Η υποδοχή της άνοιξης από τους καραγκούνηδες του κάμπου αποκαλύπτεται μέσα από παροιμίες και παραδόσεις. Όπως λέει η Βασιλική Κοζιού-Κολοφωτιά, εκπαιδευτικός και ερευνήτρια τοπικής ιστορίας, οι παροιμίες όπως «Μάρτης γδάρτης και κακός παλουκακαύτης» και «Αν ρίξει ο Απρίλης δυο νερά και ο Μάης άλλο ένα, χαρά σε ‘κείνον τον γεωργό που έχει πολλά σπαρμένα» δείχνουν τη σημασία των καιρικών συνθηκών για τις καλλιέργειες τους.
Οι καραγκούνηδες γιόρταζαν την άνοιξη με διάφορα δρώμενα, όπως το έθιμο του Μάρτη. Τα παιδιά φορούσαν τον «μάρτη», ένα βραχιολάκι από λευκή και κόκκινη κλωστή, για να προστατευτούν από τις πρώτες ακτίνες του ήλιου. Συνήθως οι γιαγιάδες τον έφτιαχναν την τελευταία μέρα του Φεβρουαρίου, και οι μικροί τον έβγαζαν όταν έβλεπαν το πρώτο χελιδόνι.
Στις 1 Μαρτίου, τα παιδιά συμμετείχαν στα χελιδονίσματα, κρατώντας ένα ομοίωμα χελιδόνας και τραγουδώντας από σπίτι σε σπίτι για να καλωσορίσουν την άνοιξη. Αυτή η παράδοση έχει τις ρίζες της στην αρχαία Ελλάδα και στόχευε στην αποτροπή του κακού.
Άλλο ένα χαρακτηριστικό δρώμενο είναι το γαϊτανάκι, που στήνεται στις πλατείες και περιλαμβάνει τραγούδια και χορούς. Σήμερα, αναβιώνει και στα σχολεία, προσφέροντας στα παιδιά την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε μια παραδοσιακή γιορτή.
Η άνοιξη ολοκληρώνεται με το Σάββατο του Λαζάρου, όταν τα κορίτσια γυρίζουν από σπίτι σε σπίτι με στολισμένα καλαθάκια, αναγγέλλοντας την Ανάσταση του Λαζάρου. Αυτές οι παραδόσεις συνδέονται με την έναρξη του Πάσχα και τις εορταστικές εκδηλώσεις που το ακολουθούν.
