Ο Κυρανάκης είδε τις εικόνες από τη Γαλλία και βρήκε την ευκαιρία να μας μιλήσει για κάποιους που δήθεν θέλουν να φέρουν τη βία και τις καταστροφές στην Ελλάδα.
«Κάποιοι επιχειρούν να μεταφέρουν και στη χώρα μας εικόνες βίας και καταστροφών που βλέπουμε σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γαλλία και η Ιταλία. Η Ελλάδα, όμως, έχει αφήσει πίσω της τις σκοτεινές εποχές όπου το κέντρο της Αθήνας και το Σύνταγμα γίνονταν συχνά πεδίο επεισοδίων και καταστροφών και δεν πρόκειται να επιτρέψει την επιστροφή σε αυτές τις συνθήκες», σχολίασε ο Κ. Κυρανάκης σε συνέντευξη στη Δημόσια Τηλεόραση.
Ποιοι είναι αυτοί οι «κάποιοι», κύριε Κυρανάκη; Έχετε ονόματα; Έχετε στοιχεία; Ή απλώς πετάτε μια αόριστη κατηγορία για να φοβίσετε τον κόσμο και να δημιουργήσετε εντυπώσεις;
Γιατί είναι εύκολο να δείχνεις τις φωτιές και τις σπασμένες βιτρίνες. Το δύσκολο είναι να μιλήσεις για τους λόγους που χιλιάδες άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους.
Να μιλήσεις για τους μισθούς που δεν φτάνουν ούτε μέχρι τα μέσα του μήνα. Για τα ενοίκια που καταπίνουν το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος. Για τους νέους που δουλεύουν και πάλι δεν μπορούν να ζήσουν μόνοι τους. Για την ακρίβεια, τη δημόσια υγεία και την παιδεία…
Αυτά, κύριε Κυρανάκη, δεν χρειάζεται να μας τα φέρει κανείς από τη Γαλλία. Τα ζούμε ήδη στην Ελλάδα.
Και έρχεστε να μας πείτε ότι αφήσαμε πίσω τις «σκοτεινές εποχές» της βίας. Αλήθεια τώρα;
Η αστυνομική βία δεν υπάρχει; Οι καταγγελίες για υπέρμετρη χρήση βίας απέναντι σε διαδηλωτές δεν υπάρχουν; Οι τραυματισμοί πολιτών και οι καταγγελίες για αυθαίρετη καταστολή δεν σας απασχολούν;
Ή μήπως για εσάς βία είναι μόνο ό,τι κάνει ένας διαδηλωτής και όχι ό,τι μπορεί να κάνει ένας αστυνομικός;
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Οι καταστροφές, οι λεηλασίες και οι επιθέσεις δεν είναι λύση και δεν χρειάζονται καμία δικαιολογία. Όμως είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα να καταδικάζεις τη βία και εντελώς άλλο να τη χρησιμοποιείς για να παρουσιάζεις κάθε κοινωνική αντίδραση σαν απειλή.
Δεν είναι όλοι όσοι διαδηλώνουν ταραξίες. Δεν είναι κάθε νέος που διαμαρτύρεται επικίνδυνος. Και δεν είναι κάθε πολίτης που αγανακτεί εχθρός της κοινωνικής ειρήνης.
Ούτε μπορεί μια κυβέρνηση να βαφτίζει την ησυχία κοινωνική ευημερία. Το ότι κάποιος δεν κατεβαίνει στον δρόμο δεν σημαίνει ότι περνάει καλά.
Και κάτι ακόμα. Μιλάτε για διάλογο με τους μαθητές και τους φοιτητές. Ωραία. Αλλά διάλογος δεν είναι να τους ακούτε μόνο όταν συμφωνούν μαζί σας. Διάλογος είναι να παίρνετε στα σοβαρά τις ανάγκες τους, ακόμα κι όταν διαμαρτύρονται δυναμικά για όσα τους στερεί η σημερινή πραγματικότητα.
Η κοινωνική ειρήνη δεν επιβάλλεται με φόβο. Χτίζεται με αξιοπρεπείς μισθούς, προσιτή στέγη, δημόσιες υπηρεσίες που λειτουργούν, δικαιοσύνη και σεβασμό στους πολίτες.
Κύριε Κυρανάκη, αντί να ψάχνετε ποιος θα φέρει την οργή από τη Γαλλία, κοιτάξτε τι συμβαίνει μέσα στην ίδια σας τη χώρα. Γιατί ο κόσμος δεν χρειάζεται να δει τι γίνεται στο Παρίσι για να θυμώσει.
Αν πραγματικά θέλετε να μην ξεσπά η οργή στους δρόμους, φροντίστε πρώτα να μη συσσωρεύεται η απόγνωση μέσα στα σπίτια.
