Ο πληθωρισμός εξακολουθεί να λειτουργεί σαν ένα αόρατο σαράκι που ροκανίζει το εισόδημα των πολιτών.
Στην πολιτική υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις αποκτούν ιδιαίτερο βάρος. Όχι μόνο για όσα περιγράφουν, αλλά και για όσα συμβολίζουν. Για παράδειγμα η πρόσφατη αναφορά του Αλέξη Τσίπρα στην έννοια της «πατριωτικής φορολογίας» άνοιξε έναν νέο κύκλο αντιπαράθεσης γύρω από το παλαιότερο ίσως ερώτημα της οικονομικής πολιτικής. Πώς μπορεί μια κοινωνία να στηρίξει τους πιο αδύναμους χωρίς να επιβαρύνει υπέρμετρα εκείνους που παράγουν, επενδύουν και δημιουργούν πλούτο.
Η κυβέρνηση έσπευσε να απαντήσει στο συγκεκριμένο ερώτημα, όχι μόνο πολιτικά αλλά και με όρους απολογισμού. Πιο συγκεκριμένα υπενθυμίζει ότι κατά την πενταετία της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ επιβλήθηκαν ή αυξήθηκαν περίπου 30 φόροι, με το βάρος να πέφτει κυρίως στη μεσαία τάξη και στα χαμηλότερα εισοδήματα. Στον αντίποδα, προβάλλει ως κεντρικό επιχείρημα ότι από το 2019 μέχρι σήμερα έχουν μειωθεί ή καταργηθεί 83 άμεσοι και έμμεσοι φόροι, υποστηρίζοντας ότι η ανάπτυξη και η αύξηση των δημοσίων εσόδων δεν προκύπτουν από μεγαλύτερες επιβαρύνσεις αλλά από περισσότερη οικονομική δραστηριότητα.
Η ακρίβεια «καίει» τα νοικοκυριά
Πίσω όμως από τη σύγκρουση για τους φόρους βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα που απασχολεί τα νοικοκυριά και δεν είναι άλλο από την ακρίβεια. Ο πληθωρισμός εξακολουθεί να λειτουργεί σαν ένα αόρατο σαράκι που ροκανίζει το εισόδημα των πολιτών. Κάθε αύξηση στις τιμές των τροφίμων, της ενέργειας, των ενοικίων και των βασικών αγαθών περιορίζει την αγοραστική δύναμη και συχνά εξανεμίζει τα οφέλη από μισθολογικές αυξήσεις ή φορολογικές ελαφρύνσεις.
Κανείς δεν μπορεί και δεν δικαιούται να πανηγυρίζει όταν το κόστος ζωής παραμένει υψηλό. Η κυβέρνηση αναγνωρίζει ότι το πρόβλημα είναι υπαρκτό, απορρίπτει όμως την άποψη ότι πρόκειται για ένα αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο. Σύμφωνα με το οικονομικό επιτελείο, οι βασικές αιτίες των πληθωριστικών πιέσεων είναι τρεις. Η υψηλή εξάρτηση της χώρας από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, οι ισχυρότεροι ρυθμοί ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες και η μεγάλη εισροή πόρων από το Ταμείο Ανάκαμψης, που ενισχύει τη ζήτηση στην αγορά.
Ποιος θα προστατεύσει το εισόδημα;
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η κυβέρνηση επιμένει ότι η απάντηση δεν μπορεί να είναι η επιστροφή σε πολιτικές ελλειμμάτων και ανεξέλεγκτων παροχών. Σε αυτό το πλαίσιο υποστηρίζει ότι οι μειώσεις φόρων, η δημοσιονομική σταθερότητα, οι αυξήσεις μισθών, οι έλεγχοι στην αγορά και η στήριξη των πιο ευάλωτων αποτελούν μια πιο ασφαλή διαδρομή από τις υποσχέσεις που δεν συνοδεύονται από σαφή χρηματοδότηση.
Το σίγουρο είναι ότι η συζήτηση για τη φορολογία θα συνεχιστεί. Όμως για τους πολίτες το κεντρικό ζητούμενο παραμένει ένα. Ποιος μπορεί να προστατεύσει αποτελεσματικότερα το εισόδημά τους σε μια εποχή που η ακρίβεια εξακολουθεί να δοκιμάζει τις αντοχές της κοινωνίας. Και σε αυτή τη μάχη, οι αριθμοί, τα αποτελέσματα και η αξιοπιστία θα μετρήσουν περισσότερο από τα συνθήματα.
