικόνα της, όμως δεν επέλεξε να τη βιώσει ως ιστορία ήττας. Την έκανε αφετηρία για μια νέα πορεία, με δημιουργία, γνώση και εθελοντική προσφορά.
«Η διάγνωση ήταν ένα ισχυρό ράπισμα στην ύπαρξή μου»
Όπως εξηγεί η ίδια, η ανακάλυψη του καρκίνου ήρθε απροσδόκητα, σε μια συνηθισμένη στιγμή της καθημερινότητας: «εντελώς τυχαία ένα πρωινό, ενώ ετοιμαζόμουν για να πάω στο λύκειο όπου διδάσκω. Κατά τη διάρκεια του ντους έπιασα ένα σκληρό μόρφωμα, βαθιά στον αριστερό μου μαστό», αναφέρει.
Παρότι οι διαγνωστικές εξετάσεις την είχαν προετοιμάσει για το ενδεχόμενο, η οριστική επιβεβαίωση της νόσου είχε ισχυρό συναισθηματικό αντίκτυπο. Όπως λέει, «αν και ήμουν προετοιμασμένη από τις διαγνωστικές εξετάσεις που ακολούθησαν το εύρημα, μετά το ιστολογικό πόρισμα, όταν άκουσα ξεκάθαρα τη διάγνωση “καρκίνος μαστού”, ένιωσα ένα ισχυρό ράπισμα στην ύπαρξή μου και έκλαψα γοερά, όταν βρέθηκα μόνη».
Η πρώτη της σκέψη δεν ήταν να υποκύψει στον φόβο. «Σκέφτηκα ότι εγώ, η Ανατολή, ένιωθα περίφημα, υγιής και έτσι σκόπευα να παραμείνω. Αποστασιοποιήθηκα και έγινα παρατηρητής της κατάστασής μου, δεν θυματοποίησα τον εαυτό μου. Ο μεγαλύτερος φόβος μου δεν αφορούσε τον εαυτό μου και την έκβαση της θεραπείας. Αφορούσε κυρίως τους ανθρώπους μου. Μην υπάρξουν επιπλοκές στη θεραπεία και επιβαρύνω ψυχικά τα παιδιά και τη μητέρα μου. Φοβόμουν μην πονέσουν κι άλλο και καταρρεύσουμε όλοι μαζί», σημειώνει.
Η πορεία της θεραπείας εξελίχθηκε καλύτερα από όσο περίμενε, όπως λέει η ίδια. «Ανέλπιστα καλά! Οι γιατροί μου ήταν απόλυτα ευχαριστημένοι από την ανταπόκρισή μου στις ισχυρές θεραπείες, την απουσία τοξικότητας από τα φάρμακα και τη συνέχιση της καθημερινότητάς μου. Συνέχιζα τη δουλειά και την κοινωνική μου ζωή κανονικά». Ωστόσο, η διαδρομή δεν ήταν εύκολη, καθώς η «απώλεια των σωματικών μου δυνάμεων και των μαλλιών μου ήταν επώδυνη, όσο κι αν ήξερα πως είναι προσωρινά όλα αυτά. Αλλά η πιο δύσκολη στιγμή ήταν όταν η κόρη μου στην ανακοίνωση της διάγνωσης, βούρκωσε και σηκώνοντας τα μάτια ψηλά είπε “δεν υπάρχει θεός, δεν έπρεπε να συμβεί σε σένα αυτό, μαμά”. Είχαμε περάσει ήδη πολλά στη μικρή μας οικογένεια, πριν νοσήσω», λέει, προσθέτοντας ότι η αγωνία για τα παιδιά της ήταν το δυσκολότερο συναίσθημα που χρειάστηκε να διαχειριστεί: «τον φόβο ότι θα μου συμβεί κάτι που θα πληγώσει ανεπανόρθωτα τα παιδιά μου. Ήθελα να τα βλέπω χαρούμενα και περήφανα για μένα».
