Οι δύο υπολοχαγοί του Σι βρίσκονται στο επίκεντρο της ανάλυσης για το πώς λειτουργεί η εξουσία στην Κίνα και για το τι μπορεί να αλλάξει μετά το 2027. Ο Κινέζος αναλυτής Ντενγκ Γιουγουέν υποστηρίζει ότι οι δυτικές εκτιμήσεις για πραξικοπήματα και δολοπλοκίες παραβλέπουν τον τρόπο με τον οποίο κινείται καθημερινά το σύστημα.
Το 21ο Συνέδριο του Κόμματος, το 2027, θα είναι κρίσιμη δοκιμασία για το αν θα διατηρηθεί η σημερινή δομή που κυβερνά την Κίνα.
Ποια είναι όμως αυτή η δομή;
«Όση εξουσία κι αν έχει συγκεντρώσει ο Σι στα χέρια του, δεν μπορεί να διαχειρίζεται προσωπικά τον τεράστιο μηχανισμό του κινεζικού κράτους ή το ίδιο το αχανές ΚΚΚ», αναφέρει σε ανάλυσή του ο Ντενγκ Γιουγουέν. Γι’ αυτό, όπως σημειώνει, χρειάζεται στενούς συνεργάτες.
Αυτοί είναι, σύμφωνα με τον ειδικό, ο πρωθυπουργός Λι Τσιανγκ, που κατέχει επισήμως τη δεύτερη θέση στην ιεραρχία, και ο Τσάι Τσι, μέλος της Μόνιμης Επιτροπής του Πολιτικού Γραφείου.
Στο πλαίσιο του 20ού Πολιτικού Γραφείου, ο Λι και ο Τσάι είναι οι δύο πιο απαραίτητοι συνεργάτες του, σύμφωνα με τον Γιουγουέν, καθώς ο ένας εποπτεύει τις κυβερνητικές υποθέσεις και ο άλλος τις κομματικές.
Μαζί συγκροτούν αυτό που ο Γιουγουέν αποκαλεί «κεντρική τριάδα», η οποία διαμορφώνει την πολιτική στην κορυφή της εξουσίας επί Σι.
Ωστόσο, ο Κινέζος αναλυτής διευκρινίζει ότι η σημερινή «τριάδα» δεν είναι φράξια αντίστοιχη με τη διαβόητη Συμμορία των Τεσσάρων της Πολιτιστικής Επανάστασης (1966-1976). Αντλεί, αντίθετα, μια ιστορική αναλογία από τις σχέσεις εξουσίας μεταξύ του Μάο Τσετούνγκ, του στρατιωτικού ηγέτη Λιν Μπιάο και της συζύγου του Μάο, Τσιανγκ Τσινγκ.
Και πάλι, όμως, οι ιστορικές ομοιότητες δεν πρέπει να επισκιάζουν τις πιο σημαντικές διαφορές, καθώς σήμερα πρόκειται για «ένα πλαίσιο κατανόησης της εξουσίας», όπως το θέτει ο ειδικός.
Ο στρατηγός Λιν Μπιάο δεν ήταν μόνο ο επισήμως ορισμένος διάδοχος του Μάο, αλλά και στρατιωτικός διοικητής με πολεμικά επιτεύγματα, ισχυρό κύρος και μακροχρόνιες διασυνδέσεις στις ένοπλες δυνάμεις. Η σύζυγος του Μάο, Τσιανγκ, απολάμβανε το μοναδικό προνόμιο ότι ήταν σύζυγος του Μάο και το πολιτικό δίκτυο που είχε δημιουργήσει κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης. Κανένας από τους δύο δεν θα μπορούσε να ασκήσει εξουσία χωρίς τον Μάο, αλλά κανένας δεν εξαρτιόταν ολοκληρωτικά από την καθημερινή έγκρισή του, ιδιαίτερα ο Λιν.
Σήμερα, όμως, ο Λι και ο Τσάι είναι διαφορετικές περιπτώσεις, υπογραμμίζει ο αναλυτής. Και οι δύο οφείλουν την πολιτική τους άνοδο στην εμπιστοσύνη που καλλιέργησαν με τον Σι κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας τους στην περιφερειακή και κεντρική διοίκηση. Κανένας τους δεν διαθέτει το ανεξάρτητο πολιτικό κεφάλαιο που είχε ο Λιν, πόσο μάλλον τον οικογενειακό δεσμό που έδινε στην Τσιανγκ την ιδιαίτερη θέση της.
