Το «μπλε τσουνάμι» έφερε ξανά στο προσκήνιο τη συζήτηση για τη γοητεία στην πολιτική, με τον Ρομπ Σαντ και άλλους Δημοκρατικούς να κερδίζουν έδαφος στις κάλπες. Στις ΗΠΑ, η εικόνα φαίνεται να μετρά ολοένα και περισσότερο, ειδικά όταν συνδυάζεται με πολιτικό μήνυμα και παρουσία.
Σε όλο τον κόσμο, το γεμάτο αυτοπεποίθηση χάρισμα και η γυμνασμένη διάπλαση του «χαμπίμπι» Αμπντούλ Ελ-Σαγέντ, τα κομψά κοστούμια και το χαμόγελο σαν από διαφήμιση οδοντόπαστας του Ζοχράν Μαμντάνι, η νεανική ομορφιά του «επόμενου Μπαράκ Ομπάμα» Τζον Όσοφ και οι κοιλιακοί του δασοπυροσβέστη Σαμ Φόρστανγκ κερδίζουν σε likes, σε προσοχή και σε δημοφιλία. Μόλις πρόσφατα, άρθρο στη Vogue διακήρυξε ότι «ζούμε στη Χρυσή Εποχή των Γοητευτικών Πολιτικών». Όχι πως είχε περάσει και ποτέ.
Οι αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 1960 κρίθηκαν, εν μέρει, από τη σαγήνη. Εκείνη τη χρονιά, ο Τζον Φ. Κένεντι και ο Ρίτσαρντ Νίξον συμμετείχαν στα πρώτα τηλεοπτικά προεδρικά ντιμπέιτ της χώρας, προσφέροντας σε ένα μεγάλο κομμάτι του αμερικανικού κοινού ένα νέο, δελεαστικό κριτήριο αξιολόγησης για τον εν δυνάμει αρχηγό του κράτους.
Στη μία γωνία στεκόταν ο ωχρός και ιδρωμένος Νίξον, ο οποίος αρνήθηκε το μακιγιάζ και την περιποίηση μαλλιών στο πλατό, και στην άλλη ο φρεσκομαυρισμένος, ξεκούραστος και φωτογενής Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι. Λέγεται ότι όσοι άκουσαν την αναμέτρηση από το ραδιόφωνο θεώρησαν πως νίκησε ο Νίξον, ενώ όσοι παρακολούθησαν τη μετάδοση στην τηλεόραση έδωσαν άνετη νίκη στον φιλικό προς τον φακό Κένεντι.
Κάπου 66 χρόνια αργότερα, οι ΗΠΑ εξακολουθούν να είναι μια χώρα εμμονική με την ελκυστικότητα, απλά σήμερα ακόμη περισσότερο από πριν.
Από τους γυμνασμένους «chads» του «looksmaxxing» μέχρι έναν πρόεδρο που σχολιάζει απαξιωτικά την εμφάνιση των άλλων, ανδρών και γυναικών, εκτός κι αν είναι οπίσθια Ρεπουμπλικανικής δυναμικής.
Επομένως, ίσως να μην αποτελεί μεγάλη έκπληξη το γεγονός ότι σε αυτές τις ενδιάμεσες εκλογές και μετά τον θρίαμβο του Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη, οι γοητευτικοί πολιτικοί μετράνε νίκες.
Ο θρίαμβος του Αμπντούλ Ελ-Σαγέντ, του Δημοκρατικού από το Μίσιγκαν, του οποίου η «στολή» της προεκλογικής εκστρατείας —όσο όριζε ως σημαία του την απομάκρυνση των ξένων συμφερόντων από την πολιτική— ήταν στενά μπλουζάκια με V λαιμόκοψη, είναι μια μόλις από τις περιπτώσεις που επιβεβαιώνουν τη δυναμική του hotness στην πολιτική.
Ο Όσοφ, ο 39χρονος γερουσιαστής της Τζόρτζια, συζητιέται πολύ για να ηγηθεί της κούρσας των Δημοκρατικών για τις εκλογές του 2028, ο Δημοκρατικός Σοσιαλιστής Τσι Οσέ από το Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης που ασχολείται με το powerlifting σηκώνει τη δημοτικότητά του στα ύψη και στη Μοντάνα, ο σωματώδης δασοπυροσβέστης Σαμ Φόρσταγκ έφερε τη δική του ανατροπή κερδίζοντας την έδρα από τον Ρεπουμπλικανό Άαρον Φλιντ και ο θριαμβευτής στο Τέξας Τζέιμς Ταλαρίκο έχει αναδειχθεί σε «ορισμό του cuteness».
