Το πνεύμα των Χριστουγέννων μπαίνει νωρίς στις αίθουσες, με τα Τα Κάλαντα του Σκρουτζ να ξεχωρίζουν ανάμεσα στις πρεμιέρες, μαζί με τον Γκοντζίλα και τον Τζορτζ Μάικλ. Στο πρόγραμμα υπάρχουν ακόμη δραματικές ταινίες, ελληνική παραγωγή και μια επανέκδοση που απευθύνεται στους πιο φανατικούς σινεφίλ.
Τα Κάλαντα του Σκρουτζ («Ebenezer») είναι κωμωδία φαντασίας αμερικανικής και βρετανικής παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Τι Γουέστ, με τους Τζόνι Ντεπ, Ρούπερτ Γκριντ, Αντρέα Ράιζμπορο, Σαμ Κλάφλιν, Ντέιζι Ρίντλεϊ, Τράμελ Τίλμαν, Ίαν ΜακΚέλεν κα.
Όταν ο Κάρολος Ντίκενς έγραψε το 1843 τη «Χριστουγεννιάτικη ιστορία», δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί ότι η νουβέλα του θα γινόταν μία από τις πιο πολυμεταφερμένες ιστορίες του σινεμά, με διαφορετικές σκηνοθετικές αναγνώσεις και πολλούς Σκρουτζ στο πέρασμα των χρόνων.
Από τις δεκάδες ταινίες για τη σκοτεινή πλευρά των Χριστουγέννων, μένουν πάντα χαραγμένες οι ερμηνείες του Αλαστέαρ Σιμ στην κλασική βρετανική παραγωγή του 1951, του Άλμπερτ Φίνεϊ στη μιούζικαλ εκδοχή του 1970 και του Μάικλ Κέιν στη διασκευή των Μάπετ. Δεν είναι τυχαίο ότι συνήθως θυμόμαστε τους πρωταγωνιστές και όχι τους σκηνοθέτες, αφού εκείνοι είχαν απλώς να ακολουθήσουν το κείμενο και τη διαχρονική δύναμή του.
Εδώ πρωταγωνιστεί ο Τζόνι Ντεπ, που έπειτα από πολλά χρόνια επιστρέφει σε μεγάλη χολιγουντιανή παραγωγή και 20 χρόνια μετά από κάτι αντίστοιχο, το φιλμ «Ο Τσάρλι και το Εργαστήριο Σοκολάτας», ενώ η Paramount εμπιστεύτηκε τη σκηνοθεσία στον Τι Γουέστ, έναν ανερχόμενο δημιουργό ταινιών τρόμου («MaXXXine», τριλογία του «Χ», «Ο Παράδεισος του Διαβόλου»), ο οποίος απομακρύνεται από το χριστουγεννιάτικο κλίμα και δίνει στην ιστορία πιο ατμοσφαιρική, σκοτεινή και γκόθικ όψη.
Η ιστορία λίγο πολύ είναι γνωστή. Στο βικτωριανό Λονδίνο, ακόμη και τις άγιες μέρες των Χριστουγέννων, ο Εμπενίζερ Σκρουτζ μένει άκαρδος και εξαιρετικά φιλάργυρος, καταπιέζει τον υπάλληλό του Μπομπ Κράτσιτ και απορρίπτει την αγάπη των συνανθρώπων και της οικογένειάς του. Την παραμονή των Χριστουγέννων δέχεται την επίσκεψη του φαντάσματος του παλιού συνεταίρου του, Τζέικομπ Μάρλεϊ, και στη συνέχεια τρία πνεύματα τον οδηγούν στο παρελθόν, στο παρόν και στο ζοφερό μέλλον, αν δεν αλλάξει για να ξαναγίνει άνθρωπος.
Ακολουθώντας το κείμενο σε μεγάλο βαθμό και χωρίς καινοτομίες που συνήθως καταλήγουν σε άστοχες εξυπνάδες, ο Γουέστ στηρίζει την γκόθικ ατμόσφαιρα στο Λονδίνο του 19ου αιώνα, ενισχύει τη σκοτεινή πλευρά της ιστορίας και φέρνει στο προσκήνιο στοιχεία horror χωρίς υπερβολές, ενώ το μαύρο χιούμορ συχνά γκριζάρει και προσεγγίζει το εφηβικό κοινό.
