Ορισμένες σκέψεις για τις βραδιές που ξεκινούν με την εξήγηση των κανόνων και καταλήγουν να μη θέλει κανείς να φύγει.
Υπάρχει ένας άνθρωπος σε κάθε παρέα που αναλαμβάνει να εξηγήσει τους κανόνες του επιτραπέζιου. Κάποιος που δεν ακούει, αλλά θα ρωτήσει τα πάντα μόλις έρθει η σειρά του. Και ένας τρίτος που υποστηρίζει ότι δεν τον ενδιαφέρει να κερδίσει, μέχρι τη στιγμή που αρχίζει να χάνει.
Κάπου ανάμεσα σε αυτούς τους ρόλους μπορεί να αναγνωρίσουμε και τον εαυτό μας. Προσωπικά, θα απέφευγα τις βαρύγδουπες δηλώσεις περί αδιαφορίας για το αποτέλεσμα.
Η πρόταση είναι απλή. Να μαζευτούμε σε ένα σπίτι, να βάλουμε κάτι να πιούμε και να ανοίξουμε ένα παιχνίδι. Χωρίς ιδιαίτερη προετοιμασία, πέρα από τη συνήθως υπερβολικά αισιόδοξη εκτίμηση ότι η εξήγηση θα πάρει πέντε λεπτά.
Και κάπως έτσι, μια βραδιά αποκτά τον δικό της ρυθμό. Κάποιος διαπραγματεύεται, κάποιος προσπαθεί να θυμηθεί μια λέξη, κάποιος γελάει ακόμη με την απάντηση του προηγούμενου. Το τραπέζι γεμίζει κάρτες, ποτήρια και μικρές διαφωνίες για το τι ακριβώς επιτρέπουν οι κανόνες.
Μια αφορμή για να βρεθούμε
Ο κόσμος των επιτραπέζιων, φυσικά, ξεπερνά κατά πολύ τα λίγα παιχνίδια που μπορεί να θυμόμαστε από την παιδική μας ηλικία.
Στη βρετανική UK Games Expo, για παράδειγμα, συνυπάρχουν παιχνίδια στρατηγικής, καρτών και ρόλων, ενώ λειτουργεί βιβλιοθήκη παιχνιδιών από την οποία οι επισκέπτες μπορούν να δανειστούν κάτι και να καθίσουν να παίξουν.
Έτσι, η γνωριμία με ένα παιχνίδι γίνεται ταυτόχρονα και ευκαιρία γνωριμίας με άλλους ανθρώπους.
Αυτό έχει ενδιαφέρον και στη μικρότερη κλίμακα μιας παρέας. Το «να κανονίσουμε κάποια στιγμή» είναι μια φράση με εξαιρετικές προθέσεις και συχνά με αμφίβολη κατάληξη. Όταν, όμως, η πρόταση αποκτά συγκεκριμένο περιεχόμενο, ίσως γίνεται λίγο ευκολότερο να πραγματοποιηθεί.
Για τη δική μας γενιά, ανάμεσα σε σχολές, δουλειές και διαφορετικά ωράρια, ακόμη και η συνάντηση με φίλους μπορεί να χρειάζεται οργάνωση. Μια σταθερή βραδιά παιχνιδιού μπορεί να γίνει ένας μικρός λόγος να κρατήσουμε χρόνο ο ένας για τον άλλον.
Και η παρέα δεν χρειάζεται να αποτελείται αποκλειστικά από ανθρώπους που γνωρίζονται χρόνια. Μια αστεία περιγραφή ή μια εντελώς αποτυχημένη κίνηση μπορεί να προσφέρει το πρώτο κοινό αστείο και το έναυσμα για περισσότερα.
Για λίγο, ας πάρουμε στα σοβαρά κάτι ασήμαντο
Υπάρχει κάτι ωραίο στο να αφιερώνεις την προσοχή σου σε μια υπόθεση χωρίς σοβαρές συνέπειες. Να σε απασχολεί για λίγα λεπτά αν θα προλάβεις να ολοκληρώσεις μια διαδρομή ή αν ο απέναντι μπλοφάρει. Να επιτρέπεις στον εαυτό σου να ενθουσιαστεί με μια κάρτα.
Το κινητό μπορεί να μείνει λίγο παραπέρα, επειδή θέλεις να παρακολουθήσεις τι συμβαίνει στο τραπέζι. Περιμένεις τη σειρά σου, ακούς τους άλλους, παρατηρείς τις αντιδράσεις τους. Η προσοχή βρίσκει έναν κοινό προορισμό, χωρίς να χρειάζεται κάποιος να επιβάλει απαγόρευση στις οθόνες.
Και, ευτυχώς, αυτή η δραστηριότητα δεν χρειάζεται να παρουσιαστεί ως ακόμη ένας τρόπος να γίνουμε αποτελεσματικότεροι. Δεν είναι απαραίτητο να εξηγήσουμε πόσο βελτιώνει τη μνήμη ή τη στρατηγική μας σκέψη για να δικαιολογήσουμε τον χρόνο που της δίνουμε. Μπορούμε απλώς να περνάμε καλά.
Ακούγεται αυτονόητο, αλλά κάπου ανάμεσα στην οργάνωση και την αξιοποίηση κάθε ελεύθερης ώρας, ίσως χρειάζεται να το θυμόμαστε.
Αρκεί να χωράει όλη η παρέα
Βέβαια, μια βραδιά επιτραπέζιου μπορεί εύκολα να γίνει κουραστική, αν εκείνος που γνωρίζει το παιχνίδι αντιμετωπίζει τους υπόλοιπους σαν εξεταζόμενους. Λίγη υπομονή με τους αρχάριους και μια επιλογή που ενδιαφέρει την παρέα μάλλον βοηθούν περισσότερο από την επίδειξη γνώσεων.
Δεν χρειάζεται να αγαπήσουν όλοι τα ίδια παιχνίδια. Ούτε να ολοκληρωθεί οπωσδήποτε μια παρτίδα που κανείς δεν απολαμβάνει. Το να κλείσει το κουτί και να συνεχιστεί η κουβέντα είναι επίσης μια απολύτως καλή εξέλιξη και πολλές προτιμότερη.
Αν, πάλι, η βραδιά τελειώσει με την πρόταση «άλλη μία;», υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να έχει πετύχει. Ακόμη κι αν αύριο κάποιος επιμένει ότι οι κανόνες εξηγήθηκαν λάθος. Ειδικά αν, εντελώς τυχαία, έχασε.
