«Εφέτος άγρια μ’ έδειρεν η βαρυχειμωνιά, που μ’ έπιασε χωρίς φωτιά και μ’ ήβρε χωρίς νιάτα, κι ώρα την ώρα πρόσμενα να σωριαστώ βαριά στη χιονισμένη στράτα…», έγραφε ο Κωστής Παλαμάς το 1905 για τα γηρατειά. Αν και ο ποιητής καταλήγει σε πιο αισιόδοξες σκέψεις, η πραγματικότητα για τους ηλικιωμένους σήμερα είναι συχνά σκληρή, ειδικά για εκείνους που ζουν μόνοι τους σε μια μεγαλούπολη.
Η μοναξιά έχει εξελιχθεί σε σοβαρή πρόκληση για την τρίτη ηλικία, με τις έρευνες να δείχνουν ότι η κατάσταση αυτή αποκτά επιδημικές διαστάσεις. Σύμφωνα με τους ειδικούς, η μοναξιά των ηλικιωμένων είναι πιο έντονη στις αστικές περιοχές, όπου οι κοινωνικοί δεσμοί είναι πιο αδύναμοι. Οι άνθρωποι αυτοί βιώνουν καθημερινά την απομόνωση, γεγονός που επηρεάζει την ψυχική και σωματική τους υγεία.
«Στη μεγαλούπολη είναι πιο έντονη η μοναχικότητα» αναφέρει η Αικατερίνη Κουτετέ, αντιδήμαρχος Κέντρων Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων στον δήμο Νέας Σμύρνης. «Είναι δύσκολα για τους ηλικιωμένους, όμως οι συνθήκες είναι ακόμη πιο σκληρές στην πόλη, όπου η μοναξιά και η ανασφάλεια έχουν ενταθεί μετά την πανδημία. Υπάρχουν άτομα που προσπαθούν να προσφέρουν εθελοντικά, αλλά η ανάγκη είναι μεγάλη.»
Η κ. Κουτετέ τονίζει τη σημασία των Κέντρων Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων (ΚΑΠΗ) για την κοινωνικοποίηση και την υποστήριξη των ηλικιωμένων. Αυτά τα κέντρα παρέχουν υπηρεσίες που βοηθούν τους ηλικιωμένους να παραμείνουν ενεργοί και συνδεδεμένοι με την κοινότητα, προσφέροντας δραστηριότητες και υπηρεσίες υγείας.
Η κοινωνική λειτουργός Λουκία Τσάκωνα επισημαίνει ότι οι ηλικιωμένοι που ζουν σε μεγάλες πόλεις αντιμετωπίζουν καθημερινά προκλήσεις, όπως η έλλειψη ισχυρών κοινωνικών δικτύων και η ψηφιακή απομόνωση. «Η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα φιλική προς την τρίτη ηλικία», προσθέτει, αναφερόμενη στην κακή κατάσταση των υποδομών και των υπηρεσιών που αφορούν τους ηλικιωμένους.
