Το αντάρτικο αεροδρόμιο της Νευρόπολης δεν εντόπισαν ποτέ οι Γερμανοί, παρότι είχαν πληροφορηθεί την ύπαρξη και τη λειτουργία του. Με άρτιο καμουφλάζ, εξυπηρέτησε την επικοινωνία με το συμμαχικό στρατηγείο της Μέσης Ανατολής για τις ανάγκες του πολέμου.
Ήταν ένα πρόχειρο, αλλά καλά προφυλαγμένο αεροδρόμιο, χτισμένο στο οροπέδιο της Νευρόπολης, που το διέσχιζε ο ποταμός Μέγδοβας, παραπόταμος του Αχελώου, στη σημερινή τεχνητή Λίμνη «Νικολάου Πλαστήρα». Σύμφωνα με στοιχεία του Δήμου Λίμνης Πλαστήρα, ο χώρος βρισκόταν σε υψόμετρο 800 μέτρων, σε απόσταση 25 χλμ. από την Καρδίτσα, και κατασκευάστηκε το καλοκαίρι του 1943, με έμπνευση του τότε αρχηγού της αγγλικής αποστολής, ταξίαρχου Έντι Μέγιερς, που από την άνοιξη του 1943 είχε εγκατασταθεί στη Νεράιδα των Αγράφων.
Την τεχνική επίβλεψη είχε ο λοχαγός Ντένις, ενώ τα σχέδια εκπόνησαν οι μηχανικοί Α. Σαμουηλίδης, Γ. Κουβαράκης, Α. Νικολάου, Γ. Βλάχος και Παπαγεωργίου. Σήμερα η δημοτική αρχή του Δήμου Λίμνης Πλαστήρα σχεδιάζει να αναδείξει ιστορικά το αντάρτικο αεροδρόμιο, θέτοντας το θέμα σε διαβούλευση για τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει. Ο δήμαρχος Λίμνης Πλαστήρα, Παναγιώτης Νάνος, αναφέρει:
«Η κατασκευή και λειτουργία αντάρτικου αεροδρομίου αποτελεί λαμπρή σελίδα της Εθνικής Αντίστασης, άγνωστη σχετικά καθώς καλύφθηκε από τα νερά της Λίμνης Πλαστήρα. Η κατασκευή και λειτουργία το διάστημα 1943-44 διευκόλυνε τον αγώνα κατά των κατακτητών την περίοδο της Κατοχής. Βέβαια τα χωριά μας πλήρωσαν βαρύ τίμημα, διότι στα πλαίσια των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων και της καταστροφής του αεροδρομίου, Ιταλοί και Γερμανοί το 1943 έκαψαν τα χωριά μας, εκτέλεσαν όσους βρήκαν και γι’ αυτό 5 κοινότητες χαρακτηρίστηκαν μαρτυρικές. Για εμάς σήμερα και τις επόμενες γενιές, το αντάρτικο αεροδρόμιο αποτελεί ιστορικό απόθεμα με συμβολικό χαρακτήρα, αλλά και μέρος μιας Ιστορίας, που είμαστε σε διαδικασία ανάδειξης».
Το αεροδρόμιο βρισκόταν σε χώρο που διαμορφώθηκε κοντά στα Μπεζουλιώτικα Καλύβια και έφτανε μέχρι τα Μεσενικολίτικα λιβάδια, στη θέση Τσιτσέικα. Στη διαμόρφωση του χώρου βοήθησαν οι κάτοικοι των γύρω χωριών και οι αντάρτες, ενώ η πρώτη του χρήση ήταν για ρίψεις εφοδίων της αποστολής και πολεμοφοδίων για τους αντάρτες. Οι ρίψεις γίνονταν νυχτερινές ώρες και παρουσίαζαν αρκετές δυσχέρειες, καθώς πολλά δέματα που έπεφταν με αλεξίπτωτα τα παρέσυρε ο άνεμος και χάνονταν στα πυκνόφυτα δάση. Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, η προσγείωση και η απογείωση των αεροπλάνων γινόταν πάντα νύχτα και ο αεροδιάδρομος φωτιζόταν με λάμπες θυέλλης, που άναβαν μόνο όταν το συμμαχικό αεροπλάνο ειδοποιούσε με τον ασύρματο ότι πλησίαζε στο αεροδρόμιο. Την ημέρα ο διάδρομος προσγείωσης μετατρεπόταν ξανά σε δάσος, αφού το τμήμα των ανταρτών που είχε αναλάβει τη φύλαξή του έκοβε δέντρα από το γειτονικό δάσος και τα τοποθετούσε πάνω στον αεροδιάδρομο. Έστηναν επίσης κατά διαστήματα κάρα φορτωμένα με σανό, που από ψηλά έμοιαζαν με θημωνιές, παραπλανώντας έτσι τα εχθρικά αεροπλάνα.
Τη νύχτα, φυσικά, όλα τα εμπόδια απομακρύνονταν και ο αεροδιάδρομος καθάριζε. Το αντάρτικο αεροδρόμιο της Νευρόπολης λειτούργησε ως το τέλος του πολέμου και συνέβαλε σημαντικά στη νίκη των συμμαχικών δυνάμεων. Για να εντοπιστεί τη νύχτα, όταν γίνονταν οι ρίψεις, οι αντάρτες άναβαν φωτιές την καθορισμένη ώρα. Όταν τελείωναν οι ρίψεις, δούλευαν όλη τη νύχτα: περισυνέλεγαν τα δέματα, έστηναν θημωνιές, φύτευαν κομμένα δένδρα και τοποθετούσαν πρόχειρα καλύβια. Το πρωί το αεροδρόμιο χανόταν, το μέρος έμοιαζε με αγρόκτημα και το αεροδρόμιο γινόταν φάντασμα. Στις 9 Αυγούστου 1943 έγινε η πρώτη προσγείωση, με ένα στρατιωτικό ντακότα, ενώ με αυτό ήρθε στην Ελλάδα ο Φρέντυ Ρόδερχαμ, ειδικός για τον έλεγχο του αεροδρομίου.
Την ίδια νύχτα, με το ίδιο αεροπλάνο και κατά την απογείωση, αναχώρησε για το Κάιρο αντιπροσωπεία του Ε.Α.Μ., οι Σαράφης – Σβώλος – Ρούσσος, και επέστρεψαν πάλι με ντακότα στο ίδιο αεροδρόμιο.
Η προσγείωση του αεροπλάνου ήταν σχετικά εύκολη, όμως η απογείωση ήταν πολύ δύσκολη. Το έδαφος είχε διαμορφωθεί πρόχειρα, δεν ήταν καλυμμένο ούτε με απλό σκυρόδεμα και πολλές φορές, με το βάρος, υποχωρούσε, ιδιαίτερα όταν έβρεχε.
Αποστόλης Ζώης
*Η φωτογραφία παραχωρήθηκε από τον Δήμο Λίμνης Πλαστήρα για και απεικονίζει τον χώρο όπου θα γίνει η ανάπλαση
