Το εύκολο θα ήταν να πει κανείς «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω».
Και πράγματι, σε μια εποχή όπου η πολιτική αντιπαράθεση συχνά διολισθαίνει επικίνδυνα σε εύκολες καταδίκες και στην εξαγωγή πρόχειρων συμπερασμάτων, η φράση αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Διότι, πριν από οτιδήποτε άλλο, ισχύει μια θεμελιώδης αρχή του κράτους δικαίου που δεν είναι άλλη από το τεκμήριο της αθωότητας.
Στην προκειμένη περίπτωση αυτό αφορά τον Δημήτρη Βαρτζόπουλο και την όποια εμπλοκή του στην περίφημη υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, αφού το όνομά του φέρεται να συμπεριλαμβάνεται στη δεύτερη δικογραφία από την ευρωπαϊκή εισαγγελία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Σύμφωνα με πληροφορίες αυτή αναμένεται αύριο στη Βουλή και από εκεί και πέρα η υπόθεση θα πάρει το δρόμο της. Μπροστά μας, δηλαδή, ξεδιπλώνεται μια θεσμική διαδικασία η οποία οφείλει να εξελιχθεί με νηφαλιότητα, χωρίς πολιτικές κραυγές και χωρίς προειλημμένες αποφάσεις. Πόσο μάλλον δίχως ανθρωποφαγία, στην οποία επιδίδονται τις τελευταίες ώρες τα κόμματα της αντιπολίτευσης καθώς «μυρίστηκαν» αίμα στην πολιτική… αρένα.
Ωστόσο, αυτό που κάνει (άσχημη) εντύπωση στον δημόσιο λόγο είναι η αδιανόητη βιασύνη ορισμένων να μετατρέψουν αυτήν την έρευνα σε βιαστική ετυμηγορία. Να παρουσιάσουν δηλαδή ως δεδομένη μια «ενοχή» που δεν έχει αποδειχθεί, υπονομεύοντας όχι μόνο το πρόσωπο, αλλά και τις ίδιες τις αρχές της δικαιοσύνης. Η στάση αυτή δεν αδικεί απλώς και πλήττει τον Δημήτρη Βαρτζόπουλο, αλλά πρωτίστως πλήττει την ίδια τη δημοκρατική διαδικασία.
Ο ίδιος έχει δηλώσει με σαφήνεια ότι έχει ήσυχη τη συνείδησή του και ότι οι επαφές του με στελέχη του ΟΠΕΚΕΠΕ είχαν ως μοναδικό στόχο να συνδράμει σε συμπολίτες του. Και εδώ τίθεται ένα κρίσιμο ερώτημα. Από πότε η προσπάθεια ενός εκλεγμένου εκπροσώπου του κοινοβουλίου, στο πλαίσιο πάντα της νομιμότητας, να βοηθήσει πολίτες της εκλογικής του περιφέρειας συνιστά αυτομάτως ύποπτη δραστηριότητα; Είπαμε, ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω.
Και να πούμε και μια μεγάλη αλήθεια, η πολιτική δεν μπορεί να αποκοπεί από την κοινωνία. Οι αιρετοί εκπρόσωποι βρίσκονται καθημερινά αντιμέτωποι με αιτήματα πολιτών, πολλές φορές σύνθετα και γραφειοκρατικά. Η διαμεσολάβηση, η επικοινωνία με φορείς και υπηρεσίες, ακόμη και η πίεση για επίλυση προβλημάτων αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του ρόλου τους. Όπως και να το κάνουμε, η αυτόματη ποινικοποίηση αυτής της πρακτικής οδηγεί σε έναν επικίνδυνο δρόμο, όπου κάθε πολιτική παρέμβαση θα μπορεί αυτόματα να ερμηνεύεται ως… ύποπτη. Ε, τότε ας ποινικοποιήσουμε και την «καλημέρα» που ανταλλάσσουμε μεταξύ μας.
Αυτό δεν σημαίνει, φυσικά, ότι δεν πρέπει να διερευνώνται υποθέσεις ή ότι οι θεσμοί δεν πρέπει να λειτουργούν. Το αντίθετο. Η πλήρης διαλεύκανση είναι προς όφελος όλων. Όμως είναι άλλο πράγμα η διερεύνηση μιας υπόθεσης και άλλο η στοχοποίηση προσώπων. Άλλο η θεσμική διαδικασία που πρέπει να ακολουθηθεί και άλλο η πολιτική εκμετάλλευση.
Εδώ ακριβώς εντοπίζεται και η υποκρισία ορισμένων όψιμων επικριτών. Διότι πολλοί από αυτούς που σήμερα υψώνουν το δάχτυλο και δείχνουν προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση, έχουν στο παρελθόν υπερασπιστεί με θέρμη το περίφημο τεκμήριο της αθωότητας όταν αυτό εξυπηρετούσε τις δικές τους πολιτικές ανάγκες.
Στο τέλος της ημέρας, η υπόθεση αυτή θα κριθεί εκεί που πρέπει: στη Δικαιοσύνη. Μέχρι τότε, η ψυχραιμία, η σοβαρότητα και ο σεβασμός στις βασικές αρχές του κράτους δικαίου είναι όχι απλώς επιθυμητά, αλλά αναγκαία. Οτιδήποτε άλλο είναι πολιτικός κανιβαλισμός…