Όλα κινούνται λίγο πολύ αναμενόμενα, άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε όχι τόσο πειστικά, αφήνοντας μια αμηχανία ως προς τις προθέσεις και το τελικό αποτέλεσμα. Έτσι, αυτό που μένει τελικά είναι η ερμηνεία του Τζόνι Ντεπ, που παρά τις Κασσάνδρες δεν πέφτει στην καρικατούρα και δίνει μια κεφάτη διάσταση στον ρόλο του, με υπερβολές που όμως σε αρκετές στιγμές γίνονται απολαυστικές.
Ιδιαίτερα καλές είναι και οι υπόλοιπες ερμηνείες του καστ, με εκείνες του Ρούπερτ Γκριν και του πολύπειρου Ίαν ΜακΚέλεν, στον ρόλο του φαντάσματος Τζέικομπ Μάρλεϊ, να ξεχωρίζουν.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Στο Λονδίνο του Ντίκενς ο φιλάργυρος Εμπενίζερ Σκρουτζ έρχεται αντιμέτωπος με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του, καθώς καλείται να αλλάξει τη ζωή του και να διεκδικήσει μια δεύτερη ευκαιρία στην ευτυχία.
Πατέρας
(«Otec») Δραματική ταινία σλοβακικής και τσέχικης-πολωνικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Τερέζα Νβότοβα, με τους Μίλαν Όντρικ, Άννα Γκισλερόβα, Πέτερ Μπέμπιακ, Ίνγκριτ Τίμκοβα, Ντομίνικα Μοράνκοβα κα.
Ένας από τους χειρότερους εφιάλτες των γονιών, να χάσει το παιδί του από τα μάτια του, ζωντανεύει στην ταινία της Τερέζα Νβότοβα. Η νεαρή Σλοβάκα σκηνοθέτιδα, όμως, δεν μένει σε αυτόν τον γενικευμένο φόβο που συνοψίζεται συχνά και στο Σύνδρομο Ξεχασμένου Μωρού — ακριβώς αυτό συμβαίνει στον ήρωά της — αλλά προχωρά στην επόμενη μέρα, όταν ο γονιός δεν βρίσκει πια λόγο να ζει, μέσα από την απώλεια, τις ενοχές και το κοινωνικό λυντσάρισμα που μοιάζει να ακολουθεί φυσικά.
Η πολυβραβευμένη ταινία, που έκανε πρεμιέρα στους Ορίζοντες του Φεστιβάλ Βενετίας, χωρίς μελοδραματισμούς και χωρίς εντυπωσιασμούς ή σασπένς για να κερδίσει το κοινό, αναδεικνύει το μαρτύριο της ενοχής, την παραίτηση από την εξιλέωση και ακόμη και την απουσία στοιχειώδους αυτοεπιείκειας.
Ένας στοργικός πατέρας, αφοσιωμένος σύζυγος και επιχειρηματίας, που έχει εξαντληθεί από το άγχος της καθημερινότητας, ξεχνά το δίχρονο παιδί του στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου μέσα στον καύσωνα, για ώρες, και το παιδί πεθαίνει από θερμοπληξία. Η ζωή του κλονίζεται, ο γάμος του καταρρέει και ο ίδιος βυθίζεται στην ενοχή. Καθώς η απειλή της φυλακής πλησιάζει, αναρωτιέται αν αξίζει να συνεχίσει να ζει. Όταν όμως εκείνος και η σύζυγός του συνειδητοποιούν ότι η τραγωδία δεν ήταν προσωπική αποτυχία, αλλά κάτι βαθιά ριζωμένο στη δομή του ανθρώπινου νου, αρχίζει να διαγράφεται ένα εύθραυστο μονοπάτι προς τη συγχώρεση.
Η Νβότοβα επιλέγει να αφηγηθεί την ιστορία της μέσα από μόλις εννέα μακρά πλάνα, κρατώντας τον θεατή κοντά στον τραγικό ήρωα και στη συναισθηματική του κατάρρευση. Η επιλογή αυτή έχει ρίσκο, κάτι που φαίνεται και από τη σχετική ανισότητα στα εννέα μονοπλάνα, δικαιώνεται όμως σε μεγάλο βαθμό, καθώς πετυχαίνει τον στόχο της.
