*Αποστολή: Νάντια Μπακοπούλου
Το 83ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας απένειμε τιμητικό Χρυσό Λέοντα για το σύνολο της προσφοράς της στον κινηματογράφο στη θρυλική Αμερικανίδα ηθοποιό Έλεν Μπέρστιν. «Μια ηθοποιό σπάνιας έντασης και αλήθειας», όπως είπε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ Αλμπέρτο Μπαρμπέρα, η οποία είναι γνωστή κυρίως για τους ρόλους της στις ταινίες «The Last Picture Show», «The Exorcist», «Alice Doesn’t Live Here Anymore» και «Requiem For A Dream».
«Μην με κάνετε να κλαίω, η αγάπη σας με ξεπερνά. Δεν ξέρω πώς θα συνέλθω από μία τέτοια υποδοχή. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο μεγάλη αξία έχει αυτό το βραβείο για μένα. Έχω πάρει Όσκαρ, Τony, Εmmy, αλλά αυτό είναι πιο σημαντικό από όλα μαζί», ανέφερε η Αμερικανίδα ηθοποιός παραλαμβάνοντας το βραβείο από τη Μάγκι Τζίλενχαλ.
Η Τζίλενχαλ, πέρα από πρόεδρος της φετινής κριτικής επιτροπής του επίσημου διαγωνιστικού προγράμματος του φεστιβάλ, είχε πρόσφατα και τον ρόλο της σκηνοθέτριας της Μπέρστιν, καθώς η 93χρονη ηθοποιός πρωταγωνιστεί στη μικρού μήκους ταινία της με τίτλο «Flesh Impact».
Η ταινία, διάρκειας 17 λεπτών, είναι ένα αφιέρωμα για τα 100 χρόνια από τη γέννηση της Μέριλιν Μονρόε και έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο φεστιβάλ Βενετίας. Η Ντακότα Τζόνσον υποδύεται τη Μέριλιν Μονρόε στο απόγειο της δόξας της, ενώ η Έλεν Μπέρστιν ενσαρκώνει μια φανταστική, ηλικιωμένη εκδοχή της εμβληματικής σταρ στα 100 της χρόνια, την οποία ο κόσμος δεν πρόλαβε ποτέ να γνωρίσει.
Η ιστορία αρχίζει όταν μια μυστηριώδης ηλικιωμένη γυναίκα εμφανίζεται απροειδοποίητα για οντισιόν σε ένα μικρό θέατρο της Νέας Υόρκης. Καθώς μιλά για την καριέρα και το παρελθόν της, αποκαλύπτονται αλήθειες για την πραγματική της ταυτότητα, μέσα από μια αφήγηση που εξερευνά τη ζωή που θα μπορούσε να είχε ζήσει η Μονρόε αν δεν είχε φύγει πρόωρα από τη ζωή.
Ο τίτλος «Flesh Impact», που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει «Αντίκτυπος της Σάρκας», προέρχεται από μια ιστορική φράση που είχε χρησιμοποιήσει ο Μπίλι Γουάιλντερ για να περιγράψει τη μοναδική αύρα της Μέριλιν Μονρόε. Η φράση αυτή αποτυπώνει την καθηλωτική παρουσία της Μέριλιν στην οθόνη και το πώς έμοιαζε τόσο ζωντανή, λαμπερή και αληθινή μπροστά στον φακό, ώστε οι θεατές να νιώθουν πως μπορούσαν σχεδόν να την αγγίξουν μέσα από την κινηματογραφική οθόνη.
«Όταν σου απονέμουν ένα τόσο τιμητικό βραβείο, αναπόφευκτα κοιτάς πίσω στη ζωή και την καριέρα σου. Κι αν είσαι 93ων ετών, έχεις πολλά να αναλογιστείς. Για μένα πάντως το σημαντικότερο δεν ήταν ποτέ τι πέτυχα στη ζωή μου, αλλά πόσα έμαθα», είπε η Έλεν Μπέρστιν.
Όπως ανέφερε, όταν αποφάσισε να γίνει ηθοποιός δεν γνώριζε τίποτα για το επάγγελμα. «Σίγουρα δε φανταζόμουν ότι μια μέρα θα βρισκόμουν στη Βενετία να παραλαμβάνω τον Χρυσό Λέοντα. Ένιωθα μόνο ότι κάπου υπήρχε κάτι μεγαλύτερο να κάνω στη ζωή μου. Και αυτό ήθελα», δήλωσε.
Η Μπέρστιν αναφέρθηκε και σε μια χαρακτηριστική στιγμή από τα γυρίσματα του «Alice Doesn’t Live Here Anymore», η οποία, όπως είπε, κατέληξε να γίνει συμβολική για ολόκληρη την καριέρα της. Θυμήθηκε ότι τότε την είχαν βάλει στη θέση του οδηγού, όμως η ορατότητά της ήταν σχεδόν μηδενική, καθώς μπροστά της βρίσκονταν η κινηματογραφική μηχανή, ο διευθυντής φωτογραφίας και ο Μάρτιν Σκορσέζε.
«Όταν θα έλεγε action, έπρεπε να πατήσω γκάζι. Σκέφτηκα ότι αυτό ήταν.. θα σκοτώσω τον Μάρτιν Σκορσέζε. Όμως ξαφνικά διαπίστωσα ότι μπορούσα να δω τις λευκές γραμμές στη μέση του δρόμου. Αν ακολουθούσα αυτές, τότε θα ακολουθούσα και τον δρόμο. Και αυτό έκανα και στην καριέρα μου: ακολουθούσα τις λευκές γραμμές που με κρατούσαν σταθερά στην πορεία μου», παραδέχτηκε.
Η ηθοποιός μίλησε επίσης για τις μεγάλες αλλαγές που έχουν σημειωθεί στον χώρο του κινηματογράφου όσον αφορά τη θέση των γυναικών. Θυμήθηκε ότι όταν ξεκίνησε την επαγγελματική της διαδρομή, η παρουσία των γυναικών στα κινηματογραφικά πλατό ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Τα συνεργεία αποτελούνταν αποκλειστικά από άνδρες και δεν υπήρχαν γυναίκες πίσω από την κάμερα.
Σύμφωνα με την ίδια, στη συνέχεια σημαντική υπήρξε η επίδραση του γυναικείου κινήματος και προσωπικοτήτων όπως η Γκλόρια Στάινεμ, που συνέβαλαν στην αλλαγή των αντιλήψεων σε ολόκληρη τη βιομηχανία. «Δεν έχουμε φτάσει ακόμη ακριβώς στο 50-50, αλλά είμαστε κοντά», σχολίασε, επισημαίνοντας ότι οι γυναίκες πλέον έχουν ενσωματωθεί σε μεγάλο βαθμό στα κινηματογραφικά συνεργεία.
«Πάντα λέω στους νέους ηθοποιούς ότι το μυστικό για μια καλή ζωή, είναι να βρει κανείς έναν τρόπο να βγάζει τα προς το ζην κάνοντας κάτι που θα ήταν χαρούμενος να κάνει και δωρεάν», είπε στο τέλος η θρυλική ηθοποιός. «Οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι που γνωρίζω, είναι όσοι νιώθουν πλήρεις από τις δουλειές τους, όχι όσοι ασχολούνται απλώς με κάτι που τους πληρώνει το ενοίκιο».
