Το θωρηκτό των 23 δισ. δολαρίων που οραματίζεται ο Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να γίνει το ακριβότερο και πιο σύνθετο πολεμικό πλοίο επιφανείας μετά τον Β΄ Π.Π. Παρά τις υπερφιλόδοξες προδιαγραφές του, ειδικοί προειδοποιούν ότι ενδέχεται να μην είναι βιώσιμο επιχειρησιακά. Το σχέδιο αφορά ένα πλοίο που, σύμφωνα με τον ίδιο τον πρόεδρο των ΗΠΑ, θα είναι το ταχύτερο, το μεγαλύτερο και «100 φορές ισχυρότερο» από οποιοδήποτε θωρηκτό έχει κατασκευαστεί ποτέ.
Η κυβέρνηση έχει δηλώσει ότι θέλει να αναζωογονήσει τη ναυπηγική βιομηχανία στις ΗΠΑ μέσω της κατασκευής θωρηκτών κλάσης Trump.
Σύμφωνα με το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κογκρέσου (CBO), το πλοίο θα φέρει αντιαεροπορικούς πυραύλους, πυραύλους για πλήγματα σε χερσαίους στόχους και αντιπλοϊκούς πυραύλους, υπερηχητικούς πυραύλους, πυρηνικούς πυραύλους cruise, λέιζερ μεγάλης ισχύος και ηλεκτρομαγνητικό πυροβόλο, δηλαδή όπλο που χρησιμοποιεί ηλεκτρομαγνητική ενέργεια για την εκτόξευση μη εκρηκτικών βλημάτων με υπερηχητικές ταχύτητες.
Αν και το σχέδιο εντυπωσιάζει, αυτό που πρέπει να ανησυχεί πολίτες και πολιτικούς ιθύνοντες, σύμφωνα με τον Νταν Γκρέιζιερ, ανώτερο ερευνητή και διευθυντή προγράμματος στο Stimson Center, είναι η πολυπλοκότητα του σχεδιασμού του πλοίου.
Όλα αυτά τα συστήματα θα χρειάζονται τεράστια ποσότητα ηλεκτρικής ενέργειας για να λειτουργήσουν, γράφει σε ανάλυσή του στο Responsible Statecraft. Για να καλυφθεί αυτή η ανάγκη, το νέο πλοίο θα είναι και πυρηνοκίνητο. Η προσθήκη πυρηνικού αντιδραστήρα θα αυξήσει δραματικά τόσο το κόστος όσο και την πολυπλοκότητα της κατασκευής.
Για τον Γκρέιζιερ, αυτή η πολυπλοκότητα δεν είναι πλεονέκτημα, καθώς μπορεί να ανεβάσει το κόστος και να προκαλέσει νέες καθυστερήσεις.
Η δρομολόγηση ενός τόσο μεγάλου προγράμματος πολεμικών πλοίων, που θα διαρκέσει τρεις δεκαετίες, την ώρα που τα μη επανδρωμένα σκάφη και οι αντιπλοϊκοί πύραυλοι πολλαπλασιάζονται, σημαίνει ότι οι σημερινοί αξιωματούχοι θεωρούν πως ένα μεγάλο πολεμικό πλοίο επιφανείας θα παραμείνει επιχειρησιακά βιώσιμο σε όλο αυτό το διάστημα, κάτι που για τον ίδιο είναι τολμηρή υπόθεση, αφού τα δεδομένα αλλάζουν πολύ γρήγορα.
Είναι αμφίβολο, σημειώνει, ότι πολλοί άνθρωποι το 1996 θα μπορούσαν να προβλέψουν πως οι Ουκρανοί θα κατάφερναν ουσιαστικά να στερήσουν από τον ρωσικό στόλο τη δυνατότητα χρήσης της Μαύρης Θάλασσας με μη επανδρωμένα σκάφη και πυραύλους που εκτοξεύονται από την ξηρά.
Επιπλέον, τονίζει ότι το πλοίο των 23 δισ. δολαρίων θα αποτελεί ελκυστικό στόχο για υποβρύχια, αντιπλοϊκούς πυραύλους και υπερηχητικά όπλα.
Ο Γκρέιζιερ επικρίνει τους αρχιτέκτονες του προγράμματος ότι επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη που κάνει το Πολεμικό Ναυτικό μετά το 2000. Προσπάθησαν να ενσωματώσουν όλα τα τεχνολογικά επιτεύγματα που μπορούσαν να φανταστούν οι ειδικοί, την ώρα που αρκετά από αυτά, ανάμεσά τους και τα προηγμένα ηλεκτρομαγνητικά πυροβόλα, παραμένουν μέχρι σήμερα μη δοκιμασμένα στην πράξη.
