Μια αλλαγή που πέρασε σχετικά αθόρυβα στον νέο προϋπολογισμό της Βουλής προκαλεί εύλογα ερωτήματα για τον τρόπο στελέχωσης των βουλευτικών γραφείων.
Από την 1η Ιανουαρίου 2027, κάθε βουλευτής θα μπορεί να απασχολεί τρεις μετακλητούς συνεργάτες αντί για δύο, ενώ οι προβλεπόμενες θέσεις των αποσπασμένων δημοσίων υπαλλήλων μειώνονται από τρεις σε δύο.
Ο συνολικός αριθμός των συνεργατών παραμένει ίδιος. Εκείνο που αλλάζει είναι η αναλογία τους, καθώς δίνεται μεγαλύτερο περιθώριο για προσλήψεις προσώπων που επιλέγονται απευθείας από τους βουλευτές, περιορίζοντας αντίστοιχα τη συμμετοχή υπαλλήλων της δημόσιας διοίκησης.
Ως αιτιολογία προβάλλεται η δυσκολία που αντιμετωπίζουν κυρίως τα μικρότερα κόμματα να βρουν δημόσιους υπαλλήλους πρόθυμους να αποσπαστούν. Αντί, όμως, να εξεταστούν τρόποι αντιμετώπισης αυτής της δυσκολίας, επιλέγεται η αύξηση των θέσεων μετακλητών συνεργατών.
Η επιλογή αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία αν αναλογιστεί κανείς ότι οι αποσπασμένοι υπάλληλοι συχνά διαθέτουν πολυετή εμπειρία, γνωρίζουν τις διαδικασίες της δημόσιας διοίκησης και μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στη λειτουργία ενός βουλευτικού γραφείου. Αντίθετα, οι μετακλητοί προσλαμβάνονται με βασικό κριτήριο την εμπιστοσύνη του πολιτικού προσώπου, χωρίς ανταγωνιστική διαδικασία επιλογής. Αυτό δεν σημαίνει ότι στερούνται προσόντων, αναδεικνύει όμως την ανάγκη για μεγαλύτερη διαφάνεια.
Ας μιλήσουμε λοιπόν για αξιοκρατία. Όταν αυξάνονται οι θέσεις που καλύπτονται με προσωπική πολιτική επιλογή, είναι απαραίτητο να υπάρχουν σαφή κριτήρια και προσόντα. Διαφορετικά, δημιουργείται εύλογος προβληματισμός για το κατά πόσο προτεραιότητα έχουν οι πραγματικές ανάγκες των γραφείων ή η διεύρυνση της δυνατότητας επιλογής πολιτικών συνεργατών.
Την ίδια στιγμή, δεν έχει αποσαφηνιστεί τι θα ισχύσει για όσους υπηρετούν ήδη ως αποσπασμένοι στα βουλευτικά γραφεία, ούτε έχει παρουσιαστεί αναλυτικά η οικονομική επίπτωση της νέας ρύθμισης.
Ασφαλώς, οι βουλευτές χρειάζονται συνεργάτες που εμπιστεύονται και μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του έργου τους. Η ανάγκη αυτή, ωστόσο, δεν αρκεί από μόνη της για να δικαιολογήσει οποιαδήποτε αλλαγή στον τρόπο στελέχωσης.
