Συμπληρώνονται φέτος 67 χρόνια από την τραγωδία που σημάδεψε τη δημιουργία της Λίμνης Πλαστήρα. Το ναυτικό δυστύχημα του Δεκεμβρίου 1959 κόστισε τη ζωή σε 20 άτομα, εργάτες από το Νεοχώρι, και βύθισε στο πένθος την περιοχή.
Ο κ. Γιώργος Καραντώνης, εκπαιδευτικός και πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Νέων Νεοχωρίου, εγγονός ενός από τους πνιγμένους, παρουσιάζει μετά από τέσσερα χρόνια έρευνας για πρώτη φορά το χρονικό της τραγωδίας. Μέσα από τεκμήρια, μαρτυρίες και φωτογραφικό υλικό, άγνωστο έως σήμερα, ο κ. Καραντώνης τροφοδότησε τη συλλογική μνήμη.
Το 1959 το μεγαλόπνοο έργο του φράγματος Ταυρωπού είχε αρχίσει να γεμίζει με νερό το οροπέδιο της Νεβρόπολης. Δεν είχαν περάσει δύο μήνες από τον κατακλυσμό της τεχνητής λίμνης και είχε διαμορφωθεί μια νέα πραγματικότητα στην περιοχή, καθώς καλλιεργήσιμες εκτάσεις, βοσκοτόπια και δρόμοι πλημμύρισαν από τα νερά των βροχών. Η σύνδεση των χωριών με την Καρδίτσα μέσω του Τσαρδακίου διακόπηκε, ενώ εκείνη την περίοδο ένας κάτοικος από το Νεοχώρι αγόρασε μια βάρκα και ξεκίνησε καθημερινά δρομολόγια Τσαρδάκι-Νεοχώρι για την εξυπηρέτηση των κατοίκων. Η ζωή στην περιοχή της Νεβρόπολης είχε περάσει σε νέα εποχή, όμως κανείς δεν φανταζόταν ότι η δημιουργία της λίμνης, ενός έργου που θα παρήγαγε ηλεκτρική ενέργεια και θα ύδρευε και θα άρδευε όλη την πεδιάδα της Καρδίτσας και όχι μόνο, θα οδηγούσε σε ένα ατύχημα χωρίς προηγούμενο για την περιοχή.
Παραμονή του Αγίου Νικολάου, στις 5 Δεκεμβρίου 1959, είκοσι άνθρωποι, οι περισσότεροι εργάτες στα έργα της λίμνης, με τα πράγματά τους για τις οικογένειές τους, αποφάσισαν να φύγουν από την περιοχή «Τσαρδάκι» για να περάσουν απέναντι, εκεί όπου βρίσκεται σήμερα ο Βοτανικός Κήπος Νεοχωρίου, με σκοπό να γιορτάσουν τον Άγιο Νικόλαο στα σπίτια τους. Η διαδρομή δεν ολοκληρώθηκε ποτέ για κανέναν από τους επιβαίνοντες στη μοιραία βάρκα. Με τη Νεβρόπολη γεμάτη νερό, αυτή ήταν η πιο γρήγορη λύση για να φτάσουν στα σπίτια τους, αφού δεν υπήρχαν δρόμοι· οι παλιοί είχαν κοπεί από τα νερά και οι νέοι δεν είχαν ακόμη διαμορφωθεί. Η επικοινωνία ανάμεσα στη δυτική και την ανατολική Νεβρόπολη γινόταν με βάρκες. Εκείνη την ημέρα ο καιρός ήταν πολύ άσχημος και, παρά τις προτροπές να μην μπουν στη βάρκα και να μείνουν το βράδυ στο Τσαρδάκι, που λειτουργούσε ως καφενείο-παντοπωλείο, εκείνοι ξεκίνησαν. Πριν συμπληρωθεί η μισή διαδρομή, η υπερφορτωμένη βάρκα δεν άντεξε τον δυνατό αέρα και τις δύσκολες καιρικές συνθήκες, ανατράπηκε και οι 20 επιβαίνοντες πνίγηκαν. Κανείς δεν ήξερε κολύμπι, ούτε ο βαρκάρης, ενώ σωσίβια ή άλλα μέτρα ασφαλείας δεν υπήρχαν και το νερό ήταν παγωμένο. Μόνο ένας προσπάθησε να σωθεί, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Όλοι βρέθηκαν πνιγμένοι στον πάτο της λίμνης αρκετό καιρό αργότερα, έπειτα από έρευνες ομάδων δυτών. Η είδηση συγκλόνισε όλη την Ελλάδα και η περιοχή βυθίστηκε στο πένθος. Ήταν το μεγαλύτερο ναυτικό δυστύχημα σε γλυκό νερό έως τότε.
Το 2019, με πρωτοβουλία του τότε νεοεκλεγέντος δημάρχου Λίμνης Πλαστήρα και συγγραφέα Τοπικής Ιστορίας, Παναγιώτη Νάνου, πραγματοποιήθηκε διημερίδα για τα 60 χρόνια από τη δημιουργία της λίμνης. Η πρώτη μέρα ήταν αφιερωμένη στους πρώτους νεκρούς και, όπως είπε ο ίδιος, «Η Ιστορία είναι πολύτιμος πόρος για την ανάπτυξη μιας περιοχής. Το ιστορικό της δημιουργίας, αλλά και τα θύματα του τραγικού ναυαγίου είναι μέρος ενός μεγαλεπήβολου έργου που άλλαξε τη μοίρα του τόπου μας. Συλλέξαμε πολύτιμο φωτογραφικό και άλλο υλικό, το οποίο αποτελεί μόνιμη έκθεση στον Βοτανικό Κήπο. Είναι τα τεκμήρια της αγροτικής παραγωγής και οικονομικής ζωής του τόπου μας, ενός οροπεδίου που σημάδεψε την Ιστορία τελευταία με την Εθνική Αντίσταση και το αντάρτικο αεροδρόμιο. Εκτός από τον άδικο πνιγμό των 20 αντρών, οι 17 ήταν από το Νεοχώρι, η κατασκευή της λίμνης στέρησε εύφορα χωράφια από τις κοινότητες. Οι κάτοικοι απώλεσαν κρίσιμα εισοδήματα, γεγονός που οδήγησε σε μαζική μετανάστευση. Σήμερα η λίμνη Πλαστήρα αποτελεί πηγή ζωής, στέρεη βάση οικονομικής και τουριστικής ανάπτυξης, αναπόσπαστο μέρος της ταυτότητας του τόπου μας. Η μνήμη των αδικοχαμένων παραμένει ζωντανή στις τοπικές μας κοινωνίες. Το 2027 συμπληρώνονται 100 χρόνια από την επίσκεψη του πρώτου κλιμακίου που έφερε ο Πλαστήρας στην περιοχή για να γνωμοδοτήσουν για την εφικτότητα του έργου και τη δημιουργία της Λίμνης, ήταν η απαρχή. Ο δήμος θα κυκλοφορήσει επετειακό λεύκωμα και μέσα εκεί ένα κεφάλαιο είναι αφιερωμένο στο τραγικό δυστύχημα, με σπάνιες φωτογραφίες».
