Η Γιορτή σήμερα 15 Σεπτεμβρίου φέρνει στο προσκήνιο αγαπημένα ονόματα, αλλά και δύο ξεχωριστές μορφές της εκκλησιαστικής παράδοσης.
Ποιοι γιορτάζουν σήμερα 15 Σεπτεμβρίου
- Νικήτας, Νικήτη, Νικήτα
- Βησσαρίων, Βησσαρίωνας, Βησσάρης, Βησσαρία
- Ο Άγιος Νικήτας ο Μάρτυρας
- Ο Άγιος Βησσαρίων, Αρχιεπίσκοπος Λαρίσης
Ποιους Αγίους τιμά η Εκκλησία
Σύμφωνα με το Ορθόδοξο Εορτολόγιο, η 15η Σεπτεμβρίου είναι αφιερωμένη στη μνήμη δύο σημαντικών Αγίων. Σήμερα τιμώνται:
Άγιος Νικήτας ο Γότθος ο μεγαλομάρτυρας
Ο Άγιος Νικήτας καταγόταν από το έθνος των Γότθων, που είχαν εγκατασταθεί πέρα από τον Ίστρο ποταμό, στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου.
Από παιδί διδάχθηκε την αγία πίστη από τον Γότθο επίσκοπο Θεόφιλο, ο οποίος του θύμιζε συχνά τα λόγια του Απ. Παύλου: να μένει ακλόνητος σε όσα έμαθε. Από μικρός γνώριζε τις Άγιες Γραφές, που μπορούν να μεταδώσουν την αληθινή σοφία και να οδηγήσουν στη σωτηρία μέσω της πίστεως στον Ιησού Χριστό. Και έτσι έγινε.
Όταν ο ηγεμόνας Αθανάριχος συνέλαβε τον Νικήτα και τον πίεσε να αρνηθεί τον Χριστό, εκείνος έμεινε αμετακίνητος σε όσα έμαθε από παιδί. Ομολόγησε με θάρρος τον Χριστό μπροστά στον ηγεμόνα, ο οποίος εξαγριώθηκε πολύ όταν τον άκουσε. Διέταξε αμέσως να του σπάσουν τα κόκαλα με τον πιο φρικτό τρόπο. Όμως το μίσος των Βαρβάρων ήταν τόσο έντονο, ώστε στη συνέχεια τον έριξαν στη φωτιά, όπου βρήκε τον θάνατο. Η φωτιά, όμως, με τη θεία θέληση σεβάστηκε το λείψανό του. Το πήρε κάποιος ευσεβής χριστιανός και το διαφύλαξε σε θήκη.
Άγιος Βησσαρίων Αρχιεπίσκοπος Λαρίσης
Ο Άγιος Βησσαρίων γεννήθηκε στην Πόρτα Παναγιά Τρικάλων το 1490 μ.Χ., λίγα χρόνια μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Τούρκους. Παρά τις δύσκολες συνθήκες, γαλουχήθηκε και ανατράφηκε από τους ευλαβείς γονείς του με τα ιερά νάματα της αγίας πίστεώς μας και τα ιδεώδη του Γένους μας, μέσα σε ένα βαθιά θεοσεβές οικογενειακό περιβάλλον.
Από τη νεανική του ηλικία ξεχώριζε για την ευφυΐα και τη σύνεσή του, αλλά και για την ευθύτητα του χαρακτήρα του, την αγνότητα και τη σωφροσύνη του, την ταπεινοφροσύνη και τη βαθιά πίστη του, καθώς και για την απέραντη αγάπη του.
Από πολύ μικρός έδειξε την κλίση του προς τον μοναχισμό. Σε ηλικία μόλις 10 ετών έγινε υποταχτικός (καλογεροπαίδι) στον μητροπολίτη Λαρίσης Μάρκο, που τον χειροτόνησε διάκονο και πρεσβύτερο. Το 1517 μ.Χ. εκλέγεται επίσκοπος Ελασσώνος και το 1521 μ.Χ. αναλαμβάνει τη διοίκηση της επισκοπής Σταγών. Τον Μάρτιο του 1527 μ.Χ. αναβιβάζεται στον θρόνο της Μητροπόλεως Λαρίσης, κατέχοντας παράλληλα, μέχρι τον Αύγουστο 1529 μ.Χ., ως τοποτηρητής και την επισκοπή Σταγών, και ακτινοβολεί με την αγιότητα της ζωής του και την καταπληκτική αγαθοεργό δράση του, ενώ συγχρόνως υπομένει με θαυμαστή ανεξικακία συκοφαντίες και σκληρές δοκιμασίες, στις οποίες έλαμψε ὡς χρυσὸς ἐν χωνευτηρίῳ.