Στην πραγματικότητα, το αμερικανικό πολεμικό ναυτικό κατασκευάζει πλοία πριν αναπτυχθεί η τεχνολογία στην οποία βασίζονται, υποστηρίζει ο ειδικός, εξηγώντας τη λειτουργία των προγραμμάτων.
Η πρακτική της έναρξης της κατασκευής πριν ολοκληρωθεί η ανάπτυξη είναι γνωστή ως concurrency, δηλαδή παράλληλη εξέλιξη ανάπτυξης και παραγωγής. Όταν η επικάλυψη ανάμεσα σε κατασκευή και ανάπτυξη είναι υπερβολικά μεγάλη, όπως συνέβη με εξοπλιστικά προγράμματα όπως το Littoral Combat Ship και το USS Gerald R. Ford, το κόστος ανεβαίνει και τα χρονοδιαγράμματα παρατείνονται, επειδή γίνεται δυσκολότερη η ενσωμάτωση νέας τεχνολογίας σε εργασίες που έχουν ήδη ολοκληρωθεί, λέει.
Κάπως έτσι, συνεχίζει, η υπερβολική πολυπλοκότητα αυξάνει το κόστος και καθυστερεί την παράδοση, συχνά για χρόνια.
Μια ματιά στις ναυπηγικές δυνατότητες των ΗΠΑ δείχνει ότι και το χρονοδιάγραμμα του προγράμματος των θωρηκτών είναι μη ρεαλιστικό. Η ηγεσία του Πολεμικού Ναυτικού σχεδιάζει να αγοράσει 15 από τα νέα πλοία μεταξύ 2028 και 2056, όμως η ναυπήγηση πολεμικών πλοίων είναι ήδη χρόνια πίσω από το προβλεπόμενο χρονοδιάγραμμα.
Το επόμενο αεροπλανοφόρο κλάσης Ford, για παράδειγμα, είναι ήδη πέντε χρόνια πίσω από το πρόγραμμα, ενώ το Πεντάγωνο ελπίζει να κατασκευάζει τα νέα θωρηκτά στην ίδια ναυπηγική δεξαμενή του Newport News που χρησιμοποιείται για τα αεροπλανοφόρα. Το αντιτορπιλικό κλάσης Zumwalt, το Littoral Combat Ship και η φρεγάτα κλάσης Constellation έχουν αποδειχθεί πλήρεις αποτυχίες.
Ο σημερινός στόλος των 289 πλοίων του Πολεμικού Ναυτικού υπολείπεται ήδη πολύ των 355 πλοίων που απαιτούνται βάσει νόμου. Η προσπάθεια να κατασκευαστεί το μεγαλύτερο και πιο σύνθετο πολεμικό πλοίο επιφανείας εδώ και σχεδόν έναν αιώνα δύσκολα μοιάζει, λέει ο Γκρέιζιερ, με την ενδεδειγμένη πορεία για τη διεύρυνση του στόλου και την αποφόρτιση των ήδη καταπονημένων ναυτών του Πολεμικού Ναυτικού.
Ο ειδικός από το Stimson Center επισημαίνει επίσης μια αντίφαση ανάμεσα στους στρατηγικούς στόχους των ΗΠΑ και στις δυνατότητες του θωρηκτού.
Ενώ η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας, που δημοσιεύθηκε τον Νοέμβριο του 2025, καλεί τις ΗΠΑ να επικεντρωθούν στην υπεράσπιση του Δυτικού Ημισφαιρίου, δεν είναι απαραίτητο ένα πλοίο με τόσα υπερόπλα για την υπεράσπιση των θαλασσών κοντά στην αμερικανική επικράτεια. Ένα τέτοιο πλοίο είναι σχεδιασμένο ειδικά για προβολή στρατιωτικής ισχύος σε ολόκληρο τον κόσμο.
Γι’ αυτό και καταλήγει ότι το σχέδιο για τα θωρηκτά δίνει ακόμη μία ένδειξη πως το κατεστημένο της εθνικής ασφάλειας θα κάνει ακριβώς αυτό που θέλει, ανεξάρτητα από την αμυντική στρατηγική που υιοθετεί η κυβέρνηση.
Στην κύρια φωτογραφία: Γραφική απεικόνιση του σχεδιαζόμενου USS Defiant (BBG-1), του πρώτου θωρηκτού κλάσης Trump. (Πηγή: Wikipedia)
Πηγή περιεχομένου: in.gr
