Η μαθητική κινητοποίηση στη Γαλλία αιφνιδιάζει την κυβέρνηση, που βλέπει σήμερα να αναμένεται μια ακόμη μεγάλη διαμαρτυρία μαθητών και φοιτητών. Πρόκειται για την «τρίτη πράξη» ενός κινήματος που ξεκίνησε στα μέσα Σεπτεμβρίου στην περιοχή του Παρισιού και εξαπλώθηκε σε όλη τη χώρα.
Το κίνημα έχει ανοίξει όλα τα ζητήματα της παιδείας στη Γαλλία, με αιτήματα όπως η μείωση του αριθμού των μαθητών σε κάθε τάξη, η αύξηση των αποδοχών καθηγητών και δασκάλων, αλλά και η βελτίωση των υποδομών στα σχολεία. Στην πρώτη φάση, η γαλλική κυβέρνηση έδωσε προτεραιότητα στην ανάπτυξη αστυνομικών δυνάμεων σε εθνικό επίπεδο και γενικότερα στην εφαρμογή μέτρων καταστολής.
Έγιναν χιλιάδες προσαγωγές, ενώ κατά τη διάρκεια των μαθητικών κινητοποιήσεων τραυματίστηκαν εκατοντάδες άτομα, ορισμένα από αυτά πολύ σοβαρά. Η εικόνα αυτή ανέδειξε το εύρος της έντασης που έχει δημιουργηθεί στον χώρο της παιδείας.
Σε δεύτερη φάση, η γαλλική κυβέρνηση προχώρησε σε χειρονομίες καλής θέλησης, όπως η απόφασή της να μειώσει τα δίδακτρα για τους φοιτητές που δεν λαμβάνουν υποτροφίες. Ωστόσο, οι κινήσεις αυτές δεν είχαν αποτέλεσμα και η Γαλλία βρίσκεται σήμερα, έξι μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές, στα πρόθυρα μεγάλης κοινωνικής έκρηξης.
Σε άρθρο του στη Le Monde, ο καθηγητής ιστορίας Στεφάν Σιρό επισημαίνει ότι, πέρα από τα αιτήματα που διαφέρουν από λύκειο σε λύκειο, αυτή η μαθητική κινητοποίηση είναι προϊόν του «αγχωτικού» πλαισίου μέσα στο οποίο ζουν οι νέοι. Ο καύσωνας, οι πυρκαγιές, η υποτονική ανάπτυξη, το άγχος γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη και οι πόλεμοι στην Ουκρανία και το Ιράν, όπως αναφέρει, εντείνουν τον φόβο για το μέλλον και ριζοσπαστικοποιούν μαθητές και φοιτητές.
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση, ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν δεν έδειξε διάθεση άμεσης εμπλοκής, αφήνοντας κυρίως τον πρωθυπουργό Σεμπαστιάν Λεκορνί να χειριστεί το ζήτημα. Ο Λεκορνί, απορροφημένος από την προετοιμασία του σχεδίου του προϋπολογισμού του 2027, δεν κατάφερε να εντοπίσει τα πρώιμα προειδοποιητικά σημάδια της κινητοποίησης των μαθητών λυκείου.
Ο πρωθυπουργός θεώρησε ότι οι διαμαρτυρίες πιθανότατα συνδέονταν με την άνοδο των τιμών των καυσίμων ή με μια αγροτική κοινότητα που έχει πληγεί από τους καλοκαιρινούς καύσωνες. Η πρώτη επίσημη αντίδρασή του ήρθε δέκα ημέρες μετά τα αρχικά μπλόκα και δεν απευθυνόταν ούτε στους μαθητές λυκείου ούτε στους εκπροσώπους τους, αλλά στον ηγέτη της γαλλικής ριζοσπαστικής αριστεράς Ζαν-Λυκ Μελανσόν, τον οποίο κατηγόρησε ότι «εκμεταλλεύεται την οργή» των νέων «για κομματικούς σκοπούς».
Από την πλευρά του, ο Μελανσόν κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι υποκινεί την αστυνομική βία, ενώ τα δεξιά και ακροδεξιά κόμματα της χώρας θεωρούν υπεύθυνους για το χάος που επικρατεί τόσο την κυβέρνηση όσο και τη ριζοσπαστική αριστερά.
