Το Letterboxd, η χαρά να μιλάμε για κινηματογράφο και ο λίγος χρόνος που μπορεί να χρειάζεται μια ταινία πριν της βάλουμε βαθμό.
Τελειώνει μια ταινία και κάποιος από την παρέα κάνει την πολυαναμενόμενη ερώτηση. «Σου άρεσε;». Αρκετές φορές η απάντηση βγαίνει εύκολα. Άλλες, πάλι, χρειάζεσαι λίγο χρόνο. Κάτι σε ενόχλησε, μια σκηνή σε συγκίνησε, το τέλος δεν είσαι σίγουρος ότι το κατάλαβες.
Μπορεί απλώς να θέλεις να περπατήσεις μέχρι το σπίτι και να το σκεφτείς.
Βέβαια, υπάρχει και η δυνατότητα να ανοίξεις το κινητό και να καταγράψεις αμέσως την άποψή σου. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, το Letterboxd λειτουργεί ως ένα κοινωνικό δίκτυο για τον κινηματογράφο. Καταγράφεις όσα παρακολούθησες, γράφεις κριτικές, βαθμολογείς, ακολουθείς άλλους χρήστες και κρατάς λίστες με ταινίες που θέλεις να δεις.
Πόσο έτοιμοι αισθανόμαστε, όμως, ότι πρέπει να είμαστε για να κρίνουμε κάτι που μόλις ζήσαμε.
Μια αφορμή για περισσότερες ταινίες
Ας ξεκινήσουμε από το όμορφο της υπόθεσης. Η δυνατότητα να μοιράζεσαι όσα βλέπεις μπορεί να σου ανοίξει έναν ολόκληρο κόσμο. Ένας άνθρωπος του οποίου εμπιστεύεσαι τη ματιά προτείνει μια ταινία που δεν γνώριζες. Την αναζητάς, ανακαλύπτεις έναν σκηνοθέτη και ξαφνικά έχεις μπροστά σου αρκετά ακόμη έργα του.
Για τη δική μας γενιά, μια τέτοια διαδικτυακή συνάντηση μπορεί να γίνει η αρχή μιας ουσιαστικής σχέσης με τον κινηματογράφο. Όπως συμβαίνει και με τα βιβλία, η αφορμή δεν χρειάζεται να είναι μεγαλοπρεπής. Μπορεί να είναι ένα σύντομο σχόλιο που σου κίνησε την περιέργεια.
Και φυσικά έχει αξία να γράφουμε. Να προσπαθούμε να εξηγήσουμε γιατί μας άρεσε ένας χαρακτήρας, τι μας δυσκόλεψε στην αφήγηση ή γιατί μια σκηνή μάς ακολούθησε μετά την προβολή. Η διατύπωση μιας σκέψης μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε καλύτερα και την ίδια τη σκέψη.
Το δικαίωμα να μην ξέρεις ακόμη
Το ερώτημα αρχίζει όταν αισθανόμαστε ότι πρέπει οπωσδήποτε να έχουμε κάτι έτοιμο να πούμε. Μια εύστοχη παρατήρηση, μια αστεία ατάκα, έναν βαθμό που να αποτυπώνει ακριβώς την εμπειρία. Τρία αστέρια ή τριάμισι; Σοβαρό ζήτημα, προφανώς, ας συνεδριάσουμε λίγο ακόμη.
Μπορεί, όμως, μια ταινία να μας αρέσει περισσότερο την επόμενη μέρα. Να θυμηθούμε μια λεπτομέρεια που μας είχε διαφύγει ή να ακούσουμε από έναν φίλο κάτι που αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο τη βλέπουμε. Μπορεί ακόμη να επιστρέψουμε σε αυτή ύστερα από χρόνια και να συναντήσουμε έναν διαφορετικό εαυτό.
Ωραία, θα πει κανείς, μια βαθμολογία βάζουμε, δεν εκδίδουμε κάποια αμετάκλητη απόφαση.
Προφανώς. Το ζήτημα αφορά περισσότερο τη συνήθεια να ζητάμε από κάθε εμπειρία ένα άμεσο, τακτοποιημένο συμπέρασμα.
Το «δεν ξέρω ακόμη» έχει τη δική του θέση σε μια συζήτηση για την τέχνη. Μας αφήνει να ακούσουμε, να αμφιβάλουμε και να αναθεωρήσουμε. Δεν χρειάζεται κάθε αμηχανία να λυθεί πριν βγούμε από την αίθουσα.
Ας γράψουμε, λοιπόν, τις κριτικές μας, ας ανταλλάξουμε προτάσεις και ας διαφωνήσουμε όσο θέλουμε. Κάποιες φορές, όμως, μπορούμε να αφήσουμε την ταινία να μας απασχολήσει λίγο περισσότερο πριν αποφασίσουμε τι θα πούμε για αυτή.
Είναι πιθανό η καλύτερη συζήτηση να ξεκινήσει στον δρόμο της επιστροφής. Και ο βαθμός να περιμένει μέχρι αύριο.
