Σέρρες: Σκοτεινά σημεία και αντιφάσεις για τον Γιώργο Χατζίδη, νεκρό στο σπίτι του μετά από καυγάδες

Σέρρες: Σκοτεινά σημεία και αντιφάσεις για τον Γιώργο Χατζίδη, νεκρό στο σπίτι του μετά από καυγάδες

Σκοτεινά σημεία και αντιφάσεις περιβάλλουν την υπόθεση του 67χρονου Γιώργου Χατζίδη, που βρέθηκε νεκρός στον καναπέ του σπιτιού του στις Σέρρες κάτω από περίεργες συνθήκες.

Ο γιος του, Αβραάμ Χατζίδης, περιγράφει στο Φως στο Τούνελ όσα είδε την 1η Αυγούστου όταν μπήκε στο σπίτι: «Ήρθα εδώ για να δω τι κάνει ο πατέρας μου. Τότε είδα ότι το σιδερένιο κάγκελο στο παράθυρο είχε βγει από τη θέση του. Η πόρτα ήταν κανονικά κλειστή, αλλά το παράθυρο ήταν παραβιασμένο. Μπήκαν από το παράθυρο και βγήκαν από την πόρτα, γιατί βρήκαν ένα κλειδί μέσα στο σπίτι. Το άφησαν πάνω στο τραπέζι και έφυγαν».

Όταν είχε επισκεφθεί ξανά το σπίτι λίγες ημέρες νωρίτερα, όπως λέει, τα κάγκελα ήταν στη θέση τους. «Άνοιξα την πόρτα και αντίκρισα ένα σπίτι άνω κάτω. Χαρτιά και αντικείμενα ήταν πεταμένα στο πάτωμα, ενώ καρέκλες, τραπέζια και πράγματα από όλο το σπίτι ήταν ανακατεμένα σε κάθε δωμάτιο. Ήταν φανερό πως κάποιος είχε ψάξει τα πάντα», λέει.

Το τι είχε συμβεί το αντιλήφθηκε λίγο αργότερα. Στην αρχή δεν μπορούσε να τον εντοπίσει πουθενά. Φώναξε δύο-τρεις φορές, αλλά εκείνος δεν απαντούσε. Προχώρησε στο εσωτερικό του σπιτιού και τον είδε να κάθεται στον καναπέ του. Του μίλησε ξανά, αλλά δεν ανταποκρίθηκε. Τότε κατάλαβε, όπως λέει, ότι δεν ήταν στη ζωή και κάλεσε την Αστυνομία και το ασθενοφόρο.

«Ταράχτηκα πάρα πολύ, γιατί τον φρόντιζα εγώ. Τον έβλεπα καθημερινά, άλλοτε το πρωί και άλλοτε το βράδυ. Την Παρασκευή, όμως, δεν είχα πάει. Είχαμε δύο ημέρες να επικοινωνήσουμε και συνέβη αυτό», περιγράφει, διευκρινίζοντας παράλληλα ότι είχε κλειδιά του σπιτιού και μπορούσε να μπαίνει όποτε ήθελε, ενώ κάποιες φορές, όταν δεν τα είχε μαζί του, του άνοιγε ο ίδιος ο πατέρας του.

«Το τελευταίο διάστημα ο πατέρας μου δεν είχε τηλέφωνο και γι’ αυτό προσπαθούσα να πηγαίνω όσο πιο συχνά μπορούσα. Η μητέρα μου, τον τελευταίο μήνα, εργαζόταν ως αποκλειστική νοσοκόμα μιας ηλικιωμένης γυναίκας και ο πατέρας μου έμενε μόνος του στο σπίτι. Έτσι, του πήγαινα εγώ φαγητό. Ο πατέρας μου αντιμετώπιζε προβλήματα και το τελευταίο διάστημα ήταν ιδιαίτερα ευάλωτος, μετά τον θάνατο του αδερφού μου, στις 31 Μαρτίου του 2025», προσθέτει.

Loading

Play