Παράλληλα, στις 3 Νοεμβρίου, ως μέρος του «μπλε τσουνάμι» που έφερε το σέξι πίσω στις κάλπες, ο Δημοκρατικός κυβερνήτης Ρομπ Σαντ στην Αϊόβα ήρθε από την πασαρέλα στα έδρανα, κυριολεκτικά.
Ο 44χρονος πολιτικός αποφοίτησε με πτυχίο Πολιτικών Επιστημών από το Πανεπιστήμιο Μπράουν και με διδακτορικό νομικής (J.D.) από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αϊόβα, ενώ είχε λάβει υποτροφία Τρούμαν και διακριθεί για τη διπλωματική του εργασία.
Η εκστρατεία του για το 2026 επικεντρώθηκε στην καταπολέμηση της διαφθοράς, τη διακομματική συνεργασία, το προσβάσιμο κόστος διαβίωσης και τη δημόσια εκπαίδευση. Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα: διαθέτει επίσης ένα πολύ φωτογενές πρόσωπο.
View this post on Instagram
Ο νεοεκλεγείς κυβερνήτης άλλωστε πλήρωσε τις σπουδές του περπατώντας στα ντεφιλέ του Μιλάνου και του Παρισιού. Με ύψος 1,90 μ., ο νεαρός τότε επίδοξος πολιτικός εργάστηκε ως μοντέλο σε επιδείξεις για πολλούς οίκους, από τους Giuliano Fujiwara και Number (N)ine έως τον οίκο Prada, όταν στις αρχές της δεκαετίας του 2000 εργαζόταν ως μοντέλο έχοντας υπογράψει συμβόλαιο με το κορυφαίο πρακτορείο IMG Models.
Για τους δικούς του λόγους, το παρελθόν του στο μόντελινγκ δεν είναι κάτι για το οποίο αρέσκεται να μιλά ο αρρενωπός νεοεκλεγείς κυβερνήτης, όπως σημείωσε η εφημερίδα New York Times, αλλά σίγουρα προσθέτει μια ιδιαίτερη πινελιά στο βιογραφικό του.
Στις 19 Ιανουαρίου 2004, ο Σαντ έχασε μάλιστα την προκριματική διαδικασία (caucus) της Αϊόβα στο Ντεκόρα, επειδή βρισκόταν στο Μιλάνου κάνοντας μόντελινγκ για ανδρική μόδα. «Έπρεπε να επιλέξω το ένα ή το άλλο», δήλωσε στο Newsweek. «Και επέλεξα να πάω στην Ευρώπη». Χρόνια αργότερα, είναι στην κορυφή.
Αν και η ελκυστικότητα είναι, φυσικά, ένα βαθύτατα υποκειμενικό ζήτημα, αυτή η νέα γενιά πολιτικών αντιπροσωπεύει γενικότερα μια ηλικιακή αλλαγή φρουράς: για να το πούμε απλά, αντικαταστήσαμε τους ηλικιωμένους Baby Boomers με ενέργεια Millennial, σχολιάζει η Vogue.
«Πιστεύω ότι ο κόσμος αναζητά σθεναρούς πολιτικούς που μπορούν να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους, όχι έναν πρόεδρο που αποκοιμιέται στις συσκέψεις ή έναν ηγέτη της Γερουσίας που παγώνει στη μέση μιας πρότασης», είπε από τη μεριά του ο Στιβ Γκραντ, επί χρόνια πολιτικός στρατηγικός αναλυτής.
View this post on Instagram
«Δεν νομίζω ότι πρόκειται τόσο για την κλασική ομορφιά όσο για το τι επικοινωνεί η εμφάνισή τους. Γενικά, οι άνθρωποι ελκύονται περισσότερο από τους ελκυστικούς ανθρώπους. Αλλά θεωρώ ότι μετράει περισσότερο η οπτική τους παρουσία, η οποία μπορεί να εκπέμψει δύναμη, επάρκεια και οργάνωση», πρόσθεσε.
Για τη Λόρεν Καπ, την αναλύτρια ψηφιακής στρατηγικής που συμμετείχε στην εκστρατεία της Κάμαλα Χάρις το 2024, ωστόσο, «η εξωτερική εμφάνιση δεν είναι το παν — δεν είναι ο τρόπος με τον οποίο θα κερδίσουμε».
«Ο κόσμος εστιάζει στα ουσιαστικά ζητήματα· αναζητούν πολιτικές θέσεις και ανθρώπους που μιλούν γι’ αυτές». Παρ’ όλα αυτά, «είναι όφελος αν το πρόσωπο είναι πιο ελκυστικό», παραδέχτηκε. «Ή αν βλέπεις τον εαυτό σου σε αυτούς».
Αν η τηλεόραση εισήγαγε μια νέα, οπτική εποχή για την πολιτική, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την έχουν απογειώσει — η αδιάκοπη ροή βίντεο σύντομης μορφής στα κινητά κάνει το ντιμπέιτ Νίξον-Κένεντι να φαίνεται συγκριτικά απίστευτα γραφικό.