Δίνοντας έμφαση στις σιωπές και στη σωματοποίηση του ψυχολογικού πόνου, η σκηνοθέτιδα επικεντρώνεται στην ανθρώπινη μνήμη και στους παράξενους μηχανισμούς του νου υπό ακραίο στρες, αναδεικνύοντας την οδυνηρή κατάσταση του πατέρα, ενός ανθρώπου-παράδειγμα ενσυναίσθησης, αλλά και της μητέρας. Η γυναίκα, μετά τον ανείπωτο πόνο, τον θυμό και την αναμενόμενη αρχική απόσταση από τον σύζυγό της, κόντρα στα μανιασμένα σχόλια της κοινωνίας, αρχίζει να θυμάται ποιος είναι, να κατανοεί και να προτάσσει την αγάπη. Μπορεί, όμως, αυτή η αγάπη να επιβιώσει για κάτι που καμιά καρδιά δεν μπορεί να αντέξει;
Ο Μίλαν Όντρικ, χωρίς να υποκύπτει στην εύκολη διάθεση να κολακεύσει τον χαρακτήρα που υποδύεται, παραδίδει μια συναρπαστική εσωτερική ερμηνεία και συμβάλλει καθοριστικά στο φιλμ, που δείχνει σεβασμό στους πρωταγωνιστές ανάλογων περιπτώσεων.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ένας καλός σύζυγος και στοργικός πατέρας, κατά τη διάρκεια μιας εξαντλητικής ημέρας, ξεχνά το δίχρονο παιδί του στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου για ώρες και το παιδί πεθαίνει από θερμοπληξία. Η ζωή του κλονίζεται, ο γάμος του καταρρέει και ο ίδιος βυθίζεται στην ενοχή.
Πώς να ληστέψεις μια τράπεζα
(«How to Rob a Bank») Περιπέτεια αμερικανικής παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Λιτς, με τους Νίκολας Χουλτ, Ζόι Κράβιτζ, Άννα Σαουάι, Ρένζι Φελίζ, Πιτ Ντέιβιντσον, Τζον Ράιλι, Κρίστιαν Σλέιτερ κα.
Πάντα γοήτευαν το Χόλιγουντ οι ληστείες τραπεζών, όμως όλο και συχνότερα τα τελευταία χρόνια αυτές συνδέονται με καταγγελίες για τη χρηματοπιστωτική διαφθορά και με ήρωες που θυμίζουν σύγχρονους Ρομπέν των Δασών, όπως συμβαίνει εδώ στη νέα ταινία του Ντέιβιντ Λιτς.
Με μακρά πορεία στην ανάλαφρη περιπέτεια και με χιούμορ, συχνά καυστικό και μαύρο, ο Λιτς βρίσκει το κατάλληλο πεδίο για να «παίξει μπάλα», αξιοποιώντας το εύστροφο σενάριο του Μαρκ Μπιάνκουλι και το νεανικό, γεμάτο ζωντάνια καστ, αν και εκείνος που ξεχωρίζει είναι ο βετεράνος Τζον Σ. Ράιλι.
Μια συμμορία νεαρών ληστών τραπεζών αποκτά διαδικτυακή φήμη, μεταδίδοντας ζωντανά τις τολμηρές ληστείες της και κερδίζοντας μεγάλη δημοφιλία. Έχοντας γίνει ήρωες και λαϊκοί τιμωροί των διεφθαρμένων τραπεζιτών και προστάτες των αδύναμων, τραβούν την προσοχή ενός έμπειρου πράκτορα του FBI, ο οποίος θα προσεγγίσει μια πανέξυπνη μηχανικό λογισμικού και χάκερ, με βραχιολάκι στο πόδι, για να τον βοηθήσει στον εντοπισμό τους με αντάλλαγμα την ελευθερία της. Καθώς το αταίριαστο διωκτικό δίδυμο πλησιάζει στην εξιχνίαση της υπόθεσης, η συμμορία ρισκάρει τα πάντα για την πιο φιλόδοξη ληστεία της.
