Η μνήμη της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974 παραμένει έντονη, με τον αντίκτυπο της να είναι εμφανής μέχρι σήμερα.
Η είδηση της εισβολής, η Επιστράτευση και οι διαδηλώσεις μετά την πτώση της Χούντας, συνοδεύονται από εικόνες προσφύγων και αγωνία για τους αγνοούμενους. Η διεθνής κοινότητα, περιλαμβανομένων των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ, φέρει ευθύνες για την ανοχή της απέναντι σε αυτή τη βάναυση παραβίαση του διεθνούς δικαίου.
Η οργή της κοινωνίας εστιάζει και στην ελληνική πλευρά, καθώς η Χούντα προχώρησε σε πραξικόπημα κατά του δημοκρατικά εκλεγμένου προεδρικού ηγέτη Αρχιεπισκόπου Μακάριου, δίνοντας την αφορμή για την τουρκική εισβολή. Αυτή η κατάσταση οδήγησε σε δύο φάσεις της εισβολής, τον Αττίλα 1 και 2, που εδραίωσαν τη διχοτόμηση του νησιού.
Σήμερα, 52 χρόνια μετά, η Κυπριακή Δημοκρατία έχει προοδεύσει, αλλά η κατάσταση παραμένει τεταμένη. Η διχοτόμηση του νησιού είναι μια ανοιχτή πληγή που συνεχίζει να επηρεάζει την εθνική ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της χώρας.
Πρέπει να αντισταθούμε στην αμνησία και να θυμόμαστε ότι το Κυπριακό δεν είναι απλώς μια ελληνοτουρκική διαφορά, αλλά μια παράνομη κατοχή κυρίαρχου κράτους. Οποιαδήποτε λύση που οδηγεί σε διχοτόμηση θα δικαιώσει την εισβολή και θα παραβιάσει το διεθνές δίκαιο.
Η λύση του Κυπριακού πρέπει να είναι μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία με ενιαία διεθνή παρουσία, και η ελληνική διπλωματία οφείλει να ενσωματώσει το Κυπριακό σε κάθε διαπραγμάτευση στην Ευρώπη και το ΝΑΤΟ. Η ιστορία δεν πρέπει να ξεχνιέται, καθώς η πατρίδα μας δεν χρειάζεται άλλες τραγωδίες.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
