Η πρόσφατη δήλωση του Χάρη Δούκα ότι η συγκυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τη Νέα Δημοκρατία και τον ΛΑΟΣ ήταν πολιτικό λάθος με βρίσκει σύμφωνη. Καιρός είναι να μιλήσουμε ανοιχτά για όσα έγιναν, χωρίς να κρυβόμαστε πίσω από τη βολική δικαιολογία της εθνικής ανάγκης.
Το 2011 η Ελλάδα βρισκόταν σε μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της σύγχρονης ιστορίας της. Η οικονομική κρίση, ο φόβος της χρεοκοπίας και η κοινωνική ανασφάλεια δημιούργησαν ένα περιβάλλον όπου σχεδόν κάθε πολιτική απόφαση παρουσιαζόταν ως μονόδρομος. Όμως η επίκληση της ανάγκης δεν μπορεί να αποτελεί λευκή επιταγή για την εξουσία. Ούτε μπορεί κάθε συμβιβασμός να βαφτίζεται υπευθυνότητα.
Η συμμετοχή του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση Παπαδήμου δεν ήταν μια απλή πολιτική παραχώρηση. Ήταν μια επιλογή που άνοιξε την πόρτα της κυβερνητικής εξουσίας στην Ακροδεξιά, προσφέροντας θεσμικό κύρος σε πρόσωπα και αντιλήψεις που μέχρι τότε βρίσκονταν έξω από αυτήν.
Όταν όλα δικαιολογούνται στο όνομα της σταθερότητας, ποιος αποφασίζει τελικά πού σταματούν οι υποχωρήσεις; Πότε η συναίνεση παύει να είναι δημοκρατική αρετή και μετατρέπεται σε παραίτηση από τις ίδιες μας τις αρχές;
Δεν χρειάζεται να εξιδανικεύουμε το παρελθόν ούτε να καταδικάζουμε συλλήβδην όσους κλήθηκαν να διαχειριστούν εκείνη την κρίση. Χρειάζεται, όμως, να έχουμε το θάρρος να αναγνωρίζουμε ότι δεν ήταν όλες οι επιλογές αναπόφευκτες.
Η δημοκρατία χρειάζεται συνεργασίες, αλλά χρειάζεται και αντιστάσεις. Χρειάζεται συναινέσεις, αλλά πάνω απ’ όλα χρειάζεται ανθρώπους που δεν θεωρούν τις αξίες τους διαπραγματεύσιμες κάθε φορά που αλλάζουν οι πολιτικοί συσχετισμοί.