Διασκεδαστική και πιστή στους κανόνες μιας καταιγιστικής heist movie, όπου το μαύρο χιούμορ και η ζωντανή γλώσσα συνδυάζονται με τον σύγχρονο ψηφιακό κόσμο, τα κοινωνικά δίκτυα και όλο αυτό το χάος, η ταινία παρακολουθείται με αμείωτο ενδιαφέρον, έχει την πλάκα της και μαζί τις αναφορές για τους «πραγματικούς ληστές της κοινωνίας».
Βεβαίως, ο Λιτς, προσηλωμένος στο ψυχαγωγικό κομμάτι της ταινίας του, δεν μπαίνει στα βαθιά μιας συνειδητοποιημένης καταγγελίας, αλλά περιορίζεται σε ένα ξεφλούδισμα για διεφθαρμένους τραπεζίτες και ένα σύστημα που εκμεταλλεύεται τα προνόμιά του, βάζοντας χέρι σε έναν πλούτο που δεν του ανήκει. Ταυτόχρονα σχολιάζει και τον εθισμό στη διαδικτυακή διασημότητα, έστω και με αμφίσημες παρατηρήσεις.
Το νεανικό καστ δίνει ζωντάνια και ενέργεια στο φιλμ, ενώ ο Τζον Σ. Ράιλι, με την εμπειρία του και την εκφραστική του άνεση, παίρνει στο τέλος όλη την κρέμα, αποδεικνύοντας το ερμηνευτικό ταλέντο ενός ταπεινού καρατερίστα.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ληστές τραπεζών αποκτούν διαδικτυακή φήμη μεταδίδοντας ζωντανά τις ληστείες τους, όμως η δημοτικότητά τους προσελκύει την προσοχή ενός βετεράνου πράκτορα του FBI και μιας ιδιοφυΐας των υπολογιστών. Καθώς το δίδυμο πλησιάζει στην εξιχνίαση της υπόθεσης, η συμμορία ρισκάρει τα πάντα για την πιο φιλόδοξη ληστεία της.
Θάλασσα από γυαλί
(«Sea of Glass») Δραματικό θρίλερ ελληνικής και διεθνούς συμπαραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Αλέξη Αλεξίου, με τους Ευαγγελία Ανδρεαδάκη, Χριστιάνα Ματέλσκα Τόκα, Μιχάλη Ιατρόπουλο, Νίκο Γεωργάκη, Θάνο Τοκάκη κα.
Κερδίζοντας την εκτίμηση κοινού και κριτικής στο κινηματογραφικό φεστιβάλ του Εδιμβούργου, όπου έκανε πρεμιέρα το τελευταίο φιλμ του Αλέξη Αλεξίου, τώρα έρχεται η ώρα να δοκιμαστεί και μπροστά στο ελληνικό κοινό.
Ο Αλεξίου, στην τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του, μετά τα ενθαρρυντικά «Ιστορία 52» και «Τετάρτη 4.45», φτιάχνει ένα νεο-νουάρ με στοιχεία γουέστερν και σαφείς αναφορές από κλασικά φιλμ, κυρίως από το δυνατό φεμινιστικό road movie του Ρίντλεϊ Σκοτ «Θέλμα και Λουίζ», με το οποίο αναπτύσσει και μια ιδιότυπη σχέση.
Τριάντα χρόνια μετά την αμερικανική ταινία που θεωρήθηκε ύμνος στη γυναικεία χειραφέτηση, ο Αλεξίου παρατηρεί μελαγχολικά ότι η κατάσταση δεν έχει βελτιωθεί ιδιαίτερα για τις γυναίκες, που παραμένουν δέσμιες της πατριαρχίας, θύματα της κακοποίησης και της αντρικής τοξικότητας, εγκλωβισμένες σε μια κοινωνία που ζει με στερεότυπα και τα αντρικά «θέλω».
