Στην εκπομπή Χαμογέλα και πάλι! του MEGA βρέθηκε ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος και μίλησε ανοιχτά για η φυγή, τις ανασφάλειές του και τη σχέση του με την αποδοχή. Ο πρωταγωνιστής της νέας σειράς του MEGA, Κάμπινγκ, που προβάλλεται Δευτέρα, Τρίτη και Πέμπτη στις 21:00, αναφέρθηκε στον ήρωα που υποδύεται, αλλά και στις αντιφάσεις που βιώνει ανάμεσα στην υποκριτική και τη σκηνοθεσία.
Μιλώντας για τον Ιορδάνη, τον χαρακτήρα που ενσαρκώνει στο Κάμπινγκ, ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος στάθηκε στην οικειότητα που νιώθει απέναντί του. «Δεν έχω παίξει κάποιο ρόλο που να πω έτσι είμαι ή κάποιον που να πω δεν είμαι αυτός. Σίγουρα κάπου υπάρχει μέσα μου αυτό. Ο Ιορδάνης μου φαίνεται πολύ γνώριμος. Πολύ οικείος. Στη δειλία μου, τη συστολή μου, τη δυσκολία μου, έχει όλα αυτά τα στοιχεία», είπε, περιγράφοντας έναν άνθρωπο που, παρά τις λάθος επιλογές του, παραμένει βαθιά τίμιος.
Όπως σημείωσε χαρακτηριστικά: «Κάνει το πιο απελπισμένο σχέδιο, να κλέψει λεφτά από τη μαφία. Ευτυχώς συναντά αυτόν τον τύπο εκεί, τον Σοφοκλή, που είναι άλλη φτιαξιά. Μπαίνει σαν προστάτης του Κάμπινγκ, αλλά επειδή ο Ιορδάνης είναι στο κάμπινγκ πια, προστατεύει κι εκείνον και σιγά-σιγά γίνονται φίλοι».
Η ατμόσφαιρα του κάμπινγκ λειτουργεί για τον ίδιο και τους χαρακτήρες της σειράς ως ένα καταφύγιο από την καθημερινότητα. «Έχει κάτι που εμένα με ξεκουράζει που σχετίζεται με τη φυγή. Όλοι αυτοί είναι φυγάδες της ζωής, έχουν αποτραβηχτεί σε μια παράλληλη πραγματικότητα, του κάμπινγκ, όπου εκεί όλα έχουν πιο αμβλείες γωνίες. Σιγά-σιγά, ο Ιορδάνης νιώθει πολύ καλύτερα στη νέα πραγματικότητα, ακόμη κι αν αυτή είναι πολύ επικίνδυνη, επισφαλής», ανέφερε.
«Η φυγή είναι στη σκέψη μου κάθε μέρα»
Η έννοια της φυγής, ωστόσο, δεν αφορά μόνο το σενάριο της σειράς του MEGA, αλλά και την προσωπική του ζωή. «Η φυγή είναι στη σκέψη μου κάθε μέρα, δυσκολεύομαι πολύ στην πραγματικότητα», είπε και πρόσθεσε τους λόγους που τελικά δεν φεύγει: «Σίγουρα με κρατάει η δειλία, η ζωή μου όπως τη δόμησα. Και αυτή η ψευδαισθητική ζωή μέσα από το θέατρο, όλες αυτές οι ανησυχίες εκτονώνονται και μέσα από το θέατρο».
Πέρα από την τηλεόραση, ο ηθοποιός αναφέρθηκε και στις θεατρικές του αναζητήσεις, καθώς τη φετινή σεζόν επιστρέφει για δεύτερη σεζόν στην παράσταση Η Δίκη και σκηνοθετεί το Το Σκοτάδι. Όπως είπε για την παράσταση Το Σκοτάδι, που βασίζεται στους Τυφλούς του Μέτερλινγκ, το έργο αγγίζει τις προσωπικές του φοβίες. «Αυτό το έργο που έχει κι ένα πολύ μινιμαλιστικό τέλος, εμένα με ταράζει πολύ γιατί συνομιλεί με τη δική μου ανάγκη που σχετίζεται με τον φόβο μας, κάτι που μας απειλεί που είναι αθέατο. Μέσα μας κατοικεί μάλλον και είμαστε τυφλοί απέναντί του. Γι’ αυτό το λόγο είχα την ανάγκη να είναι τυφλός ο θεατής, θα ακούσει, θα νιώσει πράγματα και θα αφεθεί σε ένα σύμπαν που είναι αρκετά φιλοσοφικό», σημείωσε.
«Φυσικά και θέλουμε το χειροκρότημα και την αποδοχή»
Κλείνοντας, ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος μίλησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια για την ανάγκη του καλλιτέχνη να επιβεβαιώνεται, αλλά και για τη δική του σχέση με την αναγνώριση. Όταν σχολίασε πως «τις παραστάσεις δεν τις κάνω για να έχουν επιτυχία, τις κάνω επειδή δεν μπορώ να κάνω αλλιώς», ο Παύλος Σταματόπουλος τον ρώτησε αν τον ενδιαφέρει η αποδοχή.
«Φυσικά και θέλουν [την αποδοχή] οι άνθρωποι που ασχολούνται με τις παραστατικές τέχνες, δεν ξέρω αν θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη, είμαι ηθοποιός και τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να σκηνοθετώ ενώ δεν γνωρίζω να σκηνοθετώ», είπε και συμπλήρωσε: «Φυσικά και θέλουμε το χειροκρότημα και την αποδοχή, δυστυχώς αδιάκοπα και αθεράπευτα. Δεν το εκτιμώ ιδιαίτερα. Αυτή η ανάγκη για την αποδοχή δεν είναι από τα πράγματα για τα οποία είμαι περήφανος. Κοντεύω τα 50 πια και πρέπει κάποιος να μου λέει, μπράβο, μπράβο καλά τα έκανες».
Δείτε όλη τη συνέντευξη
