Πενήντα χρόνια μετά, η έκρηξη του punk συνεχίζει να βρίσκει νέο κοινό, και στις 9 Οκτωβρίου το Κύτταρο υποδέχεται τους Buzzcocks με τους Stress να ανοίγουν τη συναυλία τους. Ο Λούης Κοντούλης μιλά για τη σημασία αυτής της σύμπραξης, για την εγχώρια σκηνή και για μια μουσική που εξακολουθεί να απευθύνεται στους νέους.
Ένα νεανικό κίνημα και ένα νέο ρεύμα στην παγκόσμια μουσική σκηνή μπήκαν δυναμικά στην καθημερινότητα και στη σκηνή, φέρνοντας μια νέα αισθητική αντι-κουλτούρας και έναν ξέφρενο, ανατρεπτικό ήχο. Το κίνημα της ‘πάνκ’ (punk), που ξεκίνησε από τη Βρετανία, εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη την Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο, αλλά και στην Ελλάδα του ’70, επηρεάζοντας τα επόμενα μουσικά ρεύματα και διατηρώντας μέχρι σήμερα τη δύναμή του.
Αναμφίβολα, το πιο σημαντικό γεγονός του μήνα είναι η συναυλία, στις 9 Οκτωβρίου στο ιστορικό κλαμπ ΚΥΤΤΑΡΟ, των Buzzcocks, μιας μπάντας που συγκαταλέγεται στους πρωτοπόρους της πανκ μουσικής και εξακολουθεί να εντυπωσιάζει, παρά τις αλλαγές στη σύνθεσή της, με την εκρηκτικότητα και την ενέργεια των τραγουδιών και της σκηνικής της παρουσίας. Σημαντική είναι και η συμμετοχή των Stress, ενός από τα πιο αναγνωρισμένα συγκροτήματα του χώρου στην Ελλάδα, που θα ανοίξουν τη βραδιά για το διάσημο βρετανικό συγκρότημα.
Το δημοφιλές συγκρότημα δημιουργήθηκε το 1980 στην Αργυρούπολη και ήταν η πρώτη μπάντα με ελληνικό, ανατρεπτικό στίχο στα τραγούδια της, εξελισσόμενο σύντομα σε ένα από τα κορυφαία σχήματα του χώρου. Οι Λούης Κοντούλης (κιθάρα/φωνή), Κώστας Kon Δρίβας (μπάσο/φωνή) και Johnny Καφαντάρης (τύμπανα/φωνή) κέρδισαν γρήγορα την αναγνώριση όχι μόνο στο ελληνικό κοινό της punk, αλλά και σε ολόκληρο τον νεολαιίστικο χώρο, ενώ με την έλευση του Φρανκ Panx στη φωνή και τραγούδια όπως το Άγχος ή το άλμπουμ Athens Burning, έπιασαν τις αγωνίες και τα όνειρα της νεολαίας σε μια εποχή μετάβασης, όπου το πνεύμα της μεταπολίτευσης έδινε τη θέση του στην έμμεση καταπίεση της διατεταγμένης επιτυχίας και κοινωνικής ανόδου που επιβάλλει ο καταναλωτικός χαρακτήρας της.
Οι Stress είναι ένα από τα λίγα συγκροτήματα που συνεχίζουν αδιάλειπτα μέχρι σήμερα να παίζουν ζωντανά και να γράφουν τραγούδια σε punk ύφος, γνωρίζοντας ακόμη μεγάλη επιτυχία ανάμεσα στα νεανικά ακροατήρια. Όποιος παρακολουθήσει τις κυριολεκτικά ηλεκτρισμένες συναυλίες τους, διαπιστώνει εύκολα τον ενθουσιασμό που προκαλούν με τον ήχο και τη ζωτικότητά τους.
Ψυχή και μυαλό των Stress υπήρξε από την αρχή ο κιθαρίστας τους Λούης Κοντούλης, ο οποίος μιλά στον Γιώργη-Βύρωνα Δάβο για τη σύμπραξή τους με τους Buzzcocks, αλλά και για την εγχώρια μουσική σκηνή, στην οποία συνεχίζουν να πρωταγωνιστούν.
Ακολουθεί η συνέντευξη του Λούη Κοντούλη στον Γ- Β. Δάβο:
ΓΒΔ. Τι σημαίνει για εσένα και τη μπάντα να ανοίγεις τη συναυλία των θρυλικών Buzzcocks?
