Η φοιτητική ζωή φέρνει και τα πρώτα σοβαρά μαθήματα ενηλικίωσης. Και συχνά αρχίζουν τη στιγμή που ανοίγεις το ψυγείο και διαπιστώνεις ότι κανείς δεν έχει αγοράσει γάλα.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση στη ΔΕΘ — Δείτε το videoWelcome στη συγκατοίκηση!
Ένα σπίτι, τρία άτομα, ένα μπάνιο και ένα ψυγείο που μέσα σε περίπου δύο εβδομάδες έχει αποκτήσει δικό του σύστημα οργάνωσης. Το πάνω ράφι ανήκει σε έναν, το κάτω σε άλλον και το συρτάρι των λαχανικών στον τρίτο. Μέχρι να εμφανιστεί ένα ορφανό τάπερ με γεμιστά, οπότε ξεκινά η ενδελεχής έρευνα.
Ποιος το έβαλε; Πότε; Και, κυρίως, μπορούμε να φάμε όλοι από δαύτο;
Η συγκατοίκηση είναι από τα μεγαλύτερα φοιτητικά experiments, αν όχι challenges. Ιδίως σε μια εποχή που το να πληρώνεις μόνος σου ένα σπίτι μπορεί να μοιάζει περισσότερο με οικονομική άσκηση υψηλού κινδύνου παρά με αυτονόητο βήμα ανεξαρτησίας. Η λύση είναι να μοιράζεσαι το νοίκι και μαζί του όλα όσα δεν είχες υπολογίσει, επειδή μέχρι τότε κάποιος άλλος φρόντιζε για σένα.
Όπως το ποιος θα πλύνει τα πιάτα.
Γιατί υπάρχει πάντα ένας συγκάτοικος που τα πλένει αμέσως, ένας που τα αφήνει για λίγο και ένας τρίτος που πιστεύει ότι, αν περιμένει αρκετά, θα πλυθούν από μόνα τους.
Δεν θα πλυθούν.
Το ίδιο συμβαίνει και με τα σκουπίδια. Κάποια στιγμή η σακούλα γεμίζει τόσο πολύ που μοιάζει να έχει αποκτήσει προσωπικότητα και σχεδόν να ζητάει κάποιος να την απομακρύνει. Κι όμως, κανείς δεν την κατεβάζει, ενώ όλοι την κοιτάζουν. Όλοι ξέρουν ότι κάτι πρέπει να γίνει, αλλά κανείς δεν μιλάει. Είναι η πιο αμήχανη σιωπή μετά το ποιος έφαγε το τελευταίο κομμάτι πίτσα;.
Ο άγραφος κώδικας του ψυγείου
Στη συγκατοίκηση, το κοινόχρηστο είναι μια λέξη με πολύ συγκεκριμένα όρια.
Τα καθαριστικά: Κοινά.
Το αλάτι; Κοινό.
Το λάδι; Μάλλον κοινό.
Το ψωμί; Εξαρτάται.
Το τελευταίο κομμάτι γραβιέρας; Προσωπική περιουσία.
Οι κανόνες του ψυγείου μπορεί να μην έχουν γραφτεί ποτέ, όμως όλοι τους ξέρουν. Όπως ξέρουν και τον κανόνα των επισκεπτών: το ένα θα έρθει ένας φίλος για λίγο μπορεί να σημαίνει οτιδήποτε, από έναν άνθρωπο με laptop μέχρι πάρτι δέκα ατόμων στις 2 το πρωί.
Και εδώ βρίσκεται μία από τις βασικές προκλήσεις της συγκατοίκησης: δεν χρειάζεται να είστε ίδιοι, αλλά σίγουρα χρειάζεται να μη θεωρεί ο ένας ότι το σπίτι είναι αποκλειστικά δικό του.
Ένας μπορεί να κοιμάται στις 23:00, ο άλλος να επιστρέφει στις 03:00 και ο τρίτος να έχει αποφασίσει ότι τα ξημερώματα είναι η κατάλληλη ώρα για να βάλει ηλεκτρική σκούπα, γιατί τότε βρήκε χρόνο.
Δεν είναι θέμα χαρακτήρα. Είναι θέμα timing και του πώς για τα κοινά θα συμφωνηθούν κάποια πράγματα από την αρχή.
Το group chat που ξεκινά με Λοιπόν, παιδιά/bro…
Κάθε συγκατοίκηση αποκτά κάποια στιγμή το δικό της group chat και μέσα σε κάθε group chat εμφανίζεται αργά ή γρήγορα το μήνυμα:
Παιδιά, μπορούμε λίγο να προσέχουμε την κουζίνα; Συνήθως ακολουθούν δύο reactions, ένα ναι εννοείται και απόλυτη σιωπή.
Το group chat είναι επίσης το σημείο όπου λύνονται οι μεγάλες κρίσεις: ποιος χρωστάει 2,70 ευρώ για το απορρυπαντικό, ποιος πήρε κατά λάθος τον φορτιστή από το σαλόνι, αν μπορεί να έρθει κόσμος το Σάββατο και ποιος άφησε ανοιχτό το παράθυρο και έφυγε η γάτα.
Η συγκατοίκηση, με άλλα λόγια, είναι ένα crash course στη διπλωματία.
Και ίσως το σημαντικότερο μάθημα είναι ότι, αν δεν είστε ήδη από παλιά, δεν χρειάζεται να γίνετε τώρα κολλητοί. Μπορεί βέβαια να γίνετε, να βγαίνετε μαζί, να μαγειρεύετε, να βλέπετε σειρές και να καταλήξετε στη συνέχεια να είστε φίλοι για χρόνια.
Μπορεί όμως και να είστε απλώς τρεις άνθρωποι που μοιράζονται ένα σπίτι, πληρώνουν τους λογαριασμούς στην ώρα τους και δεν πειράζουν τα πράγματα ο ένας του άλλου.
Και αυτό είναι απολύτως ΟΚ.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, η τέλεια συγκατοίκηση δεν είναι αυτή όπου όλοι συμφωνούν σε όλα, αυτό ξεχάστε το. Είναι αυτή όπου κανείς δεν χρειάζεται να βάλει λουκέτο στο ντουλάπι με τα δημητριακά και κάποιοι βασικοί κανόνες λειτουργίας γίνονται από κοινού κατανοητοί και σεβαστοί.
Και όπου, όταν τελειώσει το γάλα, κάποιος θα πάρει καινούργιο χωρίς να χρειαστεί συνέλευση πολυκατοικίας.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