Σήμερα, η άνοδος του σέξι αριστερού πολιτικού σχολιαστή Χασάν Πάικερ έχει μετατραπεί σε εμμονή για την ακροδεξιά. Εν τω μεταξύ, όταν ήρθε στο φως το παρελθόν ενός υποψηφίου των Δημοκρατικών για τη Βουλή στη Νέα Υόρκη ως μοντέλου ρούχων bondage, εκείνος απάντησε στο σκάνδαλο με μια γοητευτική φωτογραφία στους Times.
Αυτές οι προσωπικότητες επενδύουν στη προσήλωση του κοινού στην εμφάνισή τους — και γιατί όχι; Όπως το έθεσε ο Γκραντ αναφερόμενος στους Μαμντάνι, Όσοφ και Ελ-Σαγέντ: «Είναι λες και βγήκαν κατευθείαν από κάστινγκ».
View this post on Instagram
«Πιστεύω ότι είναι εξαιρετικά σημαντικό», είπε στη Vogue ο ενδυματολόγος Μπέιλι Μουν, που έχει στο πελατολόγιό του το ζεύγος Μαμντάνι και την οικογένεια των Μπάιντεν.
«Ζούμε σε μια εποχή όπου η ουσία ενός μηνύματος μπορεί εύκολα να επισκιαστεί από μια viral εικόνα ή ένα κλιπ 10 δευτερολέπτων. Τα ρούχα και η περιποίηση πρέπει να υποστηρίζουν τον άνθρωπο χωρίς να γίνονται τα ίδια η είδηση. Δεν θέλεις τον κόσμο να ασχοληθεί με ένα κακόγουστο ή ρούχο σε λάθος νούμερο. Αλλά ούτε θέλεις να δημιουργήσεις μια εικόνα ενός θύματος των τρεντ, κάτι που θα σχολιαστεί στον ειδησεογραφικό κύκλο». Θυμηθείτε εκείνο το μπεζ κοστούμι του πρώην προέδρου Ομπάμα που προκάλεσε τέτοιο σάλο ώστε απέκτησε τη δική του σελίδα στη Wikipedia.
Ο Γκραντ σπεύδει να σημειώσει ότι η εμφάνιση των γυναικών πολιτικών παρακολουθείται πολύ πιο στενά και κρίνεται αυστηρότερα από εκείνη των ανδρών ομολόγων τους. Εκεί που οι άνδρες δεν χρειάζονται πολλά περισσότερα από ένα καλό κοστούμι, ψυχραιμία και πλούσια μαλλιά για να προβάλουν μια αίσθηση δύναμης ή επάρκειας, οι γυναίκες, όπως λέει, βρίσκονται «σε συνεχή παρακολούθηση».
Σκεφτείτε πώς ορισμένα μέσα υπολόγιζαν το κόστος της προεκλογικής γκαρνταρόμπας της Χίλαρι Κλίντον, ενώ χαρακτήριζαν τις εμφανίσεις της ως πρώτη κυρία «αμελείς». Παρ’ όλα αυτά, οι σημερινοί άνδρες υποψήφιοι είναι ιδιαίτερα επιδέξιοι στη χρήση των ενδυμάτων για τη μεταφορά μηνυμάτων, είτε πρόκειται για τη φυσική κατάσταση και το προφίλ του «αντισυστημικού» μέσω του αθλητικού στιλ του Ελ-Σαγέντ, είτε για τη σοβαρότητα χωρίς ματαιοδοξία στην περίπτωση των τσαλακωμένων κοστουμιών του Μαμντάνι.
Ωστόσο, ενώ μελέτες έχουν δείξει ότι τα ελκυστικά άτομα όχι μόνο θεωρούνται πιο αξιόπιστα, αλλά συχνά αμείβονται και αντιμετωπίζονται καλύτερα —ένα φαινόμενο γνωστό στην ποπ κουλτούρα ως «προνόμιο της ομορφιάς»— στην πολιτική σφαίρα, το να θεωρείται κανείς υπερβολικά όμορφος μπορεί να λειτουργήσει διχαστικά.
View this post on Instagram
«Με κάποιον σαν τον Νιούσομ, μπορεί να το παρακάνεις», λέει ο Γκραντ, αναφερόμενος στον κυβερνήτη της Καλιφόρνια. «Όπως όταν χαμογελάει και βγαίνει αυτή η μικρή λάμψη από το δόντι του και ακούς αυτό το χαρακτηριστικό “ντινγκ” — δεν θέλεις να φαίνεσαι υπερβολικά “γλυκός” ή επιτηδευμένος».