Ως ιεράρχης επιτέλεσε γενικότερα πολύ σημαντικό ποιμαντικό, κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο. Έτσι κέρδισε τις ψυχές των χριστιανών και αναδείχθηκε μεγάλη θρησκευτική και κοινωνική προσωπικότητα. Συγκεκριμένα εξαγόρασε και απελευθέρωσε πολλούς αιχμαλώτους, ενώ έδειξε ιδιαίτερη φροντίδα για την προστασία και την ανακούφιση φτωχών, γυμνών και πεινασμένων.
Παρά τους χαλεπούς χρόνους της εποχής του, αποδείχθηκε και πολύ δραστήριος στα κοινωνικά έργα. Με προσωπική του επίβλεψη και πρωτοβουλία χρηματοδότησε και κατασκεύασε μια μεγάλη σειρά από πολύτιμα και δύσκολα κοινωφελή έργα, όπως εκκλησίες, δρόμους και κυρίως γεφύρια. Για την εξασφάλιση των αναγκαίων χρημάτων έκανε πολλά και μακρινά ταξίδια, μέχρι τα Βαλκάνια, την Ουγγαρία και την Τσεχοσλοβακία. Ως γεφυροποιός συνδέθηκε με αρκετά γεφύρια: στον Πορταϊκό ποταμό της ιδιαίτερης πατρίδας του Πόρτας Παναγιάς, στη Σαρακίνα της Καλαμπάκας, στον Πηνειό ποταμό, τη γέφυρα Κοράκου στον Αχελώο και το πρώτο γιοφύρι της Πλάκας.
Για την ψυχική γαλήνη έκτισε στον Κόζιακα τη μονή του Σωτήρος των Μεγάλων Πυλών (Δουσίκου), μεταξύ των ετών 1527 – 1534/35 μ.Χ., στα ερείπια παλιάς ομώνυμης μονής. Η μονή ανεγέρθηκε ξανά εκ βάθρων από τον ανεψιό του Αγίου Βησσαρίωνος και νέο κτήτορα Νεόφυτο Β΄ Λαρίσης την περίοδο 1550 – 1552/57 μ.Χ., τοιχογραφήθηκε από τον δεξιοτέχνη ζωγράφο Τζιόρτζη το 1557 μ.Χ. και διατηρείται μέχρι σήμερα σε άριστη κατάσταση.
Έγραψε τρεις διαθήκες και καθιέρωσε το άβατο της μονής Δουσίκου για τις γυναίκες, που τηρείται μέχρι σήμερα με μεγάλη ευλάβεια.
Στις 13 (ή 15) Σεπτεμβρίου 1540 μ.Χ., ημέρα Δευτέρα, παρέδωσε την αγία ψυχή του εις χείρας Θεού, υμνούμενος από τότε ως Άγιος και θαυματουργός. Οι ασθένειες που κατ’ εξοχήν θεραπεύει ο Άγιος Βησσαρίων είναι η δυσεντερία, η ευλογιά, η οστρακιά και προπαντός η πανούκλα. Γιατρεύει και αρρώστιες ζώων, φονεύει ακρίδες, καταπαύει την τρικυμία της θάλασσας, συντελεί στην εφορεία της γης. Η ευωδιάζουσα Τιμία Κάρα Του φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Του.
Η μνήμη του εορτάζεται στις 15 Σεπτεμβρίου, με ιδιαίτερη ευλάβεια και μεγαλοπρέπεια, στη μονή του, στην Πύλη και στην Καλαμπάκα· στα Τρίκαλα λιτανεύεται η τιμία κάρα του πανηγυρικά την Κυριακή της Σαμαρείτιδος. Τα πρώτα υμνογραφικά και συναξαριογραφικά κείμενά του γράφτηκαν πολύ νωρίς από τον Παχώμιο Ρουσάνο το 1552 μ.Χ.
Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, υπήρξε και άλλος Βησσαρίων αρχιεπίσκοπος Λαρίσης που έζησε πριν από τον συγκεκριμένο Άγιο.