Υπήρχαν στιγμές ευαλωτότητας, στιγμές που η δύναμη δεν ήταν αυτονόητη. Η Ανατολή Γκαγκοπούλου όμως βρήκε τρόπους να στηρίζει την ψυχική της ισορροπία, αφήνοντας χώρο σε ό,τι της έδινε χαρά. «Κάποιες φορές ήμουν πολύ ευάλωτη, αλλά το κλάμα, η μουσική, ο κινηματογράφος, όλες οι τέχνες και οι βόλτες με το αυτοκίνητο μου έκαναν καλό. Πάνω απ’ όλα, το ενδιαφέρον των φίλων, των συγγενών, των συναδέλφων και φυσικά η επιθυμία μου να παραμείνω κοντά στα παιδιά μου, να δω τις χαρές της ζωής τους και να είμαι κοντά στις δύσκολες στιγμές τους μου έδινε απίστευτο πείσμα, κουράγιο, δύναμη για να συνεχίζω με χαμόγελο».
Για την ίδια, η στήριξη των ανθρώπων της υπήρξε ανεκτίμητη. «Ήταν ανεκτίμητη η στήριξη και απόλυτα ιαματική για μένα. Ένα ισχυρό δίκτυο φίλων σχηματίστηκε γύρω μου και ένιωθα ασφαλής. Η αδελφή μου που είχε εργαστεί στον τομέα της Υγείας ήταν ο φύλακας άγγελός μου, συμπαραστάτρια σε όλα τα πρακτικά θέματα που προέκυπταν», σημειώνει.
«Ο καρκίνος του μαστού και οι χημειοθεραπείες ήταν ένα ισχυρό πλήγμα στη γυναικεία ματαιοδοξία μου. Ωστόσο αποδέχτηκα την αλλαγή και προσπάθησα να κάνω ό,τι καλύτερο μπορούσα για να φροντίσω τον εαυτό μου και να κρατήσω την προηγούμενη εικόνα μου», εξηγεί και δηλώνει πως άλλαξε ριζικά ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπιζε τη ζωή: «η ζωή μου άλλαξε ριζικά και απέκτησε περισσότερη ποιότητα, ειλικρίνεια και νηφάλια θεώρηση των πραγμάτων. Έπαψα να ανησυχώ για τα επουσιώδη και να φοβάμαι το απρόβλεπτο».
Και όταν ολοκληρώθηκαν οι θεραπείες, αντί για την απόλυτη ανακούφιση που ίσως θα περίμενε κανείς, ήρθε και η ανασφάλεια. «Ανασφάλεια, γιατί οι θεραπείες ήταν καλά ανεχτές από εμένα και ένιωθα προστατευμένη, οπότε, όταν τελείωσαν σκέφτηκα: “και τώρα πώς θα πάει χωρίς την ασπίδα που μου πρόσφεραν;”», αναφέρει, περιγράφοντας την πολυπλοκότητα της ψυχολογικής διαδρομής ακόμη και μετά το τέλος της θεραπείας.
Από την προσωπική εμπειρία στην προσφορά και το μήνυμα της πρόληψης
Μέσα σε αυτή τη διαδρομή, το «Άλμα Ζωής Νομού Θεσσαλονίκης» απέκτησε ξεχωριστή θέση στη ζωή της. Ο σύλλογος δεν στάθηκε μόνο ένας χώρος υποστήριξης, αλλά και το περιβάλλον μέσα στο οποίο η Ανατολή βρήκε έναν νέο τρόπο να αξιοποιήσει την εμπειρία της, προσφέροντας δύναμη σε άλλες γυναίκες που έρχονται αντιμέτωπες με τη διάγνωση.
