Η εξομολόγηση του ανιψιού του Ντερτιλή για το Πολυτεχνείο: Ήταν ο θείος μου. Με αγαπούσε πραγματικά. Ήταν δολοφόνος

Η εξομολόγηση του ανιψιού του Ντερτιλή για το Πολυτεχνείο: Ήταν ο θείος μου. Με αγαπούσε πραγματικά. Ήταν δολοφόνος

Ο ανιψιός του Ντερτιλή μιλά για τη διπλή εικόνα του θείου του, που ήταν για εκείνον αγαπημένος συγγενής αλλά και πρωταγωνιστής της χούντας. Ο Πάνος Σουβαλιώτης περιγράφει το βάρος αυτής της μνήμης, σε μια σπάνια εξομολόγηση για τον Νικόλαο Ντερτιλή.

Υπάρχουν ιστορικές μορφές που στα σχολικά βιβλία και στη συλλογική μνήμη καταγράφονται αποκλειστικά με τα πιο μελανά χρώματα: ως πρωταγωνιστές μιας στυγνής δικτατορίας, ως σύμβολα βίας και αυταρχισμού.

Σε μια σπάνια και βαθιά ανθρώπινη εξομολόγηση, ο Πάνος Σουβαλιώτης, ανιψιός του διαβόητου χουντικού αξιωματικού Νικόλαου Ντερτιλή, μοιράζεται το ασήκωστο βάρος της διπλής ταυτότητας ενός ανθρώπου που υπήρξε ταυτόχρονα στοργικός θείος και αδίστακτος δολοφόνος.

Συμπληρώνονται 53 χρόνια από εκείνη τη νύχτα του Νοεμβρίου του 1973, όταν τα τανκς της χούντας εισέβαλαν στο Πολυτεχνείο. Στην πρώτη γραμμή της καταστολής της φοιτητικής εξέγερσης βρισκόταν ο Νικόλαος Ντερτιλής.

Όπως υπενθυμίζει ο ανιψιός του, ήταν εκείνος που οδήγησε το τάγμα των αρμάτων μάχης στην πανεπιστημιούπολη, γκρεμίζοντας την ιστορική πύλη, και άρχισε να πυροβολεί αδιακρίτως κατά των φοιτητών.

Μάλιστα, σύμφωνα με την περιγραφή του, ο θείος του φέρεται να καυχήθηκε στον οδηγό του για την ευστοχία του.

«Αυτός ήταν ο θείος μου. Ήταν ένας βάναυσος δικτάτορας και δολοφόνος», γράφει χαρακτηριστικά ο Αντρέας Σουβαλιώτης.

Από τη μια πλευρά βρίσκεται η σκληρή πολιτική και ιστορική πραγματικότητα· από την άλλη, οι προσωπικές αναμνήσεις ενός παιδιού.

«Για μένα, όμως, όταν ήμουν μικρό παιδί, ήταν απλά ο αγαπημένος μου θείος. Με αγαπούσε πραγματικά. Και αυτό ήταν το μόνο που ήξερα, το μόνο που καταλάβαινα γι’ αυτόν», αναφέρει σε άλλο σημείο της ανάρτησής του.

Ο Ντερτιλής πέθανε στη φυλακή πριν από περίπου δώδεκα χρόνια, χωρίς ποτέ να μετανοήσει για τις πράξεις του.

Το πιο συγκλονιστικό κομμάτι αυτής της ιστορίας διαδραματίζεται στις επισκέψεις Σουβαλιώτη στην Αθήνα. Ακόμη και σήμερα, κάθε φορά που βρίσκεται στην ελληνική πρωτεύουσα στέκεται μπροστά στην κατεστραμμένη πύλη του Πολυτεχνείου — η οποία έχει μετατραπεί σε ζωντανό μνημείο.

Κοιτώντας το σκουριασμένο, μπερδεμένο μέταλλο, προσπαθεί να συμφιλιώσει την πιο παράλογη και εξωπραγματική σύγκρουση στην καρδιά και στο μυαλό του: «Ήταν ο θείος μου. Με αγαπούσε πραγματικά. Και ήταν ένας δολοφόνος».

Loading

Play