Ανήμερα της εθνικής επετείου της 28η Οκτωβρίου όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί κινήθηκαν στο ίδιο μήκος κύματος.
Η ομοθυμία ήταν το κοινό σημείο αναφοράς. Φαίνεται, όμως, ότι έχει ημερομηνία λήξης αφού από σήμερα επιστρέφουν όλοι στις… εργοστασιακές ρυθμίσεις και στην καθημερινότητα της πολιτικής αντιπαράθεσης.
Δυστυχώς, όσο διαρκούν οι εθνικές επέτειοι, οι πολιτικοί αρχηγοί αναγνωρίζουν τη σημασία της ενότητας και της συλλογικής ευθύνης. Μόλις, όμως, σβήσουν τα φώτα των εκδηλώσεων και των καμερών επιστρέφουν στις διαχωριστικές γραμμές, στις εκατέρωθεν αιχμές και η γνώριμη μάχη για την πολιτική πρωτοβουλία. Το ζητούμενο, βεβαίως, δεν είναι να συμφωνούν όλοι με όλους. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί στον αιώνα τον άπαντα…
Δίχως ίχνος υπερβολής η δημοκρατία προϋποθέτει διαφωνίες, διαφορετικές προτάσεις και ιδεολογικές συγκρούσεις. Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένες ιστορικές στιγμές που υπενθυμίζουν ότι πάνω από τις κομματικές επιδιώξεις υπάρχουν κοινές αξίες, εθνικές προτεραιότητες και ευθύνες απέναντι στις επόμενες γενιές. Η μεγαλύτερη θα ήταν να χαράσσουμε ως χώρα ενιαία στρατηγική στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, οικονομικής πολιτικής και στην εκπαίδευση.
Η απουσία συνεννόησης να μην γίνει εθνικό μειονέκτημα
Προσέξτε, δεν είναι όλες οι πολιτικές διαφωνίες πρόβλημα. Πρόβλημα είναι όταν η απουσία συνεννόησης μετατρέπεται σε εθνικό μειονέκτημα. Ειδικά σε μια περίοδο γεωπολιτικών ανακατατάξεων, οικονομικών προκλήσεων και μεγάλων αλλαγών στην Ευρώπη, όπως αυτή που βιώνουμε, η Ελλάδα χρειάζεται σταθερές εθνικές θέσεις, συνέχεια στον σχεδιασμό και συναινέσεις που υπερβαίνουν τον εκλογικό κύκλο.
Εν κατακλείδι το έπος του 1940 μάς υπενθυμίζει τι μπορεί να πετύχει ένας λαός όταν υπερασπίζεται κοινές αξίες. Η εθνική ομοθυμία, επομένως, δεν μπορεί να αποτελεί απλώς το απαραίτητο συστατικό ενός επετειακού μηνύματος. Η 28η Οκτωβρίου πέρασε. Το ερώτημα είναι αν, μαζί με τις σημαίες, θα κατεβάσουμε και την ανάγκη για εθνική συνεννόηση.
