Το ερώτημα δεν είναι γιατί εξεγείρονται οι νέοι, αλλά γιατί δεν εξεγείρονται πιο συχνά. Τι σημαίνει σήμερα να είσαι 15-25 ετών, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, σε κάποιο ΙΕΚ ή ήδη στην εργασία;
Σημαίνει να αντιμετωπίζεις ένα σχολείο σε βαθιά κρίση, υποστελεχωμένο, συχνά αποκομμένο από την πραγματικότητα και αμήχανο ως προς το αν μπορεί να σε προετοιμάσει για έναν κόσμο όλο και πιο περίπλοκο και ανασφαλή.
Σημαίνει επίσης να βρίσκεσαι σε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο υποχρηματοδοτημένο και στοχοποιημένο, που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην παραγωγή γνώσης, έρευνας και εξειδίκευσης και στις παθογένειες μιας κοινωνίας και οικονομίας που συχνά ανταμείβουν περισσότερο την αρπαχτή παρά τη δημιουργικότητα.
Η βασική προοπτική που σου προσφέρεται, τουλάχιστον σε πρώτη φάση, δεν είναι να βρεις δουλειά ανάλογη με τις γνώσεις και τις δεξιότητές σου, αλλά στην καλύτερη περίπτωση μια θέση στον ευρύτερο χώρο των υπηρεσιών ή, απλά, να κάνεις σεζόν.
Και την ίδια στιγμή να βλέπεις ότι δεν αντιμετωπίζεσαι ως το μέλλον ή η ελπίδα της κοινωνίας, αλλά ως πρόβλημα και επιπλέον έξοδο, να θεωρείσαι εξ ορισμού παραβατικός, να σε στραβοκοιτάνε τα όργανα της τάξης και, αν τολμήσεις να διαμαρτυρηθείς και να διεκδικήσεις, να βρίσκεσαι αντιμέτωπος με κλομπ και δακρυγόνα.
Να είσαι 16 ή 20 χρονών και να ξέρεις ότι όταν φτάσεις τα 45 έτη μεγάλες περιοχές του πλανήτη θα είναι κυριολεκτικά αβίωτες, γιατί παρά τις υποκριτικές διακηρύξεις, τίποτα δεν γίνεται για να ανακοπεί η κλιματική καταστροφή.
Να βλέπεις πολιτικές ελίτ και παγκόσμιες ηγεσίες να διαμορφώνουν έναν κόσμο όλο και πιο διαιρεμένο, όλο και πιο βίαιο, όλο και πιο επικίνδυνο, έναν κόσμο όπου είναι πολύ πιθανό να σου ζητήσουν να πολεμήσεις σε πολέμους για τους οποίους κανείς δεν σε ρώτησε αν συμφωνείς.
Να ζεις σε μια κοινωνία που γερνάει δραματικά και, αντί να επενδύει στη νεολαία, να κάνει το ακριβώς αντίθετο: να την αντιμετωπίζει ως βάρος, κόστος, μπελά και ενόχληση.
Αν τα δούμε όλα αυτά, αντιλήψεις και καταστάσεις που ισχύουν για όλη την Ευρώπη και όχι μόνο για τη Γαλλία, τότε γίνεται σαφές ότι το ζήτημα δεν είναι γιατί εξεγείρεται η νεολαία, αλλά γιατί δεν εξεγείρεται ακόμη περισσότερο, ακόμη πιο έντονα, ακόμη πιο μαζικά, ακόμη πιο εκρηκτικά.
Γι’ αυτό και σήμερα παίρνουν σκυτάλη οι φοιτητικοί σύλλογοι της Αθήνας, ενώ και στην Ισπανία οι νέοι βγήκαν ήδη στους δρόμους επειδή είδαν τους ανθρώπους που πετάνε στο δρόμο, τα funds και οι εφαρμοζόμενες πολιτικές.
Ολοένα και περισσότερο φτιάχνουμε κοινωνίες που δεν προσφέρουν μέλλον στη νεολαία, αλλά, στην ουσία, της λένε: κάτσε καλά, γιατί χάρη σου κάνουμε. Κοινωνίες που, στο όνομα μιας ανάπτυξης που στην πραγματικότητα είναι συνώνυμη της έκρηξης των κοινωνικών ανισοτήτων, της αναξιοκρατίας και του κυνισμού του μεγάλου πλούτου, δεν δίνουν πια ελπίδα αλλά, στην καλύτερη των περιπτώσεων, πιθανότητες επιβίωσης και αυτές ως ατομική πρόκληση και όχι ως εγγυημένο κοινωνικό δικαίωμα.
Κοινωνίες όπου η διαρκής συναλλαγή, επιχειρηματική, πολιτική και πολιτικοεπιχειρηματική, υποκαθιστά κάθε έννοια λογοδοσίας στην κοινωνία, κάνοντας τη δημοκρατία πουκάμισο αδειανό.
Ποτέ δεν κάνουμε τον κόπο να ακούσουμε τι θέλουν οι νέοι, τους οποίους εύκολα απαξιώνουμε λέγοντας ότι δεν διαβάζουν ή ότι είναι κολλημένοι στις οθόνες, την ώρα που στην πραγματικότητα αυτοί που ζουν βουτηγμένοι στην εικονική πραγματικότητα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είναι όσοι γκρινιάζουν για τα προβλήματα της νεολαίας.
Αν τους ακούγαμε, θα βλέπαμε ότι οι νέες και οι νέοι προβληματίζονται και αγωνιούν, ότι έχουν αξίες και ιδανικά, ότι βάζουν την ποιότητα ζωής πάνω από την απλή αύξηση του εισοδήματος, ότι θέλουν πραγματική κοινωνικότητα, ελεύθερο χρόνο και τη δυνατότητα να ζήσουν πραγματικά, αντί να αποδεικνύουν διαρκώς ότι είναι επαρκείς, αλλά και αξιοκρατία και δικαιοσύνη. Θα βλέπαμε επίσης την αγωνία τους όταν συνειδητοποιούν ότι θα δουλεύουν μια ζωή για να ζουν τελικά με δανεικά και χειρότερα από τους γονείς τους, ότι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τον κυνισμό του εργοδότη και του σπιτονοικοκύρη και ότι θα στοχοποιούνται με το παραμικρό.
Οι νέοι που κατεβαίνουν στους δρόμους, που κάνουν καταλήψεις και που συγκρούονται με την αστυνομία δεν είναι παραβατικοί. Παραβατική είναι μια κοινωνία που προσπαθεί καθημερινά να τους κάνει τη ζωή πιο δύσκολη και το μέλλον χειρότερο, μια κοινωνία που έχουν κάθε λόγο να θέλουν να αλλάξουν.
πηγή: in.gr
