Το πένθος φαίνεται πως υπάρχει στις μεγάπτερες (καμπούρες) φάλαινες, σύμφωνα με ερευνητικές εργασίες που δημοσιεύτηκαν σήμερα στην Αυστραλία, ύστερα από την παρατήρηση ενός από αυτά τα θαλάσσια θηλαστικά να μοιάζει να κλαίει το μικρό του που γεννήθηκε νεκρό.
Οι εικόνες καταγράφηκαν πέρυσι στα ανοιχτά της ανατολικής Αυστραλίας, με μια θηλυκή φάλαινα να παραμένει κοντά στο άψυχο σώμα του μικρού της, το οποίο βρισκόταν στον βυθό της θάλασσας.
Το ζώο, που συνοδευόταν από ένα άλλο του ίδιου γένους, παρακολουθούσε το νεκρό φαλαινάκι και το άγγιζε με το κεφάλι ή με ένα πτερύγιο.
«Εκ πρώτης όψεως, πίστεψα ότι πρόκειται απλώς για δύο φάλαινες που αναπαύονταν στην επιφάνεια, αλλά η συμπεριφορά τους ήταν ασυνήθιστη», αφηγείται ο Άντριου Μάλβιλ του Sea World Foundation, αυτόπτης μάρτυρας του επεισοδίου.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, η φάλαινα έμεινε δίπλα στο νεκρό μικρό της «για ώρες, ίσως μάλιστα για ημέρες».
«Είναι αληθινά σπαρακτικό να βλέπεις αυτή τη θηλυκή φάλαινα να αγγίζει αδιάκοπα το μικρό», λέει στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Όλαφ Μέινεκε, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Γκρίφιθ.
Η φάλαινα δεν επιχείρησε να φέρει το μικρό στην επιφάνεια, κάτι που δείχνει ότι «ίσως είχε καταλάβει πως ήταν νεκρό» λίγο μετά τη γέννησή του, είπαν οι ερευνητές.
Οι ίδιοι εκτιμούν ότι η στάση της μπορεί να «αντιπροσωπεύει μια μορφή συμπεριφοράς που συνδέεται με το πένθος στις καμπούρες φάλαινες».
Όπως σημειώνει ο Όλαφ Μέινεκε, οι εργασίες αυτές αναδεικνύουν τον «ισχυρό δεσμό» που συνδέει τις φάλαινες με τα μικρά τους και τις συναισθηματικές καταστάσεις από τις οποίες περνούν τα «κοινωνικά περίπλοκα» θηλαστικά μετά τον θάνατο των μικρών τους ή των συντρόφων τους.
Άλλα ζώα, όπως οι ελέφαντες ή οι μεγάλοι πίθηκοι, έχουν ήδη δείξει σχετικά περίπλοκες συμπεριφορές πένθους, υπενθυμίζει ο πανεπιστημιακός. «Όμως στην ξηρά το παρατηρούμε πιο συχνά, ενώ στη θάλασσα είναι αληθινά σπάνιο να τεκμηριώσουμε κάτι όπως αυτό».
ΓΑ
ΦΩΤΟ ΑΡΧΕΙΟΥ