Επίσης, όπως σημειώνει, «τα συμφέροντα που συνδέουν τον Σι, τον Λι και τον Τσάι είναι περισσότερο ευθυγραμμισμένα από εκείνα που συνέδεαν τον Μάο, τον Λιν και την Τσιανγκ, ενώ κανένας από τους δύο συνεργάτες δεν μπορεί να δημιουργήσει ανεξάρτητα κέντρα εξουσίας έξω από την εξουσία του Σι».
Ο Σι, κατά τον Κινέζο ειδικό, έχει κατανείμει με σαφήνεια τις αρμοδιότητες ανάμεσα στον Λι και τον Τσάι, περιορίζοντας παράλληλα τη δυνατότητα του καθενός να μονοπωλήσει την εξουσία στον τομέα του. «Βασίζεται και στους δύο, χωρίς να δείχνει δημόσια κάποια έντονη προτίμηση προς τον έναν ή τον άλλον. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής, δεν υπάρχουν ορατές ενδείξεις μιας τόσο οξείας και ανοιχτής σύγκρουσης όσο εκείνη που χαρακτήριζε τις σχέσεις μεταξύ του Λιν και της Τσιανγκ».
Και οι δύο άνδρες λειτουργούν υπό την εξουσία του Σι, αλλά σύμφωνα με τον Γιουγουέν, η θέση του Λι ως πρωθυπουργού και ο ιδιαίτερος διοικητικός μηχανισμός του Κρατικού Συμβουλίου τού δίνουν αρμοδιότητες διακυβέρνησης της χώρας που ο Τσάι δεν διαθέτει.
«Ο Τσάι είναι αναμφισβήτητα σημαντικός για τη διατήρηση του προσωπικού ελέγχου του Σι επί της εξουσίας, αλλά λειτουργεί περισσότερο ως ο επικεφαλής διαχειριστής του κομματικού μηχανισμού που περιβάλλει τον ανώτατο ηγέτη. Η επιρροή του εξαρτάται σε μεγαλύτερο βαθμό από τον ίδιο τον Σι. Και οι δύο συνεργάτες είναι εξαιρετικά σημαντικοί, αλλά η εγγύτητα στον Σι από μόνη της δεν αποτελεί λόγο για να αντιστραφεί η σχετική τους θέση στην ιεραρχία».
Το πλεονέκτημα του Λι, σύμφωνα με τον Γιουγουέν, βρίσκεται στην οικονομία. «Καθώς η Κίνα αντιμετωπίζει μια παρατεταμένη κρίση στην αγορά ακινήτων, το χρέος των τοπικών κυβερνήσεων, την ασθενή εγχώρια ζήτηση και τη συνεχιζόμενη στρατηγική πίεση από τις ΗΠΑ, οι μακροπρόθεσμες φιλοδοξίες του Σι δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν χωρίς μια λειτουργική οικονομία». Έτσι, συνεχίζει, ο Σι μπορεί να καθορίζει τη γενική πολιτική κατεύθυνση, αλλά «εμπιστεύτηκε το Κρατικό Συμβούλιο στον Λι, έναν μακροχρόνιο συνεργάτη με εκτεταμένη εμπειρία στη διαχείριση περιφερειακών οικονομιών, επειδή χρειάζεται κάποιον που να είναι τόσο πολιτικά αξιόπιστος όσο και ικανός να φέρνει αποτελέσματα».
Τέλος, θεωρώντας απίθανη την παραμονή και των δύο στη Μόνιμη Επιτροπή, καθώς ο Σι πρέπει να δημιουργήσει χώρο για την προώθηση άλλων συνεργατών του, ο ειδικός εκτιμά ότι ο Λι έχει περισσότερες πιθανότητες να παραμείνει στη Μόνιμη Επιτροπή, όχι μόνο επειδή ο Τσάι είναι μεγαλύτερος σε ηλικία, αλλά επειδή οι δύο άνδρες επιτελούν διαφορετικές πολιτικές λειτουργίες.
