Η κατάσταση που αντιμετωπίζουν σήμερα οι ιδιοκτήτες ΚΔΑΠ δεν μπορεί πλέον να περιγράφεται ως μια απλή «καθυστέρηση πληρωμών». Πρόκειται για ένα μοντέλο λειτουργίας που απαιτεί από τις επιχειρήσεις να διαθέτουν δικά τους κεφάλαια για να χρηματοδοτούν επί μήνες μια δράση που χρηματοδοτείται από δημόσιους και ευρωπαϊκούς πόρους.
Είναι 25 Σεπτεμβρίου και, σύμφωνα με όσα καταγγέλλουν ιδιοκτήτες δομών, τα ΚΔΑΠ δεν έχουν πληρωθεί για Ιούνιο και Ιούλιο.
Και ενώ εκκρεμούν ακόμη χρήματα της προηγούμενης περιόδου, η νέα σχολική χρονιά έχει ήδη αρχίσει.
Για τον Σεπτέμβριο, τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο, οι ιδιοκτήτες θα περιμένουν μέχρι τον Δεκέμβριο για την ολοκλήρωση των πληρωμών. Το ίδιο το επίσημο πλαίσιο της ΕΕΤΑΑ ορίζει ως καταληκτική ημερομηνία την 31η Δεκεμβρίου 2026. Για τον Δεκέμβριο και το πρώτο τρίμηνο του 2027, η αντίστοιχη προθεσμία φτάνει έως τις 30 Απριλίου.
Μέχρι να πληρώσει το κράτος, ποιος πληρώνει το ΚΔΑΠ;
Ο ιδιοκτήτης.
Κάθε μήνα πρέπει να καταβάλει μισθούς εργαζομένων. Να πληρώσει ασφαλιστικές εισφορές και φορολογικές υποχρεώσεις. Να εξοφλήσει ενοίκιο, ρεύμα, νερό, τηλέφωνα, λογιστή, προμηθευτές, καθαριότητα, αναλώσιμα, εκπαιδευτικό υλικό, συντηρήσεις και επισκευές.
Καμία από αυτές τις υποχρεώσεις δεν μεταφέρεται για τον Δεκέμβριο επειδή το ΚΔΑΠ δεν έχει πληρωθεί.
Η ΔΕΗ δεν περιμένει.
Ο ΕΦΚΑ δεν περιμένει.
Ο ιδιοκτήτης του ακινήτου δεν περιμένει.
Και, πάνω απ’ όλα, ο εργαζόμενος δεν μπορεί και δεν πρέπει να περιμένει τον μισθό του επειδή το κράτος δεν έχει ακόμη πληρώσει τον εργοδότη του.
Τι ακριβώς καλείται λοιπόν να κάνει ένας μικρός ιδιοκτήτης;
Να βάλει ξανά προσωπικά χρήματα;
Να εξαντλήσει τις οικονομίες του;
Να δανειστεί για να πληρώσει μισθούς και εισφορές;
Να αφήσει απλήρωτους προμηθευτές;
Ή να αρχίσει να χρωστά επειδή ο ίδιος περιμένει μήνες να εισπράξει χρήματα για υπηρεσίες που έχει ήδη παράσχει;
Οι ιδιοκτήτες ως πιστωτές του συστήματος
Αυτή είναι η πραγματική εικόνα πίσω από τα vouchers και τις διοικητικές προθεσμίες.
Οι ιδιοκτήτες των ΚΔΑΠ λειτουργούν στην πράξη ως πιστωτές του συστήματος. Προκαταβάλλουν το κόστος της υπηρεσίας από τη δική τους τσέπη και περιμένουν αργότερα την αποζημίωσή τους.
Χωρίς κανείς να αναλαμβάνει το κόστος της ρευστότητας που απαιτείται στο μεσοδιάστημα.
Ένας μεγάλος όμιλος ή ένας φορέας με πολλές δομές, σημαντικά αποθεματικά και πρόσβαση σε τραπεζική χρηματοδότηση μπορεί ευκολότερα να αντέξει τρεις ή τέσσερις μήνες χωρίς να εισπράξει.
Ο μικρός ιδιοκτήτης μιας ή δύο δομών πώς ακριβώς θα αντέξει;
Δεν χρειάζεται να υποθέσει κανείς ότι υπάρχει κάποια πρόθεση εύνοιας προς τους μεγάλους για να δει το αποτέλεσμα: ένα σύστημα που απαιτεί συνεχή προχρηματοδότηση ευνοεί αντικειμενικά εκείνον που έχει βαθύτερη τσέπη.
Αυτό δεν είναι ισότιμο επιχειρηματικό περιβάλλον. Είναι ένας αγώνας αντοχής στον οποίο το σημαντικότερο προσόν κινδυνεύει να μην είναι η ποιότητα της δομής, οι εργαζόμενοί της ή οι υπηρεσίες που προσφέρει στα παιδιά, αλλά πόσα χρήματα μπορεί να διαθέσει ο ιδιοκτήτης της μέχρι να αποφασίσει το σύστημα να τον πληρώσει.
Από τον ιδιοκτήτη απαιτούν τα πάντα ενώ για την πληρωμή του… υπομονή
Το παράδοξο γίνεται ακόμη μεγαλύτερο αν δει κανείς τις απαιτήσεις που έχει το ίδιο το πρόγραμμα από τους φορείς.
Για να πληρωθεί μια δομή, απαιτείται να έχει υποβάλει σωστά τα προβλεπόμενα έγγραφα, να έχει ολοκληρωθεί τυχόν έλεγχος και να πληρούνται οι όροι του προγράμματος. Η ίδια η πρόσκληση αναφέρει επίσης ως προϋπόθεση να υπάρχει επαρκής χρηματοδότηση της ΕΕΤΑΑ από τους αρμόδιους φορείς.
Αν ο επιχειρηματίας δεν πληρώσει έγκαιρα εισφορές, φόρους ή εργαζομένους, θα βρεθεί αντιμέτωπος με όλες τις συνέπειες.
Όταν όμως ο ίδιος περιμένει μήνες να πληρωθεί, η απάντηση είναι ότι πρέπει να διαθέτει την απαιτούμενη ρευστότητα για να συνεχίσει.
Τα ΚΔΑΠ δεν είναι τράπεζες του Δημοσίου. Οι ιδιοκτήτες τους δεν είναι υποχρεωμένοι να χρηματοδοτούν από την προσωπική τους περιουσία μια δημόσια χρηματοδοτούμενη δράση μέχρι να έρθει η σειρά τους να πληρωθούν.