«Ο σύλλογος γυναικών με καρκίνο μαστού “Άλμα Ζωής Νομού Θεσσαλονίκης”, όταν ζήτησα βοήθεια ήταν απόλυτα υποστηρικτικός και με αγκάλιασε με αγάπη, με εκπαίδευσε ώστε να γίνω εθελόντρια και να προσφέρω με τη σειρά μου στήριξη σε γυναίκες που νόσησαν μετά από εμένα», υπογραμμίζει και εξηγεί ότι «είναι οικογένεια ο Σύλλογός μας, όλες μαζί κλαίμε, γελάμε, διασκεδάζουμε, προσφέρουμε, διεκδικούμε, συζητάμε τα προβλήματά μας, ταξιδεύουμε, οργανώνουμε δράσεις και εκδηλώσεις. Μας ενώνει η επιθυμία να μην κρύψουμε την προσωπική μας εμπειρία αλλά να την κοινοποιήσουμε για να γίνει αφορμή μια γυναίκα να κάνει τις προληπτικές της εξετάσεις, τη μαστογραφία και τον υπέρηχο μαστού. Διαδίδουμε το μήνυμα της πρόληψης με κάθε μέσο και η φωνή μας πρέπει να φτάσει παντού».
Όπως διευκρινίζει η ίδια, «η εθελοντική δράση, δεν είναι η μοναδική νέα διαδρομή που άνοιξα μετά την περιπέτεια της υγείας μου. Η ζωή μου έχει πιο ενδιαφέρουσες ασχολίες μετά την εμπειρία καρκίνου. Έχω τον εθελοντισμό με το Άλμα Ζωής Νομού Θεσσαλονίκης που νοηματοδοτεί θετικά την καθημερινότητά μου και τη δεύτερη πανεπιστημιακή σχολή στην οποία εισήχθην με το 5% λόγω του καρκίνου. Φοιτώ στο πέμπτο έτος του τμήματος Θεάτρου του ΑΠΘ, μια συναρπαστική σχολή που διεύρυνε τη φιλολογική μου οπτική και με έφερε σε επαφή με ενδιαφέροντες ανθρώπους. Η τέχνη και το θέατρο είναι πια μέρος της ζωής μου».
Η τέχνη, η εκπαίδευση, ο εθελοντισμός και οι ανθρώπινες σχέσεις συνθέτουν πλέον ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή της, στο οποίο η εμπειρία της νόσου δεν μένει μόνο ως δύσκολη ανάμνηση, αλλά και ως σημείο αλλαγής, επαναπροσδιορισμού και ουσιαστικής προσφοράς. Το μήνυμα που θέλει να περάσει μέσα από την προσωπική της εμπειρία είναι «η σημασία της πρόληψης και της έγκαιρης αναζήτησης ιατρικής συμβουλής. Είναι το μεγαλύτερο δώρο που κάθε άνθρωπος μπορεί να προσφέρει στον εαυτό του μια φορά το χρόνο. Η πρόληψη έχει σώσει πολλές ζωές και δεν πρέπει να αμελείται», επισημαίνει.
Σε μια γυναίκα που φοβάται να κάνει μαστογραφία ή να επισκεφθεί τον γιατρό της, η Ανατολή τονίζει ότι «θα της έλεγα πως ο καρκίνος του μαστού αντιμετωπίζεται πλήρως στα πρώτα στάδια, επομένως δεν έχει νόημα να κλείνουμε τα μάτια από φόβο, αλλά να αγρυπνούμε για να είμαστε πάντα καλά. Οι προληπτικές εξετάσεις εξαφανίζουν τον φόβο», και προς κάθε γυναίκα που μόλις άκουσε τη διάγνωση στέλνει το δικό της μήνυμα συμπαράστασης, ενθάρρυνσης και αλληλεγγύης: «δεν είσαι μόνη, μαζί με τους γιατρούς σου είμαστε εδώ για σένα, να ακούσουμε τους φόβους, τις ανησυχίες σου. Είμαστε πολλές και κλείνουμε το μάτι στη ζωή».
