Η ιατρική γλώσσα των αρχαίων Ελλήνων περιλαμβάνει όρους που, αν και προέρχονται από το καθημερινό λεξιλόγιο, έχουν αποκτήσει νέα σημασία μέσω της ιατρικής κοινότητας, κυρίως από τους υποστηρικτές της ιπποκρατικής διδασκαλίας. Αυτοί οι όροι, με συμβατικό χαρακτήρα, διευκόλυναν την επικοινωνία μεταξύ των ιατρών. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το ρήμα ελπίζω, το οποίο χρησιμοποιούνταν για να δηλώσει την ασφαλή πρόβλεψη της πορείας μιας νόσου, μεταβαίνοντας από την έννοια του συναισθήματος στην καθαρή νόηση.
Επιπλέον, παραδείγματα όπως τα ουσιαστικά φύσις και πρόφασις αναφέρονται στο φυσικό αίτιο ενός νοσήματος, ενώ το ρήμα προσδέχομαι απέκτησε παρόμοια σημασία με το ελπίζω. Αυτή η σημασιακή εξέλιξη συνδέεται με το επίθετο προσδόκιμος, που αναφέρεται σε κάτι αναμενόμενο, όπως το προσδόκιμο ζωής.
Αξιοσημείωτο είναι ότι ήδη από τον 2ο αιώνα μ.Χ., ο Γαληνός, γνωστός ως πατέρας της φαρμακευτικής, χρησιμοποιούσε τους όρους ελπίζω και προσδέχομαι ως συνώνυμους, δείχνοντας τη σημασία αυτών των εννοιών στην ιατρική πρακτική.
*Στη φωτογραφία του άρθρου απεικονίζεται ο Γαληνός, ο σπουδαίος ιατροφιλόσοφος του 2ου αιώνα μ.Χ., γνωστός και ως πατέρας της φαρμακευτικής.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
