«Η Τεχνητή Νοημοσύνη στην τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν αφορά μόνο τα εργαλεία και τους κινδύνους τους, αλλά ένα πολύ βαθύτερο ερώτημα. Ήδη χρησιμοποιείται από φοιτητές/τριες και διδάσκοντες/ουσες, και το ζητούμενο είναι τι σημαίνει πλέον να μαθαίνει, να γράφει και να ερευνά κανείς υπό αυτές τις συνθήκες. Όταν η χρήση της γίνεται άκριτα, υπάρχει ο κίνδυνος να αποδυναμωθεί ό,τι το πανεπιστήμιο οφείλει να καλλιεργεί: κριτική σκέψη, συνθετική ικανότητα, ακαδημαϊκή ακεραιότητα και η δυνατότητα των νέων επιστημόνων να διαμορφώνουν τη δική τους κρίση.
Πρόσφατα, η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων ενέκρινε ομόφωνα μια ενιαία πολιτική για τη χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης στην εκπαίδευση, την έρευνα και τη λειτουργία του Ιδρύματος. Με αυτόν τον τρόπο θεσπίστηκε ένα κοινό πλαίσιο για υπεύθυνη, ασφαλή, νόμιμη, διαφανή και ανθρωποκεντρική χρήση συστημάτων Τεχνητής Νοημοσύνης, με τα επόμενα βήματα να περιλαμβάνουν την ενημέρωση όλης της πανεπιστημιακής κοινότητας, την επιμόρφωση των διδασκόντων/ουσών, την προσαρμογή των τρόπων αξιολόγησης και την τακτική αναθεώρηση της πολιτικής, καθώς τα εργαλεία εξελίσσονται ταχύτατα.
Παράλληλα, προβλέπεται ο φοιτητικός πληθυσμός να αποκτά τα εφόδια για να κατανοεί αυτά τα συστήματα. Με απόφαση της Συγκλήτου εντάσσονται οριζόντια μαθήματα ψηφιακού εγγραμματισμού σε όλα τα προγράμματα σπουδών, ώστε οι φοιτητές και οι φοιτήτριες να μπορούν να τα προσεγγίζουν πιο ουσιαστικά και με μεγαλύτερη επάρκεια.
Σε μια εποχή που η Τεχνητή Νοημοσύνη επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο αποκτούμε τη γνώση και τον τρόπο με τον οποίο της αποδίδουμε αξιοπιστία, ο ρόλος του πανεπιστημίου ως θεσμού τεκμηριωμένης αξιολόγησης και επιστημονικής λογοδοσίας είναι κριτικής σημασίας».
* Φωτογραφία της πρυτάνεως του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, ‘Αννας Μπατιστάτου, που παραχωρήθηκε από το πανεπιστήμιο
