Η νέα ετήσια έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Τουρκία στέλνει σαφές μήνυμα στην Άγκυρα, με την τουρκολιβυκό μνημόνιο να βρίσκεται στο επίκεντρο των ευρωπαϊκών αιχμών για τον σεβασμό της κυριαρχίας και του Διεθνούς Δικαίου.
Στην αιχμή της κριτικής βρίσκεται το τουρκολιβυκό μνημόνιο, το οποίο η Κομισιόν χαρακτηρίζει ρητά «άκυρο και ανυπόστατο» (null and void), επισημαίνοντας ότι παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων χωρών και δεν μπορεί να παράγει κανένα έννομο αποτέλεσμα.
Η έκθεση επαναφέρει επίσης το ζήτημα του casus belli που έχει ψηφίσει η τουρκική εθνοσυνέλευση από το 1995, σε περίπτωση που η Ελλάδα ασκήσει το νόμιμο δικαίωμά της να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια. Παράλληλα, οι Βρυξέλλες επικρίνουν τις τουρκικές αξιώσεις για αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών, την εισαγωγή της αναθεωρητικής θεωρίας της «Γαλάζιας Πατρίδας» στα σχολικά εγχειρίδια της γείτονος, αλλά και την τακτική των υπερπτήσεων.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στις τουρκικές παρεμβάσεις για το έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας Κύπρου. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στηλιτεύει την προσπάθεια παρεμπόδισης ενός κρίσιμου ευρωπαϊκού έργου κοινού ενδιαφέροντος. Στο ίδιο πλαίσιο, καταγράφονται αρνητικά οι έντονες αντιδράσεις της Άγκυρας απέναντι σε ελληνικές αμυντικές επιλογές, όπως η ανάπτυξη συστημάτων Patriot στην Κάρπαθο και η μεταστάθμευση F-16 στην Κύπρο, καθώς και οι ενστάσεις της για τον ελληνικό θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό.
Ανυποχώρητη εμφανίζεται η στάση της Κομισιόν και στο Κυπριακό. Η έκθεση απορρίπτει κατηγορηματικά την τουρκική ρητορική περί λύσης «δύο κρατών», ζητά την άμεση ανάκληση των μονομερών τετελεσμένων που επιχειρούνται στην περίκλειστη πόλη των Βαρωσίων και καταδικάζει τις νέες συμφωνίες που συνάπτει η Άγκυρα με το ψευδοκράτος.
Στο τέλος, το κείμενο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σημειώνει ότι η ευθυγράμμιση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής με αυτήν της Ε.Ε. βρίσκεται στο ιστορικό ναδίρ του 4%. Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ότι η όποια ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας περνά μέσα από τον έμπρακτο σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου και της κυριαρχίας των κρατών-μελών.