Η εξηνταπεντάχρονη Βαγγελιώ, έπειτα από μια ζωή με τον κακοποιητικό άντρα της και απομονωμένη από τα παιδιά και τον υπόλοιπο κόσμο, μετά τον θάνατό του αποφασίζει να πάει διακοπές ύστερα από πολλά χρόνια. Όταν κλείνει δωμάτιο σε ένα μικρό τουριστικό θέρετρο, σε ένα νησί εκτός σεζόν, βρίσκεται μόνη της σε ένα ετοιμόρροπο ξενοδοχείο που φροντίζει η 23χρονη Βίκυ, με την οποία γίνονται αμέσως φίλες. Ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου είναι ο πατέρας της, γνωστός ως «Αμερικάνος», ένας βίαιος αλκοολικός άντρας που περνά τις μέρες του πίνοντας με τους φίλους του και ξεσπώντας στην κόρη του, με τη συμπαράσταση της πλειονότητας των κατοίκων της μικρής πόλης, ακόμη και των αστυνομικών. Όταν η Ευαγγελία επεμβαίνει για να προστατεύσει τη νεαρή κοπέλα, οι συνέπειες είναι καταστροφικές για την κλειστή επαρχιακή κοινωνία.
Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα, ασυνήθιστη προσθήκη στο νεο-νουάρ και στην εξερεύνηση της βίας πάνω στις γυναίκες και όσων επιτρέπουν τη διαιώνισή της, που κερδίζει τις αισθήσεις με τη δυστοπική ατμόσφαιρά της. Με τη βοήθεια του διευθυντή φωτογραφίας Σίμου Σακιρτζή, ο Αλεξίου αξιοποιεί σε μεγάλο βαθμό το σκηνικό της Εύβοιας, όπου έγιναν τα γυρίσματα, ένα μέρος κατεστραμμένο από τις τεράστιες πυρκαγιές και τις πλημμύρες, που αναδεικνύουν έναν διαλυμένο βαλτώδη κόσμο γεμάτο δυσφορία, έτοιμο να καταπιεί κάθε φιλοδοξία και ελπίδα.
Ο Αλεξίου κλιμακώνει άρτια την ένταση της ταινίας και κρατά καλά φυλαγμένες τις εκπλήξεις που επιφυλάσσει στον θεατή, παρά το διστακτικό και μάλλον βιαστικό τρίτο μέρος, ενώ παραμένει προσηλωμένος στη βασική του ιδέα: οι γυναικείοι χαρακτήρες, οι ηρωίδες του, παρότι περιβάλλονται από ανοιχτούς δρόμους, θάλασσα και ανοιχτούς ορίζοντες, εξακολουθούν να είναι ψυχολογικά δέσμιες της αντρικής κυριαρχίας και των κοινωνικών, πολλές φορές θλιβερών, συμβάσεων.
Οι δύο κεντρικές ηρωίδες, η Ευαγγελία Ανδρεαδάκη, που μέσα της σιγοβράζει αλλά παραμένει συγκρατημένη, και η πρωτοεμφανιζόμενη Χριστιάνα Ματέλσκα Τόκα, εύθραυστη και σκληρή συνάμα, αποκτούν την απαραίτητη χημεία και μεταφέρουν πειστικά τα μηνύματα και τη συγκίνηση της ταινίας.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Η 65χρονη Βαγγελιώ αποφασίζει να πάει διακοπές μετά τον θάνατο του συζύγου της. Σε ένα έρημο τουριστικό θέρετρο γνωρίζει τη Βίκυ, ένα νέο κορίτσι που προσπαθεί να διαχειριστεί τον αλκοολικό πατέρα της. Όταν η Βαγγελιώ παρεμβαίνει σε ένα βίαιο ξέσπασμα, οι συνέπειες θα είναι ανεξέλεγκτες.
Godzilla Minus Zero
(«Gojira -0.0») Περιπέτεια φαντασίας ιαπωνικής παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Τακάσι Γιαμαζάκι, με τους Ριουνόσουκε Καμίκι, Μιναμί Χαμάμπε, Γιούκι Γιαμάντα, Κουρανόσουκε Σασάκι, Τζουν Κουνιμούρα κα.
Ο Γκοντζίλα επιστρέφει για να σκορπίσει τον τρόμο και το χάος, σε αυτό το σίκουελ της πρώτης ταινίας του 2023 που υπογράφει ο Τακάσι Γιαμαζάκι. Το υπερθέαμα συναντά τις τερατομαχίες, ο χαβαλές την καταιγιστική δράση και η ψηφιακή τεχνολογία γίνεται συχνά πρωταγωνίστρια.