ΛΚ. Για μένα και για τους Stress σημαίνει ότι ερχόμαστε κοντά με κάτι πρωτόλειο για το punk. Οι Buzzcocks ήταν από τις μπάντες που, όταν ξεκινούσε όλο αυτό, δεν έφεραν μόνο έναν διαφορετικό ήχο, αλλά και μία συγκεκριμένη στάση. Έναν τρόπο να βλέπεις τη μουσική, τη σκηνή και γενικότερα τα πράγματα. Το τραγούδι «Ever Fallen in Love» για μένα είναι όλη η ιστορία του πανκ, λειτουργεί σαν ένα μεταφορικό όχημα για μια σχέση που δεν έχει μέλλον. Υπάρχει ο έρωτας, υπάρχει η μη αποδοχή και τελικά η απόρριψη. Αλλά πίσω από όλα αυτά υπάρχει κάτι άλλο: η ανάγκη να αποδείξεις στον εαυτό σου ότι μπορείς να ερωτευτείς, να διεκδικήσεις, να πλησιάσεις αυτό που θέλεις, ακόμα κι αν ο άλλος δεν σε γουστάρει. Και κάπως έτσι το βλέπω και με το punk. Ήμασταν νέοι, νιώθαμε διαφορετικοί, θέλαμε να πλησιάσουμε κάτι που είχαμε φανταστεί. Μπορεί να μην το κερδίσαμε όπως το θέλαμε. Αλλά μπήκαμε στη διαδικασία, προσπαθήσαμε, επιμείναμε. Και αυτή η προσπάθεια, τελικά, μας έκανε άλλους ανθρώπους. Γιατί το punk δεν ήταν ποτέ μόνο το αν θα σε αποδεχτούν. Ήταν και το να πεις: «Δεν με γουστάρεις; Εντάξει. Εγώ όμως θα συνεχίσω να είμαι αυτός που είμαι.»
ΓΒΔ. Οι Stress ήσαν από τους πρωτοπόρους της εγχώριας σκηνής του πανκ. Τι σε έσπρωξε στο είδος αυτό και πες μας λίγα λόγια για εκείνη την εποχή και τη σκηνή. Τι διαφορά έχει με σήμερα;
Λ.Κ. Είμαστε μαζί με τους πρωτοπόρους της δεύτερης περιόδου του punk (1980) στην Ελλάδα, ενός νεανικού κινήματος αμφισβήτησης και επαναγέννησης του rock ‘n’ roll, τόσο μουσικά όσο και κοινωνικά.
Μαζί με άλλες μπάντες δημιουργήθηκε μια νέα σκηνή, μια υποκουλτούρα η οποία συμπεριελάμβανε DIY χώρους έκφρασης, fanzines, μικρές παραγωγές (συνήθως σε κασέτες), περίεργα ρούχα, μια στάση ζωής και διεκδίκησης χώρου για την ύπαρξή μας. Η έκρηξη του punk είχε πολύ μικρή ζωή, αλλά σε βάθος χρόνου η ενέργεια που άφησε μεταλλάχθηκε σε μια μετα-πραγματικότητα που το θυμίζει και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
ΓΒΔ. Σήμερα βλέπουμε πως υπάρχει μια νέα σκηνή κι ένα νεανικό κοινό που σε πείσμα των καιρών ακούει και ξεσπάει με το πανκ. Πιστεύεις πως η μουσική αυτή και κυρίως τα μηνύματα που περνά είναι πάντα επίκαιρα;
ΛΚ. Όσοι καταπιάνονται με το punk έχουν να κάνουν με το τώρα – ούτε με το χθες, ούτε με το αύριο. Το punk είναι μια καλλιτεχνική φωνή διαμαρτυρίας. Χαίρομαι που, μετά από 50 χρόνια, υπάρχουν μπάντες, νέες και παλιές, που λειτουργούν έτσι.
ΓΒΔ. Η μπάντα έχει καιρό να βγάλει ένα καινούργιο, μεγάλο, άλμπουμ. Αυτό που οφείλεται, στις δισκογραφικές, στην συγκεκριμένη προβολή από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης;
ΛΚ. Όποιος μας παρακολουθεί όλα αυτά τα χρόνια, βλέπει ότι διαρκώς βγάζουμε κάτι καινούριο. Διαρκώς διασκευάζουμε τον εαυτό μας, αυτοσαρκαζόμαστε, δοκιμάζουμε, φλερτάρουμε με καινούριες φόρμες. Όσοι είναι εκεί, ξέρουν.
ΓΒΔ. Τελευταία παρατηρείται μια πραγματική εισβολή της Τεχνητής Νοημοσύνης στον μουσικό χώρο, όχι πλέον στην παραγωγή,αλλά κι από στη σύνθεση κι ερμηνεία. Ποια η δική σου γνώμη γι’αυτό;
ΛΚ. Μας αρέσει να βάζουμε το δάχτυλο στο μέλι. Αλλά τίποτα δεν μας εξουσιάζει, αν δεν του δώσουμε εμείς την εξουσία.
Την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου, οι Stress είναι έτοιμοι να συναρπάσουν μαζύ με τους Buzzcocks, όχι μόνο τους νοσταλγούς εκείνης της εποχής, αλλά και το νεανικό ακροατήριο. Μαζί με την ελληνική μπάντα, στην σκηνή στο ΚΥΤΤΑΡΟ θα είναι καλεσμένος κι ο Pan Thistle τραγουδιστής των Παρθενογένεσις και FMQ.
Γιώργης-Βύρων Δάβος
ΦΩΤΟ – ΠΗΓΗ: Λούης Κοντούλης
