Έρωτας αείζωος και ευκλεής, έμφορτος την αγωνία και την ουσία, εχθρός και άγγελος του θανάτου – έρωτας κοχλασμός του αίματος, τρέμισμα των κυττάρων, των σπλάχνων αντάριασμα… Αν δε και λήξη και διαλυθή, χρόνω μαρανθείς ή λόγω τινί κατασβεσθείς, ούπω παντάπασιν εξαπήλλακται της ψυχής αλλ’ εναπολείπει πυρίκαυτον ύλην και σημεία θερμά…(ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ)
Με το συγκεκριμένο ποίημα του Πλούταρχου, η παθολόγος με εξειδίκευση στη Διαβητολογία Αργυρώ Γκόγκου, μας μεταφέρει σε μία άλλη πραγματικότητα του Διαβήτη, της ασθένειας του 21 αιώνα, επισημαίνοντάς μας, πως: «Ο Σακχαρώδης Διαβήτης σχετίζεται άρρηκτα με την γλυκιά γεύση».
Η ιατρός κα Γκόγκου, απαντάει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για τον ρόλο που θα μπορούσε να διαδραματίσει «…ένα ορμονογενές ‘τρέμισμα των κυττάρων’ που τελείται κατά την διαδικασία του ερωτικού φαινομένου, στην εμφάνιση και πορεία του σακχαρώδη διαβήτη». Όπως εξηγεί: «Μελέτη που διεξήχθη σε εθνικό επίπεδο στην Σουηδία και δημοσιεύτηκε στο Diabetes Care το 2001 κατέδειξε ότι οι ασθενείς που εμφάνισαν διαβήτη είχαν προηγουμένως λιγότερο επιτυχημένες σχέσεις».
Όπως επισημαίνει η κα Γκόγκου: «Είναι γνωστό πως η όποια χαρά στη ζωή μας –και μια τέτοια είναι το να ερωτευτούμε– ‘μιλάει’ στην βιοχημεία μας» και εξηγεί ότι: «Η ερωτική αγάπη και οι ερωτικοί δεσμοί είναι εκφράσεις συμπεριφοράς με ανάλογο ορμονικό υπόβαθρο».
Όπως είπε η Αργυρώ Γκόγκου, σύμφωνα με τον Λ. Ρόχας Μάρκος, ψυχίατρο και διευθυντή δικτύου δημόσιων νοσοκομείων της Νέας Υόρκης, «οι δυνάμεις που επηρεάζουν την ευτυχία και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι άνθρωποι έχουν να κάνουν με την ψυχοκοινωνική οικολογία και την δημόσια υγεία».
Σύμφωνα με την παθολόγο/διαβητολόγο Αργυρώ Γκόγκου, «το συναισθηματικό stress μπορεί να καταστείλει το ανοσοποιητικό μας και να αυξήσει την πιθανότητα να ασθενήσουμε».
Αναρωτηθήκαμε αν μέσα σε αυτή τη σχέση έρωτα και διαβήτη, κρύβονται φορτία και συγκρούσεις. «Είναι χαρακτηριστική η μελέτη του delhi diabetes research center που έδειξε ότι 50% των νυμφευμένων γυναικών με τύπου 1 διαβήτη, επέστρεψαν στο πατρικό τους μέσα στον πρώτο χρόνο γάμου» λόγω μη οικονομικής στήριξης από τους συζύγους και ανάπτυξης αισθημάτων χαμηλής αυτοεκτίμησης για την ασθένειά τους».
Τελικά, με τη βοήθεια της κας Γκόγκου, κατανοούμε ότι «μια σχέση υποστηρικτική και δυνατή μπορεί να αντιμετωπίσει τη νόσο σαν άλλη μια δυσκολία της κοινής ζωής ενός ζευγαριού».
Ίσως τελικά, όλες οι δυσκολίες μπορούν να λειανθούν, ακόμα και να ισορροπήσουν, αρκεί η αγάπη να περάσει στην πρώτη γραμμή ως σύμμαχος και συμπορευτής στη ζωή μας».