Ο Γιαμαζάκι ανεβάζει την ένταση και τα ήδη μεγάλα μεγέθη της προηγούμενης παραγωγής, δικαιώνοντας μια ταινία καταστροφής και τεράτων, αν και δεν καταφέρνει να εμβαθύνει στην προβληματική του πάνω στις πληγές του μεταπολεμικού παρελθόντος, καθώς το σενάριο μένει τις περισσότερες φορές στην επιφάνεια, το μελόδραμα δίνει και παίρνει και είναι φανερό ότι δεν δικαιολογεί τη μεγάλη διάρκειά της.
Δύο χρόνια μετά τα γεγονότα του Godzilla Minus One, με την Ιαπωνία να προσπαθεί ακόμη να επουλώσει τις πληγές του πολέμου και να σταθεί ξανά στα πόδια της, η εμφάνιση μιας νέας καταστροφικής απειλής, του King Ghidorah, αναγκάζει τους επιζώντες να αντιμετωπίσουν πάλι τον φόβο και τις συνέπειες ενός ολέθριου πολέμου. Η μάχη είναι ανελέητη και απαιτεί αυτοθυσία πολλών ανθρώπων για την επιβίωση.
Οι τερατομαχίες συνδυάζονται με την ανθρώπινη ιστορία, τις ενοχές και την απώλεια, για μια κοινωνία που θέλει να προχωρήσει μπροστά και να βρει την πολυπόθητη ειρήνη.
Η τεχνική αρτιότητα, με τα προσεγμένα ψηφιακά εφέ, τη φωτογραφία, τον ήχο, την εκρηκτική μουσική και τον σχεδιασμό των τεράτων, αλλά και τις εντυπωσιακές σκηνές καταστροφής, με τον Γκοντζίλα πιο τρομακτικό από ποτέ, δίνουν πόντους στην ταινία και σίγουρα ικανοποίηση στο κοινό της.
Ωστόσο, το ανθρώπινο δράμα υπολείπεται των σκηνών δράσης και των καταστροφών. Το συλλογικό τραύμα της μεταπολεμικής Ιαπωνίας μεταφέρεται χωρίς βάθος και πολλές φορές οι διάλογοι και οι ερμηνείες μπαίνουν στον πειρασμό του υπερβολικού μελοδραματισμού, ενώ και ο ρυθμός δείχνει ορισμένες στιγμές προβληματικός, πλατειάζοντας σε υποϊστορίες χωρίς ιδιαίτερο λόγο.
Έτσι, η 34η ταινία του φραντσάιζ για την εταιρεία παραγωγής Toho και το δημιούργημά της, με τον φοβερό και τρομερό Γκοντζίλα που ξεπερνά ακόμη μια φορά τα όρια της επιστημονικής φαντασίας, είναι φανερό ότι είναι γυρισμένη και σχεδιασμένη για την εμπειρία IMAX και αποδεικνύει ότι το υπερθέαμα πλέον είναι βασικά θέμα μεγέθους. Όσο πιο μεγάλο — και τρομαχτικό — τόσο πιο ελκυστικό.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ο πόλεμος γύρισε την Ιαπωνία στο μηδέν και ο Γκοτζίλα την πήγε στο μείον. Έχουν περάσει δύο χρόνια από τότε και η χώρα δίνει αγωνιώδη μάχη για να ανακάμψει και να επιστρέψει στην καθημερινή της ζωή. Πάνω που η ανθρωπότητα δείχνει να τα καταφέρνει, μια νέα απειλή τη χτυπάει το 1949, συντρίβοντας ακαριαία κάθε ελπίδα.
George Michael: The Faith Tour
(«George Michael: The Faith Tour») Μουσικό ντοκιμαντέρ βρετανικής παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Όστιν και Άντριου Μόραχαν.
Η τελευταία μόδα της μεταφοράς στη μεγάλη οθόνη και στην κινηματογραφική αίθουσα συναυλιών διάσημων τραγουδιστών ή συγκροτημάτων, είτε πρόκειται για εν ενεργεία είτε για εκλιπόντες καλλιτέχνες, φαίνεται ότι αποδίδει αρκετά καλά για τα στούντιο και, φυσικά, τις δισκογραφικές εταιρείες.
