Η 52η επέτειος του πραξικοπήματος των Απριλιανών στην Κύπρο μας καλεί να αναλογιστούμε τις συνέπειες εκείνων των γεγονότων. Σήμερα, δημοσιεύω ένα απόσπασμα από την ιδιωτική μου αλληλογραφία σχετικά με το Κυπριακό.
Η ανταλλαγή ηλεκτρονικών επιστολών που είχα με τον αδελφό μου, δικηγόρο και μελετητή της ελληνικής ιστορίας, προήλθε από το άρθρο μου «Πού κείται τελικά η Κύπρος;», το οποίο δημοσιεύθηκε στο in στις 4 Μαρτίου 2026. Εκείνη την περίοδο, η ελληνική στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο ήταν στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης.
Ο αδελφός μου εξέφρασε τεκμηριωμένες αντιρρήσεις για τις απόψεις που παρουσίασα, συμπεριλαμβανομένου του διαγγέλματος του Κωνσταντίνου Καραμανλή το Δεκαπενταύγουστο του 1974, κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής. Ανταπάντησα καταρρίπτοντας τα επιχειρήματά του.
Στο απόσπασμα που του έστειλα, υπογράμμισα ότι τα επιχειρήματά του δεν είναι συντριπτικά. Επίσης, επεσήμανα ότι η φράση «η Κύπρος κείται μακράν» είναι ένα εφεύρημα που δεν έχει ιστορική βάση. Ο Καραμανλής αναγνώρισε την απόσταση, αλλά αυτή δεν αλλάζει την πραγματικότητα.
Η ιστορία δείχνει ότι τα γεγονότα προηγήθηκαν του Καραμανλή, με την τουρκική παρουσία να έχει ήδη εγκατασταθεί. Οι δικτάτορες ήταν αυτοί που άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου, με τις πράξεις τους να έχουν ανεπανόρθωτες συνέπειες για την Κύπρο.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