Κατά τη γνώμη της Καπ, το 2026 είναι πιο σημαντικό να είσαι επιδέξιος με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης — να «κατακλύζεις την περιοχή», όπως λέει, και να κάνεις το μήνυμά σου viral — παρά να είσαι απλώς εμφανίσιμος. Αλλά αυτό σημαίνει ότι πρέπει ακόμα να βγαίνεις στον κόσμο, να επικοινωνείς με τους ψηφοφόρους και να είσαι έτοιμος για τον φακό, είτε πρόκειται για μια ομιλία που θα καταλήξει στο διαδίκτυο είτε για μια κάζουαλ εμφάνιση σε κάποιο στέκι με ωραία μπέργκερ.
Το γεγονός ότι τόσος κόσμος βρίσκει ελκυστικό τον Ελ-Σαγέντ και τον Μαμντάνι δεν οφείλεται μόνο στο ότι είναι ελκυστικοί. Έχει να κάνει περισσότερο με το χάρισμα, σύμφωνα με τον Λιούις Μπράουν, ο οποίος παρουσιάζει το podcast Enough About Me και πρόσφατα έγραψε ένα άρθρο στο Zeteo εξετάζοντας γιατί η Βρετανία, εκεί που είναι και η έδρα του, δεν έχει αναδείξει ακόμη ένα αντίστοιχο παράδειγμα του Ελ-Σαγέντ.
«Αυτοί οι άνθρωποι φέρνουν έναν αέρα αυτοπεποίθησης στην πολιτική, και αυτό ριζώνει στην ακεραιότητα. Είναι έξυπνοι, είναι θαρραλέοι και πιστεύουν σε αυτά που λένε». Ουσιαστικά, η ελκυστικότητά τους είναι συνδεδεμένη με τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Κανένας από αυτούς τους πολιτικούς δεν θα είχε την ίδια απήχηση αν ήταν βαρετοί, συνηθισμένοι κεντρώοι.
Δεν μπορείς να διαχωρίσεις την αντίληψη ότι ο Ελ-Σαγέντ είναι γοητευτικός από την αντίληψη ότι είναι άνθρωπος με αρχές — έχει να κάνει με την άρνησή του να υποχωρήσει στο θέμα της Παλαιστίνης όσο έχει να κάνει και με τους γυμνασμένους δικεφάλους του. Το ίδιο ισχύει για τον Μαμντάνι και την αταλάντευτη δέσμευσή του να βελτιώσει τη ζωή των Νεοϋορκέζων με ουσιαστικούς τρόπους. Αυτό που πραγματικά ενθουσιάζει τον κόσμο είναι η υπόσχεση για βελτιωμένες δημόσιες υπηρεσίες.
Φυσικά, η διακήρυξη της Σαμάνθα Τζόουνς στο Sex and the City ότι «η χώρα λειτουργεί καλύτερα με έναν όμορφο άνδρα στον Λευκό Οίκο» —ακολουθούμενη από ένα αναμενόμενα τολμηρό σχόλιο για τον προαναφερθέντα Νίξον— δεν ισχύει απόλυτα. Σίγουρα δεν είναι καταδικαστικό αν ένας πολιτικός δεν είναι κλασικά όμορφος, γυμνασμένος ή κομψός. «Αλλά είναι ένα ευχάριστο μπόνους», είπε η Καπ. «Μας δίνει πολλά εργαλεία για να δουλέψουμε».
Και με τις ενδιάμεσες εκλογές να βρίσκονται πλέον στο παρελθόν, φαίνεται ότι η ελκυστικότητα ενός υποψηφίου μπορεί να είχε κάποια σχέση, αν και όχι αποκλειστική, με τη σαρωτική νίκη των Δημοκρατικών. Κάποιοι μπορεί να πουν ότι η ανατροπή οφειλόταν στους βαθιά μη δημοφιλείς δασμούς του προέδρου, στον πόλεμο, στις αυξανόμενες τιμές, στην έκδηλη διαφθορά ή απλώς σε μια αποδοκιμασία του ίδιου του Τραμπ.
View this post on Instagram
Αλλά έχουμε την υποψία ότι ίσως ήταν απλώς η επιθυμία να αναλάβει τη σκυτάλη μια νεότερη γενιά. Κι αν τυγχάνει να είναι ευχάριστοι στο μάτι, ε, δεν θα παραπονεθεί κανείς.
Στον απόηχο των εκλογών, ένας λογαριασμός στο Χ τουίταρε, μάλλον κάπως θλιμμένα: «Είχε ποτέ η Ελλάδα έναν σέξι πολιτικό;». Τα σχόλια δεν έφεραν απάντηση, η απουσία προσώπων που να πλησιάζουν τα νέα πρότυπα των «μπλε καρδιοκατακτητών» στις ΗΠΑ είναι εκεί, μετέωρη.