Πρόκειται για παραγωγές μικρού κόστους σε σχέση με τις κανονικές ταινίες, που απευθύνονται σε ένα ευρύ κοινό θαυμαστών σε όλο τον κόσμο και αναθερμαίνουν το ενδιαφέρον για καλλιτέχνες που έχουν ήδη κλείσει τον κύκλο τους, τονώνοντας τη ζήτησή τους.
Όπως συμβαίνει εδώ με τον Τζορτζ Μάικλ, που έφυγε από τη ζωή πριν από δέκα χρόνια, ένα είδωλο της ποπ μουσικής το οποίο έφτασε στο απόγειο της δημοτικότητάς του τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, ιδιαίτερα όταν ακολούθησε σόλο καριέρα.
Το φιλμ, που αποτυπώνει τη συναυλία του 1988 στην αρένα Accor στο Παρίσι, έναν θρίαμβο κατά τη διάρκεια της σαρωτικής περιοδείας «Faith Tour», θεωρούνταν χαμένο για μεγάλο διάστημα, ώσπου δύο παλιοί στενοί συνεργάτες του Μάικλ, οι σκηνοθέτες Άντριου Μόραχαν και Ντέιβιντ Όστιν, το ανακάλυψαν και άρχισαν να δουλεύουν πάνω στην αποκατάστασή του ώστε να προβληθεί στους κινηματογράφους.
Το μονταρισμένο υλικό των δύο συναυλιών στο Παρίσι, με την τεχνική αποκατάσταση εικόνας και ήχου, μας μεταφέρει σε μια εποχή μακριά από την ψηφιακή βιομηχανία του θεάματος, όταν η ερμηνεία, η εκφραστικότητα και η συγκινησιακή φόρτιση του καλλιτέχνη, αλλά και η επικοινωνία του με το κοινό, έδιναν τον τόνο του γεγονότος.
Πρόκειται για μια νοσταλγική υπενθύμιση που μεταφέρει το φιλμ με αυθεντικότητα, αν και ορισμένες φορές είναι ορατή η επεξεργασία, όπως και τα κλισέ του νέου αυτού κινηματογραφικού είδους. Αυτά όμως είναι μάλλον λεπτομέρειες για τους φανατικούς του πρόωρα χαμένου Ελληνοκυπρίου τραγουδιστή.
Πριν από τη συναυλία προηγείται η μικρού μήκους ταινία «Finding Faith», που γύρισε η κόρη του Πολ ΜακΚάρτνεϊ, Μαίρη, ένα ξεχωριστό αρχειακό υλικό που πλαισιώνει την περίοδο δημιουργίας του «Faith», με τη φωνή του Μάικλ να ακούγεται πάνω σε αρχειακές εικόνες, ακυκλοφόρητες φωτογραφίες του Χερμπ Ριτς και παρασκήνια από τα γυρίσματα του βίντεο κλιπ του ομώνυμου άλμπουμ.
Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες:
Κράκεν: Το τέρας των βυθών
(«Kraken») Ταινία τρόμου νορβηγικής παραγωγής του 2026, που ακολουθεί τις κλασικές συνταγές του Χόλιγουντ και συνδυάζει το θρίλερ και τον φόβο που προκαλεί το μυθικό Κράκεν με την οικολογική ανησυχία από τις παρεμβάσεις του ανθρώπου.
Αναδεικνύοντας τα παγωμένα τοπία της Νορβηγίας και με μια καθαρή, υψηλής ευκρίνειας εικόνα, ο σκηνοθέτης Πολ Όιε στήνει ένα καλογυρισμένο φιλμ, που όμως βρίθει από κλισέ και μοιάζει πολλές φορές με φωτοτυπία διάσημων αμερικανικών παραγωγών.
Ο προβληματισμός, ακόμη και για μια χώρα που φημίζεται — μάλλον καθ’ υπερβολήν — για την προστασία του περιβάλλοντος, έχει το ενδιαφέρον του, καθώς το κέρδος και η υπερεκμετάλλευση της φύσης, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν έχουν πλέον όρια και σύνορα.
