Η αίσθηση της ενοχής για την παραγωγικότητα έχει γίνει καθημερινότητα, στερώντας μας τον ελεύθερο χρόνο. Κάθε στιγμή, ακόμη και οι προσωπικές μας στιγμές χαλάρωσης, μετατρέπονται σε ευκαιρίες για εργασία ή αυτοβελτίωση.
Στην παιδική ηλικία, η χαρά και το παιχνίδι είναι αυτονόητα, αλλά καθώς μεγαλώνουμε, η παραγωγικότητα αρχίζει να υπερτερεί της ξεκούρασης και της διασκέδασης.
Πολλοί ενήλικες μεγαλώνουν με την πεποίθηση ότι:
ο ελεύθερος χρόνος πρέπει να είναι χρήσιμος,η ξεκούραση είναι ένδειξη τεμπελιάς,η διασκέδαση πρέπει να κερδίζεται,η συνεχής απασχόληση ισοδυναμεί με επιτυχία.
Αυτή η κατάσταση συνδέεται με το φαινόμενο της ενοχής παραγωγικότητας, που προκύπτει όταν κάποιος δεν είναι παραγωγικός.
Ακόμη και στις στιγμές ξεκούρασης, πολλοί δυσκολεύονται να χαλαρώσουν, καθώς ο εγκέφαλος παραμένει σε κατάσταση εγρήγορσης.
Η καθημερινότητα, γεμάτη από πίεση, προθεσμίες και οικονομικές ανησυχίες, οδηγεί τον εγκέφαλο σε λειτουργία επιβίωσης. Το χρόνιο στρες επηρεάζει:
τη διάθεση,τη δημιουργικότητα,την αυθορμησία,την κοινωνικότητα,ακόμη και την ικανότητα να νιώθουμε ευχαρίστηση.
Η παρατεταμένη έκθεση στην κορτιζόλη μπορεί να μειώσει τη δραστηριότητα του συστήματος ανταμοιβής του εγκεφάλου, κάνοντάς μας να δυσκολευόμαστε να βιώσουμε χαρά σε δραστηριότητες που παλιότερα απολαμβάναμε.
Αυτή η κατάσταση οδηγεί σε έλλειψη διάθεσης, συνεχόμενη κούραση και αναβολή ευχάριστων δραστηριοτήτων.
Στην έρευνα, τα κυριότερα εμπόδια στη διασκέδαση εντοπίζονται στο οικονομικό κόστος, την έλλειψη χρόνου και τις επαγγελματικές υποχρεώσεις. Αυτή η εικόνα αντικατοπτρίζει τη σύγχρονη κουλτούρα υπερφόρτωσης.
Ο εγκέφαλος του σύγχρονου ανθρώπου δέχεται καθημερινά τεράστιο αριθμό ερεθισμάτων, όπως ειδοποιήσεις, emails και κοινωνικά δίκτυα, οδηγώντας σε γνωστική υπερφόρτωση και πνευματική εξάντληση.
Η χαρά απαιτεί συνειδητή προτεραιοποίηση. Οι ειδικοί προτείνουν:
μικρές καθημερινές στιγμές ευχαρίστησης,προγραμματισμένο ελεύθερο χρόνο,κοινωνικές δραστηριότητες χωρίς παραγωγικό στόχο,χόμπι και φυσική δραστηριότητα.
Το παιχνίδι δεν είναι μόνο παιδική ανάγκη, αλλά και βασικός μηχανισμός ψυχικής αποσυμπίεσης για όλες τις ηλικίες. Χωρίς στιγμές χαράς και παιχνιδιού, το νευρικό σύστημα παραμένει σε κατάσταση πίεσης.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
