Πίτερ Χάμιλ στο ΚΠΙΣΝ: μια διαρκής περιπέτεια ανάμεσα στο χθες και το σήμερα

Πίτερ Χάμιλ στο ΚΠΙΣΝ: μια διαρκής περιπέτεια ανάμεσα στο χθες και το σήμερα

Ο Πίτερ Χάμιλ, ο πάντα αντισυμβατικός Peter Hamill, θα βρεθεί τη Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 2027 στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, σε μια εμφάνιση που φωτίζει τη διαδρομή ενός καλλιτέχνη ο οποίος δεν επαναπαύεται στις δάφνες του ούτε επαναλαμβάνει τον εαυτό του.

Ο ιδρυτής και ηγετική μορφή των θρυλικών Van der Graaf Generator, του σχήματος που δημιουργήθηκε το 1967 στο Μάντσεστερ και, παρά τις επαναλαμβανόμενες διαλύσεις, τις αναγεννήσεις και τις αλλαγές στη σύνθεσή του, παραμένει ενεργό, επιστρέφει στην Αθήνα. Στις εμφανίσεις του, όπου κυριαρχούν το πιάνο, η κιθάρα, η φωνή και πάνω απ’ όλα η ξεχωριστή θεατρική σκηνική του παρουσία, έχει γνωρίσει επανειλημμένα την αποθέωση σε διαδοχικές sold out βραδιές, ενώ στο Νιάρχος η μουσική μεγαλοφυΐα και η εκτελεστική λεπτότητα του Χάμιλ βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για να αναδείξουν τη συνθετική και σκηνική του ιδιαιτερότητα.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και το σόλο ντεμπούτο του Fool’s Mate το 1971 μέχρι τη σημερινή του πορεία, ο Χάμιλ χάραξε μια ιδιότυπη διαδρομή μέσα στο progressive rock, την art rock και τον μουσικό πειραματισμό. Αν και εντάχθηκε ευρέως στο ευρύτερο προοδευτικό ρεύμα του ροκ (prog rock), η μουσική του και ο ήχος των Van der Graaf Generator κράτησαν απόσταση από τη συμφωνική μεγαλοπρέπεια και τη συχνά επιδεικτική περιπλοκότητα και δεξιοτεχνία που χαρακτήριζαν σύγχρονά τους συγκροτήματα, όπως οι Emerson, Lake & Palmer ή οι Yes. Εκεί όπου άλλοι αντλούσαν θεματολογία από τη μυθολογία ή προέβαλλαν ένα επικό στοιχείο, όπως συνέβαινε με τους Genesis, ο Χάμιλ στράφηκε στο εσωτερικό δράμα, στην υπαρξιακή αγωνία και σε σκοτεινές, σχεδόν γοτθικές ατμόσφαιρες, ισορροπώντας ανάμεσα στη σύνθετη δομή και την ουσιαστική λιτότητα.

Σήμα κατατεθέν του παραμένει η φωνή του: ένα εκφραστικό όργανο με εύρος που αγγίζει σχεδόν τις πέντε οκτάβες, ικανό να περνά από τον χαμηλόφωνο ψίθυρο και το εύθραυστο λυρικό φαλτσέτο σε ωμές, σπαρακτικές κραυγές. Μια ερμηνεία που λειτούργησε προδρομικά σε σχέση με το πανκ. Δεν είναι τυχαίο ότι το Nadir’s Big Chance (1975) συγκαταλέγεται στους θεμελιώδεις δίσκους του βρετανικού proto-punk, με τον Τζόνι Ρότεν των Sex Pistols να το αναφέρει ρητά ως επιρροή του.

Τα άλμπουμ Chameleon in the Shadow of the Night (1973), The Silent Corner and the Empty Stage (1974) και Over (1976), μαζί με τα Pawn Hearts (1971) και Godbluff (1975) με τη μπάντα, σφράγισαν αυτή τη διαδρομή. Από το 1992, μέσα από τη δική του ανεξάρτητη ετικέτα Fie! Records, υπερασπίστηκε τον πλήρη δημιουργικό και παραγωγικό έλεγχο της μουσικής του, αλλά και άλλων σχημάτων που προώθησε. Ο Χάμιλ διατηρεί επίσης ισχυρούς δεσμούς με την Ιταλία, που ξεκινούν από την ανακάλυψη και τη συνεργασία με ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα της πλούσιας prog rock σκηνής της χώρας, τους Le Orme, για τους οποίους το 1973 επιμελήθηκε τους αγγλικούς στίχους του άλμπουμ Felona and Sorona. Το 1989 έγραψε το κομμάτι Now and Forever για την Alice, ενώ του απονεμήθηκε το βραβείο Tenco το 2004.

Η αθηναϊκή βραδιά του Φεβρουαρίου έρχεται σε μια ιδιαίτερη δισκογραφική στιγμή, καθώς ακολουθεί την κυκλοφορία του Tears in Time στις 26 Σεπτεμβρίου 2026 από την Esoteric Antenna, την πρώτη του κυκλοφορία εκτός Fie! Records από το 1991. Τα έντεκα κομμάτια του δίσκου, που ηχογραφήθηκαν σε διάστημα δεκαετιών στο προσωπικό του στούντιο Terra Incognita στο Μπαθ, ανάμεσά τους τα παλαιότερα ορχηστρικά προσχέδια Heavy Weather και Tabula Rasa, αλλά και το The Wheels, στο οποίο συνυπογράφει τον Σάρο Κοζεντίνο, συνομιλούν με τον χρόνο, τη μνήμη, την απώλεια και τις μεταμορφώσεις του ίδιου του δημιουργού.

Στη σκηνή, ο Χάμιλ δεν αντιμετωπίζει το ρεπερτόριό του ως σταθερή σκαλέτα σε κάθε εμφάνιση· αντίθετα, για εκείνον το υλικό του είναι ένα ζωντανό και ρευστό υπόστρωμα. Συχνά διαμορφώνει το τελικό πρόγραμμα λίγο πριν από τη συναυλία, επιλέγοντας τραγούδια από διαφορετικές φάσεις της ζωής του, ενώ αφήνει πάντα χώρο στο απρόβλεπτο, στη δραματικότητα που αναδύεται από την κάθε περίσταση, κυρίως μέσα από την ένταση των σιωπών και την ευθραυστότητα της στιγμής με τις οποίες παίζει αυθόρμητα και αυτοσχεδιαστικά. Μετά την επανένωση των Van der Graaf Generator το 2004, εναλλάσσει τις εμφανίσεις με το συγκρότημα με εσωστρεφείς σόλο βραδιές στο πιάνο και την κιθάρα. Στο ΚΠΙΣΝ, η συνάντηση αυτή υπόσχεται ακριβώς αυτό: έναν καλλιτέχνη που δεν αναπαράγει μηχανικά το παρελθόν του, αλλά ξαναβρίσκει το παρόν μέσα από τη φωνή, την ποίηση των στίχων του και την αδιάκοπη αναζήτηση.

Loading

Play