Υπάρχει ένα αδιόρατο νήμα που συνδέει το πλάνο ψήλωμα του κισσού (του Δροσίνη) με την Παρουσία αγγέλων εντός ατμομηχανής (του Εμπειρίκου). Αυτό το νήμα μας οδηγεί σε μια σοφή νομοτέλεια που μεταμορφώνει το δροσερό κορίτσι του έρωτά μας σε ώριμη γυναίκα, χωρίς να θίγει το πρώτο μας αίσθημα.
Όταν αρχίσαμε να γράφουμε, οι περισσότεροι ήμασταν παιδιά του Δημοτικού και δεν είχαμε ακούσει ονόματα όπως του Ρεμπώ ή του Πάουντ, ούτε είχαμε διαβάσει στίχους από Καβάφη ή Σεφέρη. Για εμάς, ποίηση σήμαινε Στέφανος Μαρτζώκης και Ιωάννης Πολέμης, Νικόλαος Πετμεζάς-Λαύρας και Στέλιος Σπεράντζας. Τα ποιήματά τους ήταν αυτά που συναντούσαμε στα αναγνωστικά και απαγγέλλαμε στις γιορτές, γεμίζοντας το παιδικό μας στήθος με συναισθήματα.
Καθώς τα παιδιά μπορούν να λατρεύουν ή να απορρίπτουν με πάθος, οι ποιητές αυτοί μας στοίχειωναν στα πρώτα μας φιλόδοξα γραψίματα, ενώ το έργο τους μας ενέπνευσε να προσπαθήσουμε να συντονίσουμε τις λέξεις με την αόρατη μπάντα που παιάνιζε μέσα μας ιάμβους και αναπαίστους.
Ατελείωτες ώρες κλειδωμένοι στα παιδικά μας δωμάτια, αφήνοντας πίσω τα σχολικά διαβάσματα, ή άγρυπνοι σε ώρες ησυχίας, παλεύαμε να βρούμε λογικά προσχήματα για να συνδυάσουμε μια ράχη με ένα βατράχι, τον φεγγοβόλο ήλιο με το βασίλειο των ονείρων, δημιουργώντας ιστορίες με διδακτικά επιμύθια.
Πολλοί γράφαμε στίχους για τον ξεσηκωμό του ’21 και για το έπος του ’40, με δάκρυα να στάζουν στη σελίδα, για τη Γαλανόλευκη και την Ανάσταση του Κυρίου.
Ορισμένοι παρουσίαζαν τα γραπτά τους στους γονείς και δασκάλους για να λάβουν ενθάρρυνση, ενώ οι πιο τολμηροί τα διάβαζαν μπροστά στους συμμαθητές τους, εισπράττοντας θαυμασμό ή χλεύη.
Με την πάροδο του χρόνου, οι φίλοι μας άφηναν την ποίηση για να κυνηγήσουν άλλες νίκες, καθώς οι υποχρεώσεις και οι φροντιστήρια κυριαρχούσαν στη ζωή τους.
Όσοι συνεχίσαμε, το κάναμε κυρίως επειδή δεν ήμασταν άσσοι στα σπορ, ούτε μαγευτικοί μουσικοί. Η ποίηση υπήρξε η μυστική εκδίκηση απέναντι σε μια πραγματικότητα που πλήγωνε, μια φυγή και αναχώρηση.
Με τόσο ελάχιστα πρότυπα και κίνητρα, πολλοί από εμάς πατήσαμε σε αυτή την άγνωστη γη, ανίδεοι για τις πηγές και τις κορφές της, ανυποψίαστοι για τα θηρία που κρύβονταν.
Νομίσαμε ότι είχαμε φτάσει σε εδάφη που γνωρίζαμε, όμως ήμασταν ήδη σε μια νέα ήπειρο.
*Κείμενο του ποιητή Αντώνη Φωστιέρη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Σελίδες των εκδόσεων Καστανιώτη το χειμώνα του 1996, με τίτλο Η πορεία των γεγονότων.
Στη φωτογραφία του άρθρου, ο Αντώνης Φωστιέρης στον τόπο καταγωγής του, την Αμοργό, πριν από πέντε καλοκαίρια.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