Στο βαθύτερο φιόρδ της Νορβηγίας, μια θαλάσσια βιολόγος καλείται να διερευνήσει τη σύνδεση ανάμεσα σε μια σειρά από μυστηριώδη φαινόμενα και μια νέα ηχητική τεχνολογία που χρησιμοποιείται στην τοπική ιχθυοκαλλιέργεια. Οι ανεξήγητοι θάνατοι αποκαλύπτουν μια τρομακτική αλήθεια: η τεχνολογία έχει ξυπνήσει τον μυθικό Κράκεν, ένα αρχαίο τέρας των βυθών που επιστρέφει για να διεκδικήσει ξανά τη θάλασσα.
Πρωταγωνιστούν οι Σάρα Χοράμι, Μίκελ Μπρατ Σίλσετ, Έιβιντ Μπράντζεγκ, Τζένι Έβενσεν κα.
Μικροί ήρωες
(«Les Légendaires») Κινηματογραφική μεταφορά της δημοφιλούς γαλλικής σειράς κόμικς του Πατρίκ Σομπράλ, σε μια όχι και τόσο πετυχημένη προσπάθεια να βάλει το παιδικό κοινό στο σύμπαν των «Μικρών Ηρώων» και πιθανώς να ανοίξει λογαριασμό σε ένα animation φραντσάιζ.
Οι ατρόμητοι εξερευνητές και οι πιο γενναίοι ήρωες της εποχής τους, εξαιτίας μιας τρομερής κατάρας, ξαναγίνονται παιδιά μόλις 10 ετών! Ο Νταναέλ, η Τζαντίνα, ο Γκριφ, η Σίμι και ο Ράζια πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους, να ξεπεράσουν τους φόβους τους και να νικήσουν τον κακό μάγο Ντάρκαλ.
Το ψηφιακό animation προβάλλεται μεταγλωττισμένο στα ελληνικά με τις φωνές των Γιώργου Φασουλά, Χάρις Παγωνίδου, Μάριου Μαριόλου, Αιμιλιανή Σταυριανίδου, Νίκου Ιατρού κα.
Οι Δαιμονισμένες
(«The Devils») Η αμφιλεγόμενη ταινία του Κεν Ράσελ, ενός από τους πιο προκλητικούς Βρετανούς σκηνοθέτες, που είχε σοκάρει το κοινό πριν 55 χρόνια για το θέμα της και κυρίως για την προκλητική σκηνοθετική της προσέγγιση, επιστρέφει σε αποκατεστημένη έκδοση 4Κ και χωρίς τις περικοπές που είχαν επιβληθεί κατά την αρχική της κυκλοφορία.
Ο Ράσελ («Ανεξέλεγκτες Καταστάσεις», «Νύχτες της Τσάινα Μπλου») υπογράφει ένα βέβηλο, ωμό, ζοφερό, αξιομνημόνευτο φιλμ γύρω από τη θρησκευτική μισαλλοδοξία, τη σεξουαλική καταπίεση και τη βιαιότητα της εξουσίας.
Στη Γαλλία του 17ου αιώνα, ο καθολικός ιερέας Ουρμπέν Γκραντιέ βρίσκεται στο επίκεντρο μιας επικίνδυνης σύγκρουσης ανάμεσα στην πολιτική και τη θρησκευτική εξουσία. Καθώς αντιστέκεται στις επιδιώξεις του πανίσχυρου και διεφθαρμένου καρδινάλιου Ρισελιέ, γίνεται στόχος κατηγοριών για μαγεία από μια σεξουαλικά καταπιεσμένη καλόγρια.
Ολίβερ Ριντ και Βανέσα Ρεντγκρέιβ δίνουν τα ρέστα τους στους δύο πρωταγωνιστικούς ρόλους, ενώ δίπλα τους ξεχωρίζουν οι Ντάντλεϊ Σάτον, Μαξ Έιντριαν, Μάικλ Γκόθαρντ, Τζέμα Τζόουνς και Μάρεϊ Μέλβιν.
Χάρης Αναγνωστάκης
Φωτογραφία από την ταινία «Θάλασσα από Γυαλί» – Πηγή Φωτογραφίας: Weirdwave
