Πολλοί γονείς έχουν στο μυαλό τους την εικόνα του δικού τους γονιού σκυμμένου πάνω από το τετράδιο, να διορθώνει, να ρωτάει και να εξηγεί ξανά τα κλάσματα. Αυτή η βοήθεια, όμως, μπορούσε πολύ εύκολα να μετατραπεί σε καθημερινή ταλαιπωρία και για τις δύο πλευρές.
Πολλοί γονείς νιώθουν ότι η παρουσία τους στη μελέτη του παιδιού είναι σχεδόν αναπόφευκτη. Συχνά λένε πως η εργασία που γυρίζει από το σχολείο στο σπίτι είναι τόσο απαιτητική, ώστε ένα μικρότερο παιδί δυσκολεύεται να τη διαχειριστεί μόνο του. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι την ευθύνη έχουν οι εκπαιδευτικοί, που καλούνται να καλύψουν την ύλη και να ανταποκριθούν στις διαφορετικές ανάγκες μιας ολόκληρης τάξης.
Στην πραγματικότητα, το ότι ένας γονιός καταλήγει πάνω από το τετράδιο του παιδιού του ξεκινά από μια απλή ανάγκη: να σταθεί δίπλα του σε αυτό το νέο, συναρπαστικό ταξίδι στη γνώση και να του δώσει όση βοήθεια και όσα εφόδια μπορεί, ειδικά στα πρώτα σχολικά χρόνια. Η πρόθεση αυτή είναι θετική, αλλά υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην υποστήριξη και στην ανάληψη της διαδικασίας από τον γονέα.
Η American Academy of Pediatrics τονίζει ότι η σχολική εργασία παραμένει ευθύνη του παιδιού, ενώ ο γονιός έχει ρόλο να δημιουργεί τις συνθήκες για να την ολοκληρώσει. Το ζητούμενο δεν είναι μόνο να τελειώσει η άσκηση για την επόμενη μέρα, αλλά το παιδί να μάθει σταδιακά να οργανώνεται, να διαχειρίζεται τον χρόνο του και να αποκτήσει την αυτονομία που θα χρειαστεί σε όλη τη σχολική του πορεία.
Δεν υπάρχει μία σωστή ώρα διαβάσματος για όλα τα παιδιά. Κάποια θέλουν να ξεκινούν αμέσως μόλις επιστρέψουν από το σχολείο, ενώ άλλα χρειάζονται πρώτα φαγητό, ξεκούραση ή λίγη κίνηση. Το σημαντικό είναι να παρατηρήσουμε πότε συγκεντρώνεται καλύτερα το παιδί και να διαμορφώσουμε γύρω από αυτή την ώρα μια σχετικά σταθερή ρουτίνα.
Όταν το διάβασμα δεν εμφανίζεται κάθε απόγευμα σαν καινούργια απαίτηση, αλλά ως σταθερό κομμάτι της ημέρας, χρειάζεται λιγότερη ενέργεια και λιγότερη γκρίνια για να ξεκινήσει. Η προβλεψιμότητα περιορίζει και τη συνεχή διαπραγμάτευση μέσα στο σπίτι.
Όταν το παιδί κολλάει σε μια άσκηση, το πρώτο ένστικτο είναι να του δείξουμε αμέσως τη λύση. Πιο χρήσιμο, όμως, είναι να το βοηθήσουμε να βρει το επόμενο βήμα: τι ζητά ακριβώς η άσκηση, πού πιστεύει ότι μπερδεύτηκε, υπάρχει κάτι αντίστοιχο στο βιβλίο; Έτσι λειτουργούμε ως στήριξη και όχι ως συμμαθητής.
Ένα λάθος που μπορεί να εντοπίσει και να διορθώσει ο εκπαιδευτικός είναι συχνά πιο ωφέλιμο από μια άψογη εργασία που στην πράξη δεν ολοκλήρωσε μόνο του το παιδί.
Μπροστά σε πέντε μαθήματα, ένα παιδί μπορεί να νιώσει πως έχει απέναντί του ένα βουνό από υποχρεώσεις. Εκεί η βοήθεια μπορεί να γίνει πρακτική: τι πρέπει να γίνει σήμερα, τι είναι πιο δύσκολο, από πού θέλει να ξεκινήσει; Ένα μικρό πλάνο με σύντομα διαλείμματα, όπου χρειάζονται, κάνει τον φόρτο πιο διαχειρίσιμο και μαθαίνει στα παιδιά να οργανώνουν τις υποχρεώσεις τους, να βάζουν προτεραιότητες και να αντιμετωπίζουν μια απαιτητική εργασία βήμα βήμα.
Στα μεγαλύτερα παιδιά, αυτή η ευθύνη μεταφέρεται σταδιακά και δεν είναι ο γονιός εκείνος που φτιάχνει κάθε μέρα το πρόγραμμα, αλλά εκείνος που τα μαθαίνει πώς να το δημιουργούν.
Το «βαριέμαι» δεν σημαίνει πάντα απλώς τεμπελιά. Ένα παιδί μπορεί να δυσκολεύεται να κατανοήσει την ύλη, να φοβάται ότι θα αποτύχει, να είναι πολύ κουρασμένο ή να έχει συνδέσει το διάβασμα με καθημερινή ένταση. Αν η μελέτη διαρκεί συστηματικά υπερβολικά πολύ, προκαλεί έντονες αντιδράσεις ή το παιδί δείχνει ότι δεν ξέρει πώς να ολοκληρώσει εργασίες που αντιστοιχούν στην ηλικία του, έχει σημασία να μιλήσουμε στον δάσκαλό του.
Στόχος δεν είναι να γίνεται κάθε απόγευμα εύκολο, αλλά το παιδί να αποκτά σταδιακά έναν τρόπο μελέτης χωρίς να χρειάζεται για πάντα καθοδήγηση.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
