«Σιγησάτω πάσα σαρξ βροτεία…» είναι η φράση που αναδεικνύει τη σιωπή της ημέρας, αφιερωμένη στην Ταφή και την Κάθοδο του Χριστού στον Άδη. Αυτή η ημέρα αποτελεί την τελευταία της Μεγάλης Εβδομάδας και της Μεγάλης Σαρακοστής.
Ο Χριστός, το Πανάγιο Σώμα Του, βρίσκεται στον Τάφο, όχι για να παραδοθεί στην αφάνεια και στη φθορά του θανάτου, αλλά για να συντρίψει τη δύναμη του Άδη και του θανάτου και να λυτρώσει όσους κρατούνταν εκεί. Η Ανάσταση αναμένεται με πίστη και ελπίδα.
Οι άνθρωποι καταδίκασαν τον Κύριο σε θάνατο, ωστόσο, με την Ανάστασή Του, καταδίκασε τους ανθρώπους σε αθανασία.
Η αμαρτία καθιστά τον άνθρωπο θνητό και πεπερασμένο, ενώ η Ανάσταση του Θεανθρώπου τον καθιστά αθάνατο και αιώνιο.
Αυτή είναι η μοναδική ημέρα του χρόνου που νηστεύεται και το λάδι, γι’ αυτό ονομάζεται και Αλάδωτο Σάββατο. Το πρωί τελείται ο Εσπερινός της εορτής του Πάσχα με τη Θεία Λειτουργία, όπου ψάλλεται το «Ανάστα ο Θεός, κρίνων την γην…» και ο ιερέας σκορπίζει δαφνόφυλλα, σύμβολα νίκης. Η αναμονή της Ανάστασης γίνεται ολοένα και πιο έντονη, καθώς ετοιμάζουμε τις λαμπάδες μας για το βράδυ, όταν θα ψαλεί το «Χριστός Ανέστη».
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος εκφράζει το βαθύ νόημα της νεκραναστάσεως με τον ιερό του ύμνο: «Χθες συνεθαπτόμην σοι, Χριστέ, συνεγείρομαι σήμερον αναστάντι σοι…». Χθες, δηλαδή το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, έμπαινα στον τάφο μαζί Σου, Χριστέ μου. Σήμερα, κατά τη λαμπρή ημέρα της Αναστάσεώς Σου, ανασταίνομαι κι εγώ μαζί Σου.
