Καθώς η κυβέρνηση περνά από τη φάση του απολογισμού, λόγω της 90ης ΔΕΘ, στην προετοιμασία για τις επόμενες εθνικές εκλογές, ο Κωστής Χατζηδάκης βάζει ψηλά τον πήχη της αυτοδυναμίας.
Η στρατηγική του Μεγάρου Μαξίμου βάζει στο επίκεντρο όχι μόνο όσα έγιναν, αλλά κυρίως τι σημαίνουν για την επόμενη ημέρα, επενδύοντας στο αφήγημα της ισχυρής Ελλάδας του 2030. Η παρέμβασή του αναφορικά με τη μείωση της φορολογίας, τη μεγέθυνση της ανάπτυξης, τη μείωση της ανεργίας και την τήρηση της δημοσιονομικής σταθερότητας έχει σαφή πολιτικό στόχο να διαμορφώσει το πλαίσιο μέσα στο οποίο η Νέα Δημοκρατία θα διεκδικήσει την αυτοδυναμία την ώρα της κάλπης.
Οι 91 μειώσεις φόρων με συνολικό όφελος 10 δισ. ευρώ, η μείωση της ανεργίας από το 18% στο 7,9%, οι 560.000 νέες θέσεις εργασίας και η αποκλιμάκωση του δημόσιου χρέους συνθέτουν, σύμφωνα με την κυβέρνηση, μια διαφορετική οικονομική εικόνα σε σχέση με το 2019. Αυτό, φυσικά, πρέπει να αποτυπωθεί και στην καθημερινότητα των πολιτών. Η πολιτική σημασία, όμως, των παραπάνω δεικτών βρίσκεται αλλού. Η κυβέρνηση δεν θέλει πλέον να αξιολογείται μόνο για τη διαχείριση κρίσεων, αλλά για το αν η Ελλάδα του 2026 είναι στην κατάλληλη θέση να προετοιμαστεί ενόψει της επόμενης ημέρας. Αυτό επιχειρεί να εκφράσει ο Χατζηδάκης μιλώντας για «ρεαλιστική ελπίδα». Και η αναφορά του στις επόμενες εκλογές ως επιλογή ανάμεσα στην περαιτέρω εθνική βελτίωση με τη Νέα Δημοκρατία στο τιμόνι της χώρας και την «περιπέτεια» της αντιπολίτευσης αποκαλύπτει το εκλογικό δίλημμα που θέλει να θέσει το Μέγαρο Μαξίμου.
Οι οικονομικοί δείκτες πρέπει να αποκτήσουν καθημερινό αντίκρισμα
Εδώ βρίσκεται και ο πραγματικός πήχης της αυτοδυναμίας. Η Νέα Δημοκρατία δεν αρκεί να υπερασπιστεί τα πεπραγμένα της. Απεναντίας πρέπει να πείσει ότι αποτελεί την ασφαλέστερη επιλογή για την επόμενη τετραετία. Αυτό δεν θα κριθεί μόνο στους πίνακες του υπουργείου Οικονομικών αλλά στο διαθέσιμο εισόδημα, στους μισθούς, στο ενοίκιο, στο σούπερ μάρκετ και στο τέλος του μήνα. Εκεί που η πραγματικότητα δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Ως εκ τούτου οι οικονομικοί δείκτες πρέπει να αποκτήσουν καθημερινό αντίκρισμα.
Γι’ αυτό ιδιαίτερη σημασία έχει η αναφορά του Χατζηδάκη στον συντονισμό του νέου προγράμματος της Νέας Δημοκρατίας. Έτσι, το κυβερνητικό αφήγημα περνά πλέον από το «τι κάναμε» στο «τι θα κάνουμε». Η αυτοδυναμία, επομένως, δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως εκλογικός στόχος. Χτίζεται από τώρα, μέσα από δύο παράλληλες προσπάθειες. Η μια είναι η υπεράσπιση του κυβερνητικού έργου και η δεύτερη η οικοδόμηση μιας πειστικής πρότασης για την επόμενη τετραετία.
Το στοίχημα είναι αν η «ρεαλιστική ελπίδα» θα μετατραπεί σε πλειοψηφικό ρεύμα. Γιατί στις επόμενες εκλογές δεν θα αρκεί να αποδειχθεί ότι η Ελλάδα άλλαξε από το 2019. Θα πρέπει να πειστούν οι πολίτες ότι μπορούν να ζήσουν καλύτερα από το 2026 και μετά.
